บทที่ 47 เส้นแบ่งความพอดี

หลังจากจัดการทำแผลและส่งเด็กดื้อที่ตาบวมช้ำจากการร้องไห้จนผล็อยหลับไปแล้ว ภามไม่ได้กลับไปหมกตัวอยู่กับกองแบบแปลนในห้องทำงานอย่างที่ควรจะเป็น สองเท้าของชายหนุ่มก้าวเดินไปตามโถงทางเดินอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกหนักอึ้งยังคงกดทับอยู่กลางอก ภาพหยดน้ำตาและเสียงสะอื้นฮักของข้าวหอมยังคงวนเวียนหลอกหลอนอยู่ใน...