บทที่ 9 ไหนว่าแรดแค่กับฉัน

“อย่ามาเรียกฉันแบบนั้น เราไม่ได้สนิทกัน…” ธามไทพูดตอบไปด้วยเสียงเข้ม พร้อมกับทำสีหน้ามึนตึงใส่เธอไป เพราะสีหน้าของเธอที่มองเขามาตอนนี้มันน่าหมั่นไส้จริงๆ

“ทำไมเย็นชาใส่กันแบบนั้นล่ะคะ ตอนกลางวันเรายังจุ๊บกันอยู่เลยนะคะ…วันนี้หนูอุตส่าห์แต่งตัวสวยมาเจอพี่เลยนะคะ…ขอนั่งด้วยคนนะคะ…พรึบ..” เจนลดาพูดไปแล้วเธอก็เดินเข้าไปนั่งข้างๆธามไททันที จนธามไทนั้นทำหน้าอึ้งไปเลยที่เธอมานั่งใกล้ชิดเขาแบบนี้

เพื่อนๆของธามไทได้ยินแบบนั้นก็พากันมองแล้วยิ้มอย่างขำๆเลย เพราะตอนนี้ธามไทนั้นกำลังเสียอาการมาก เมื่อเขาเจอเด็กสาวคนนี้รุกจีบ

“ถอยออกไป นี่เธอจะแรดเกินไปแล้วนะ ใครให้เธอนั่งด้วยไม่ทราบ ลุกออกไปไกลๆฉันเลย” ธามไทพูดไปแล้วมองเธอด้วยสีหน้าดุๆ

“ไม่ค่ะ หนูอยากจะนั่งใกล้ๆพี่ มันอบอุ่นดีค่ะ…พี่ๆคะ หนูกับเพื่อนขออนุญาตนั่งด้วยนะคะ” เจนลดาหันไปพูดกับเพื่อนๆของเขาที่นั่งก่อนหน้านี้ทันที

“ได้เลยครับ เชิญนั่งเล่นครับน้องเจด้า น้องแบมบี้…ส่วนเครื่องดื่มก็สั่งได้เลยนะครับ พวกพี่เลี้ยงเอง” มาร์ชพูดตอบไปด้วยรอยยิ้ม ต่างจากธามไทที่มองเขามาอย่างจดจ้องเลย

“แกชวนเขามา…ก็ให้เขาไปนั่งออเซาะแกนู้นสิวะ…จะให้เขามาวุ่นวายกับฉันทำไมวะ…” ธามไทพูดไปแล้วก็ขยับตัวออกห่างจากเธอมาจนสุดขอบโซฟาทันที

“หนูไม่วุ่นวายหรอกค่ะ…หนูแค่อยากจะมาทำความรู้จักกับพี่ให้มากกว่านี้เท่านั้นเองค่ะ…” เจนลดาพูดไปแล้วเธอก็ขยับตัวไปนั่งชิดเขาอีก แล้วเธอก็มองหน้าหล่อๆของเขาอย่างชอบใจเลย

“ทำไมเธอถึงได้แรดแบบนี้หึ ผู้ชายเขาไม่สนใจแล้วยังจะมาตื้ออีก…” ธามไทพูดไปอย่างทนไม่ไหว เพราะเธอนั้นเข้ามาใกล้เขาจนเขานั้นได้กินตัวหอมๆของเธอโฉยเขาจมูกมาเลย แล้วดูสิ ใส่ชุดบ้าอะไรมา นมแทบจะหกอยู่แล้ว

“ก็ตื้อบ่อยๆเผื่อพี่จะใจอ่อนไงคะ…หนูชอบพี่จริงๆนะคะ ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีมีใครหล่อเข้าตาหนูแบบพี่เลยค่ะ ตั้งแต่พี่ชนกับพี่มินิมาร์ทวันนั้น หนูก็เอาพี่ออกจากหัวหนูไม่ได้เลยค่ะ…ถ้าพี่จะว่าหนูแรดก็ได้ค่ะ เพราะหนูก็แรดกับพี่แค่คนเดียวเท่านั้นแหละค่ะ กับคนอื่นหนูก็ไม่ได้ทำแบบนี้นะคะ” เจนลดาพูดไปพร้อมกับทำหน้าอ้อนๆใส่เขาไป

ธามไทก็มองและฟังเธอพูดไปพร้อมกับสายตาของเขาที่มองหน้าสวยๆของเธอ เขาก็กลืนน้ำลายลงคอทันที ทำไมยัยเด็กบ้านี่ถึงได้ทำให้เขารู้สึกใจเต้นแบบนี้นะ นี่เขาจะมาหวั่นไหวกับคนอย่างเธอไม่ได้นะ

