บทที่ 47 บทที่ 47.

ไม่ทันที่สองมนุษย์ป้ามหาภัยจะได้พูดอะไรต่อเสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นพาให้ใจสาวหวั่นไหว จุมพิตาหันขวับไปมองอย่างตระหนกวางสีหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นร่างสูงของคนที่คิดถึงอยู่ทุกลมหายใจเดินยิ้มมาหยุดตรงหน้า

“เอ่อ..” จุมพิตาพูดไม่ออกในขณะที่วัชรากับอาภรณ์หน้าซีดเผือดรีบขอตัวกลับทันที

“ถ้าหนูจ๋อมมีธุระพวกป้ากล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