บทที่ 9 ตอนที่ 8 ซ้อนแผนช่วยผู้บริสุทธิ์ (ตอนปลาย)

ตอนที่ 8 ซ้อนแผนช่วยผู้บริสุทธิ์ (ตอนปลาย)

"ข้าไม่อยากเดินเล่น ข้าอยากคุยกับเจ้าเรื่องทะเลมากกว่า เจ้าบอกว่าเจ้าขึ้นเรือไปไล่พวกวอโค่วด้วยหรือ ช่างเก่งกาจเสียจริง เจ้าเล่าให้ข้าฟังอีกได้หรือไม่" ฟู่เจินเจินย่อมยินดีที่มีผู้รับฟังเรื่องราวของนาง ตั้งแต่มาอยู่เมืองหลวง หากนางเอ่ยถึงโจรสลัด สตรีเหล่านั้นก็จะหวาดกลัว และยังมองนางเป็นคนป่าเถื่อน นานเข้าก็ไม่อยากพูดคุยกับนางอีก

"ย่อมได้...คุณหนูอู๋เจ้าไปกับสหายเจ้าเถอะ ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเยวี่ยหลัน" คุณหนูอู๋ตั้งท่าจะแย้ง แต่เยวี่ยหลันกลับไม่ปล่อยโอกาสนั้น

คุณหนูอู๋จากไปด้วยความไม่พอใจ แต่เซียวเยวี่ยหลันพอใจเป็นอย่างมาก นางกับเจินเจินพูดคุยกันต่อ เพียงไม่นานคุณหนูจวนต่าง ๆ ก็เข้ามาร่วมฟังด้วยกันอีกหลายคน เซียวเยวี่ยหลันเห็นว่าฟู่เจินเจินปลอดภัยแล้วจึงอยากจะไปตามจับน้องสาวกับชายสารเลวคู่นั้น

"เจินเจินข้าอยากไปทำธุระสักครู่ เจ้ารออยู่ตรงนี้นะ ห้ามไปไหนเล่า ประเดี๋ยวข้ามาจะไม่เจอเจ้า ข้ายังอยากฟังเรื่องสนุก ๆ ของเจ้าอยู่อีกเข้าใจหรือไม่" นางขยิบตาขึ้นเป็นการออดอ้อน คุณหนูฟู่ใจอ่อนลงทันที ความจริงแล้วนางก็อยากสนทนากับเยวี่ยหลันเช่นกัน

"ได้ ๆ ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้ รีบมาเล่า"

"อืม" 

เซียวเยวี่ยหลันเดินออกมาจากศาลา พลางสงสัยว่าหากฟู่เจินเจินไม่ได้ตกลงไปในน้ำแล้ว เหตุการณ์ในอดีตจะเปลี่ยนไปหรือไม่ นางเดินไปยังสระบัวที่อยู่ด้านหลังสวนดอกไม้ก็เห็นว่ามีคุณหนูผู้หนึ่งตกลงไป และคนที่ช่วยก็เป็นหยวนอ๋อง นางยืนดูจนกระทั่งเหตุการณ์สงบลงจึงได้เดินออกมา ชาตินี้ฟู่เจินเจินไม่ได้ตกน้ำ แต่ก็มีผู้อื่นตกอยู่ดี

นางเลี้ยวเข้ามาอีกฝั่งของสระน้ำแต่แล้วกลับเห็นนางกำนัลของไป๋ซ่งเจี๋ยยืนเฝ้าอยู่หน้าภูเขาจำลอง หญิงสาวยกยิ้มขึ้นและเดินเข้าไปใกล้ ๆ ล้วงมือเข้าไปหยิบผงยาสลบที่เตรียมเอาไว้ล่วงหน้า ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา นางก็มักจะพกสมุนไพรต่าง ๆ ติดตัวเอาไว้เสมอเซียวเยวี่ยหลันกลั้นใจเป่าออกไป เพียงไม่นานนางกำนัลผู้นั้นก็ตัวอ่อนลง นางรีบผลักให้เจียอีไปรับเอาไว้ก่อนที่ร่างจะกระแทกพื้นจนเสียแผน

