บทที่ 37 บทที่ 37.

ลับหลังจุมพิตาไปไม่นานหมอนนท์ก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางไม่ค่อยสดชื่นนัก ไหล่กว้างลู่ลงด้วยความอ่อนล้าคุณจริยาจึงยกนมอุ่นๆ ไปเสิร์ฟลูกชายซึ่งนางก็ทำเช่นนี้เป็นประจำเมื่อลูกชายเข้าบ้านมาในสภาพที่เหนื่อยล้าอ่อนเพลีย

“ขอบคุณครับ ผมนึกว่าพากันนอนหมดแล้วเสียอีก”

“แม่กับพ่อก็รอเรานั่นล่ะ นายจักรเป็นไงบ้างลูก...