บทที่ 12 ตอนที่ 10 พระราชทานสมรส (ตอนต้น)
ตอนที่ 10 พระราชทานสมรส (ตอนต้น)
เซียวเยวี่ยหลันนั่งบนรถม้า เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นกุ้ยเฟยไม่มีทางพอใจในตัวนาง ตำแหน่งพระชายาเอกหลุดมือไปแล้ว แต่นับเป็นสิ่งใดได้ ผู้ใดอยากได้ก็เอาไป นางไม่ต้องการเสียหน่อย แต่งเข้าไปรอวันตายหรือ หึ...ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วกระมัง เรื่องในวันนี้นางตั้งใจหลุดพิรุธต่าง ๆ เอาไว้เพื่อให้เยี่ยนกุ้ยเฟยคัดค้านซ่งอ๋อง แต่เรื่องที่จ้าวฮองเฮาเสด็จเข้ามา ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ หรือพระองค์จงใจกันแน่ หากเป็นเช่นนั้นฮองเฮามีเหตุผลใดถึงได้ยื่นมือเข้ามาช่วย สกุลเซียวกับสกุลจ้าวมิได้เกี่ยวข้องกัน
"คุณหนูทำเช่นนี้ไม่ใช่ว่าจะเป็นการหาเรื่องใส่ตัวหรือเจ้าคะ พระสนมกุ้ยเฟยจะไม่พอพระทัยเอาได้"
"ข้าก็ต้องการให้นางไม่พอใจข้าน่ะสิ" เจียอีเบิกตาขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เซียวเยวี่ยหลันหลุดหัวเราะกับท่าทางซื่อบื้อของสาวใช้ นาน ๆ ครั้งอีกฝ่ายจะทำหน้าโง่งมเช่นนี้นางยื่นมือไปหยิกแก้มอีกฝ่ายเล่น เจียอีไม่เข้าใจจริง ๆ แต่ก็ไม่กล้าจะถามมาก ตั้งแต่คุณหนูฟื้นขึ้นมา ก็มักจะทำตัวผิดแปลกไปจากเดิม คนอื่นไม่เห็น แต่นางรับใช้คุณหนูมาตั้งแต่เด็ก จะไม่รู้ได้อย่างไร เหตุใดคนเราจึงได้เปลี่ยนไปกันนะ
ปัง!!!
"คุณหนูระวังเจ้าค่ะ" เจียอีรีบเข้ามาป้องกันเซียวเยวี่ยหลันเอาไว้ที่ด้านหลัง
"เกิดอะไรขึ้น!!!...เหตุใดจึงเร่งความเร็วของรถม้า"นางตะโกนถามไปพร้อมกับกวาดสายตาสาดส่องออกไปข้างนอก
"คุณหนูขอรับ อยู่ ๆ ม้าก็พยศ คุณหนูจับเอาไว้ดี ๆ นะขอรับ" สารถีตะโกนเข้ามา มือก็ดึงรั้งบังเหียนแน่น
เซียวเยวี่ยหลันกัดริมฝีปากตนเองจนแตก นางขบคิดอยู่ในใจ วันนี้นางเพิ่งกวนโทสะกุ้ยเฟย อีกฝ่ายก็อดใจไม่ไหวแล้วหรือ
"ประคองม้าให้ดี หากเอาไม่อยู่ก็มุ่งหน้าไปที่แม่น้ำลั่วห้ามเข้าชุมชนเด็ดขาด"
"ขอรับ"
"เจียอีเตรียมตัวเอาไว้ ประเดี๋ยวรถม้าตกลงไปในน้ำ ให้เจ้าดำน้ำว่ายออกไปให้ไกลจากรถม้า ห้ามโผล่หน้าขึ้นมาเด็ดขาด ไปโผล่ที่ริมฝั่งตรงข้าม ไม่ต้องห่วงข้า ข้าเอาตัวรอดได้" เจียอีมีท่าทีไม่ยินยอม แต่เห็นแววตาเด็ดเดี่ยวก็ไม่กล้าถามมากความ เซียวเยวี่ยหลันไม่ได้อธิบายอะไร เพราะไม่มีเวลาอีกแล้ว