“นั่นมันก็เรื่องของเธอ…แต่อย่าคิดว่าฉันจะสนใจเธอล่ะ ไม่มีวันนั้นหรอก เพราะฉันไม่ชอบผู้หญิงแปลกๆอย่างเธอ กลางวันทำตัวเป็นเด็กเนิร์ดท่าทางใสๆซื่อๆ แต่พอกลางคืนก็กลายเป็นอีกคน แล้วก็ช่วยนั่งให้ห่างจากฉันด้วย…ถอยไปไกลๆ…” ธามไทพูดไปแล้วก็ดันมือของเธอออกทันที เพราะเธอชักจะเข้าใกล้เขาจนเกินงามแล้ว

“ถ้าหนูไม่ถอยพี่จะทำอะไรหนูเหรอคะ” เจนลดาเอ่ยถามออกไปแล้วเธอก็มองเขาแล้วยิ้มออกมาอย่างชอบใจ เพราะถึงเขาจะพูดจาไร้เยื้อใยใส่เธอ แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงความเกร็งของเขาที่ใกล้ชิดกับเธอแบบนี้

“แกก็นั่งกับน้องเขาก่อนสิวะไอ้ธาม น้องเขาออกจะน่ารักนะโว้ย…ถ้าแกไม่ให้นั่งกับแก งั้นให้น้องเขามานั่งกับฉันนี่มา…” บอมพูดไปแล้วมองเด็กสาวอย่างชื่นชอบเพราะสวยเซ็กซี่ยั่วสายตาของเขาสุดๆเลย

ธามไทได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองหน้าบอมทันที แล้วเขาก็เห็นสายตาหื่นๆของมันที่มองมาทางยัยโก๊ะนี่ เขาก็ถอนหายใจออกมาทันที เพราะถ้าเขาปล่อยเธอไปนั่งกับมันล่ะก็ ยัยเด็กนี่คงโดนเพื่อนเขาลวนลามแน่ๆ

“แกอย่าหื่นได้ไหมวะไอ้บอม นี่มันเด็กของไอ้ธามมันนะโว้ย…ของเพื่อนแกยังจะหน้าด้านอีกนะโว้ย” มาร์ชพูดไปเพราะไม่อยากให้เพื่อนจอมหื่นของเขาเข้ามายุ่ง สงสารน้องเขาเปล่าๆ

“เด็กของไอ้ธามที่ไหนกันวะ น้องเขากำลังมาจีบมันนิหว่า ยังไม่ใช่เด็กมันสักหน่อย…น้องคนสวยครับ ถ้าไอ้ธามมันจีบยาก น้องมาจีบพี่แทนได้นะ พี่น่ะไม่เล่นตัวแล้วก็ไม่เย็นชาปากร้ายแบบมันนะ…แล้วพี่ก็ดูแลดีมากๆด้วย…” บอมพูดตอบไปแล้วเขาก็มองสบตากับเด็กสาวด้วยรอยยิ้มเจ้าเหล์

“น่าสนใจเหมือนกันนะคะเนี่ย….” เจนลดาได้ยินแบบนั้นก็รู้เลยว่าพี่คนนี้ต้องเจ้าชู้มากแน่ๆ เธอก็เลยลองถามออกไปแล้วแกล้งขยับตัวออกห่างจากธามไทไป แล้วแกล้งทำเป็นสนใจเพื่อนของเขาแทน

จนธามไทนั้นมองการกระทำของเธอที่ถอยห่างจากเขาไปแล้วทำท่าสนใจเพื่อนของเขาด้วยสีหน้าอึ้งๆ เพราะเมื่อกี้เธอบอกว่าเธอแรดกับเขาแค่คนเดียวอยู่เลย นี่ยังไม่ทันไรเธอก็ส่อแววจะไปแรดกับคนอื่นแล้ว

“ไหนว่าเธอแรดกับฉันแค่คนเดียวไง…โดนเพื่อนฉันอ่อยแค่นี้ก็จะกระโจนเข้าใส่แล้วเหรอ หึ….แรด!...” ธามไทพูดไปอย่างอดไม่ได้

“หึๆ ทำไมคะ พี่หวงหนูเหรอคะ…” เจนลดาหันมาเอ่ยถามเขาแล้วอมยิ้มออกมา พร้อมกับมองเขาด้วยสายตาหวานๆ

“ฉันจะไปหวงเธอทำไมกัน…เธออยากจะแรดไปจีบหรือยุ่งกับผู้ชายคนไหนมันก็เรื่องของเธอ…ขอแค่ไม่ยุ่งกับฉันก็พอ…” ธามไทพูดบอกไปเสียงเข้ม

