บทที่ 23 บทที่ 23.

“หึหึ.. สายตาเธอมันฟ้องแม่หนูน้อย เอาล่ะ ลุกเถอะฉันหิวแล้วนี่เกือบจะเที่ยงแล้วนะ”

“หา.. อะไรนะคะ เกือบเที่ยง..” หญิงสาวตาโตและเขาก็พยักหน้ายืนยันพร้อมทั้งชี้ให้เธอดูเวลาบนนาฬิกาเรือนหรูบนผนัง

พยัคฆ์ดึงร่างบางให้ลุกจากที่นอนแล้วพาเธอไปล้างหน้าแปรงฟันราวกับเธอเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ แต่ไม่คิดจะให้เธอเป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