"คุณหนูเจ้าคะสลบแล้วเจ้าค่ะ"

"ดีเช่นนั้นเจ้าไปจุดเครื่องหอมนี้ จำไว้ว่าต้องให้สายลมพัดไปทางด้านหลังภูเขาจำลองนั่น" เจียอีพยักหน้า และรีบออกไปทำงานตามคำสั่งของเจ้านาย เครื่องหอมนี้เป็นกลิ่นปลุกกำหนัดชนิดอ่อน ใช้ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น แต่แค่นั้นก็เกินพอ

เซียวเยวี่ยหลันยืนรอราวครึ่งก้านธูป ก็ได้ยินเสียงหอบหายใจของบุรุษและสตรีดังนั้น นางรีบส่งสัญญาณให้เจียอีดับเครื่องหอม และตัวนางเองก็เดินเข้าไปใกล้ภูเขาจำลองนั้น ส่วนเจียอีก็รีบวิ่งออกไปตามผู้คนให้มาที่นี่แล้ว

"โอ๊ย!!!...เจ็บเหลือเกิน" เซียวเยวี่ยหลันรอจนเห็นคนอื่น ๆ เข้ามาใกล้ ก็ล้มตัวลงส่งเสียงดังขึ้นมา มือเล็กกุมข้อเท้าของตนเอง ใบหน้าเจ็บปวด

"เยวี่ยหลันเจ้าเป็นอันใด แล้วนั่นผู้ใดนอนสลบกัน"

"ขะ...ข้าไม่รู้...ข้าจะมาทำธุระแต่เดินหลงมาทางนี้ ตอนข้ามาถึงก็เห็นนางกำนัลผู้นั้นนอนอยู่ก่อนและยังมีเงาคนวิ่งไปทางด้านหลังนั่น ข้าตกใจจะวิ่งไปตามคนมาช่วย" นางกลั้นเสียงสะอื้นอย่างพอดี พลางขบริมฝีปาก เงยหน้าขึ้นพร้อมกับดวงตาระเรื่อไปด้วยหยาดน้ำตา เสียงที่เอ่ยออกมาก็แหบแห้ง

"แต่ร่างกายข้าเพิ่งฟื้นไข้ วิ่งไม่กี่ก้าวก็ล้มลงข้าจึงให้เจียอีไปตามเจ้ามา" เหล่าคุณหนูต่างก็ส่งเสียงแตกฮืออย่างตกใจ มีคนจำนวนมาก ที่สงสารเซียวเยวี่ยหลัน นางเพิ่งฟื้นไข้แต่ต้องมาเจอเรื่องราวเช่นนี้ คงจะตกใจไม่ใช่น้อย มิใช่ว่ากลับไปแล้ว นางจะล้มป่วยไปอีกหรือ

ผิดกับผู้ที่อยู่ด้านหลังภูเขาจำลอง เซียวอี้ซินอาภรณ์ด้านบนยับย่น นางเบิกตาขึ้นอารมณ์วาบหวามพลันเหือดหายไป เช่นเดียวกับไป๋ซ่งเจี๋ย ทั้งสองต่างก็ผละออกจากกัน แต่โชคไม่เข้าข้างคนชั่ว อี้ซินสะดุดก้อนหินล้มลงเสียงดัง เซียวเยวี่ยหลันรีบส่งสัญญาณให้เจียอีพาคุณหนูอีกกลุ่มหนึ่งอ้อมไปอีกด้านทันที

"เสียงอะไรนั่น หรือว่าจะเป็นคนร้าย" ฟู่เจินเจินกระโดดเข้าไปอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือที่ซัดออกไปรีบเก็บกลับเข้ามาแทบไม่ทัน

"เฮ้ย...คุณหนูสี่!!!..."

"ท่านอ๋อง!!!..."

เสียงร้องทั้งสองฝั่งดังขึ้นอย่างไม่ได้นัดหมาย เซียวเยวี่ยหลันก้มหน้าลงลอบยิ้มออกมา วันนี้ถือว่านางได้ช่วยจับคู่ยวนยางให้แล้วจะหาว่านางใจร้ายมิได้กระมัง