“โอเคค่ะ หนูเข้าใจแล้วล่ะค่ะว่าพี่ไม่ได้ชอบหนู งั้นหนูไม่ยุ่งกับพี่แล้วก็ได้ค่ะ…พี่บอมคะ หนูขอนั่งกับพี่ได้ไหมคะ…” เจนลดาตอบเขาไปแล้วเธอก็หันไปถามรุ่นพี่ที่นั่งตรงข้ามเธอทันที จนธามไทนั้นกัดฟันตัวเองอย่างข่มอารมณ์ไม่พอใจเลย

“ได้สิครับ มาเลยครับ เห้ยไอ้มาร์ช แกขยับหน่อยสิวะ ฉันจะให้น้องเขามานั่งกับฉัน” บอมตอบไปแล้วเขากรีบหันมาหาเพื่อนหนุ่มทันที

“ให้น้องเขานั่งตรงนั้นแหละ ฉันขี้เกียจลุกแล้วโว้ย…” มาร์ชพูดตอบไปแล้วเขาก็ไม่ยอมลุก เพราะเขาไม่อยากให้เด็กสาวยุ่งกับเพื่อนของเขาคนนี้

“แกลุกมาสิวะไอ้มาร์ช น้องเขาอยากจะเล่นกับไฟก็ให้เขาได้เล่นสิวะ…แกจะไปขัดเขาทำไมกัน… ธามไทพูดไปแบบประชดประชัน เพราะเธออยากจะยุ่งกับเพื่อนของเขานัก เขาก็จะให้เธอได้รู้ว่าเล่นกับไฟแล้วมันเป็นยังไง

พอเจนลดาได้ยินธามไทพูดออกมาแบบนั้นก็หันไปมองค้อนใส่เขาทันที เพราะนอกจากเขาจะไม่สนใจเธอแล้วเขายังจะพลักใสเธอไปให้เพื่อนของเขาอีก ชิ คิดว่าเธอไม่กล้าหรือไง รู้จักเธอน้อยไปซะแล้ว…

“พรึบ….เรามาแลกที่กันดีกว่าค่ะพี่มาร์ช…หนูอยากจะไปนั่งข้างๆพี่บอม…ไม่อยากจะนั่งตรงนี้ให้ใครบางคนเขารำคาญ…” เจนลดาพูดแล้วก็ลุกขึ้นทันที

“อ่อ…ครับ…” มาร์ชพูดตอบไปแล้วเขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมออกไปเพื่อสลับที่นั่งกับเด็กสาวตามที่เธอต้องการ

เจนลดาก็เดินวนออกไปแล้วเธอก็เข้าไปนั่งข้างๆรุ่นพี่ที่ชื่อบอมทันที ส่วนแบมบี้ก็มองหน้าเพื่อนสาวแล้วส่ายหน้าใส่แบบเตือนๆ แต่เหมือนว่าเพื่อนสาวนั้นอยากจะเล่นกับไฟจริงๆ ทำให้แบมบี้นั้นต้องนั่งดูเพื่อนสาวอยู่ห่างๆเลย

ส่วนธามไทก็มองเธอไปนั่งข้างๆของเพื่อนเขาด้วยสีหน้าจดจ้องแบบนิ่งเรียบไม่ได้แสดงท่าทีใดๆออกมา เพราะเขาอยากจะสั่งสอนยัยเด็กนี่ให้รู้ว่า ใครที่เล่นได้และใครที่เล่นไม่ได้ ในเมื่อเธออยากจะแรดมากนักก็ให้เธอแรดให้สมใจเธอเลยก็แล้วกัน

“อืม..กลิ่นตัวหอยจังเลยนะครับ…พรึบ…ไม่ต้องห่วงนะครับน้องคนสวย…คืนนี้พี่จะดูแลน้องอย่างดีเลย…หึๆ…ดื่มด้วยกันหน่อยสิครับ…” บอมดมกลิ่นน้ำหอมของเธอแล้วพูดไป ก่อนจะเอามือโอบไหล่ของสาวสวยคนนี้ทันที ก่อนจะเอาแก้วเหล้าที่พนักงานพึ่งเติมให้นั้นส่งให้เธอไป

“อ่อค่ะ…ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่…” พอโดนโอบไหล่แล้วเจนลดาก็รู้สึกเลยว่าผู้ชายคนนี้นั้นมือไม้เร็วมาก ดูท่าจะหน้าหม้อแน่ๆ เธอคิดผิดคิดถูกเนี่ยที่มาประชดเขาแบบนี้ เหมือนหนีเสือปะจระเข้ยังไงไม่รู้ เธอก็รับแก้วเหล้ามาแล้วก็ชนแก้วกับเขาไป ก่อนจะยกเหล้าขึ้นมาดื่ม…