รถม้าห้อตะบึงไปทางแม่น้ำลั่วอย่างรวดเร็ว นางรีบกำชับสาวใช้อีกครั้ง ครั้นเมื่อสารถีปล่อยบังเหียน รถม้าทั้งคันก็ตกลงไปในแม่น้ำเสียงดังสะเทือน เซียวเยวี่ยหลันและเจียอีต่างก็ถีบตัวออกจากรถม้า และดำดิ่งพุ่งตัวว่ายออกไป ครั้นเมื่อเจียอีหันไปมองจึงได้เห็นธนูพุ่งเข้ามาในตัวรถม้า นางเบิกตาขึ้น ยกมือปิดปากเอาไว้แน่น เซียวเยวี่ยหลันเหมือนจะรับรู้ รีบดึงสาวใช้ให้ว่ายตามออกไปแต่กระนั้นก็ไม่ลืมมองหาสารถีครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายก็ว่ายออกมาเช่นกัน จึงได้เบาใจลง
ไปโผล่ที่ริมแม่น้ำ หญ้ารกชัฏปิดบังตัวตนของพวกเขาได้เป็นอย่างดี พลางจ้องมองไปยังด้านบน ไหนเลยจะมองเห็นมือธนู พวกนั้นคงคิดว่าสตรีอ่อนแออย่างนางคงจะเอาชีวิตไม่รอด จึงได้รีบหนีไป ไม่มีผู้ใดรู้ว่านอกจากรถม้าจะตกน้ำแล้ว ยังมีมือสังหารอีกด้วย ดูเหมือนจะประเมินเยี่ยนกุ้ยเฟยสูงเกินไป ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีความอดทนต่ำถึงเพียงนี้ หรือคิดว่าจะไม่มีผู้ใดรู้เห็น หรือเพราะอยู่ในอำนาจที่ยิ่งใหญ่มานานเกินไป จึงได้หลงระเริงลืมตัวเช่นนี้ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด นางไม่มีวันปล่อยกุ้ยเฟยเอาไว้แน่
"คุณหนู..."
"ข้าไม่เป็นอะไร หากท่านพ่อถามสิ่งใดก็ให้บอกไปตามความจริง"
ไม่นานครอบครัวของนางก็รีบมาที่เกิดเหตุ เซียวเซิ่งหมิ่นและเซียวเซิ่งซูรีบกระโจนลงไปในน้ำไม่สนสิ่งใดทั้งสิ้น สองพี่น้องดำผุดดำว่าย ดวงตาแดงก่ำ ยิ่งไม่เห็นเยวี่ยหลันในรถม้าทั้งสองก็เริ่มร้อนใจ ตะโกนร้องไห้ออกมา
"จะร้องทำไมกัน ไม่เห็นน้องสาวของพวกเจ้านั่นย่อมเป็นเรื่องดี ไม่แน่นางอาจจะว่ายน้ำขึ้นมาแล้ว"เซียวอู่ยืนตาแดงมองไปทั่ว พลันเห็นบุตรสาวนั่งพิงอกสาวใช้อยู่ริมต้นไม้ก็รีบวิ่งเข้าไปหา ยิ่งเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวก็ยิ่งร้อนใจ นางเพิ่งจะหายไข้ ยังต้องมาตกน้ำอีกเวรกรรมอันใดกัน บอกแล้วว่างานเลี้ยงในวังไม่จำเป็นต้องมา จะได้ไม่ต้องเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
"น้องสามเจ้าอยู่ไหน ฮือ ๆ น้องสามอย่าแกล้งพี่ใหญ่เช่นนี้ เจ้ารีบออกมาดีหรือไม่ พี่ใหญ่จะมอบจิ้งหรีดตัวใหม่ให้เจ้า"
"พี่สามท่านอย่าหลบซ่อนอยู่เลย ออกมาเถอะขอรับเสี่ยวซูจะไม่ดื้อกับท่าน จะเชื่อฟังท่านทุกอย่าง ฮือ ๆ พี่สามอย่าทิ้งเสี่ยวซูไป" เซียวเยวี่ยหลันปิดปากร้องไห้ออกมา พี่ชายกับน้องชายรักนางถึงเพียงนี้ ชาติที่แล้วนางมองข้ามความรักของพวกเขาไปได้อย่างไร
