บทที่ 142 บทที่ 142.

เสียงหัวเราะอย่างสะใจของชลเขตทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกเหมือนถูกบีบหัวใจแทบหายใจไม่ออกด้วยความสมเพช กึ่งรังเกียจในความเห็นแก่ตัวและใจร้ายของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายของสาวน้อยผู้เป็นเหยื่อ อรุณนารีมองใบหน้าที่พยายามข่มความโกรธกรุ่นของเหมันต์ซึ่งกำลังมองชลเขตอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ กรามแกร่งของเขาขบก...