บทที่ 14 เด็กดื้อยอมแพ้คนเดียว

ชามเซรามิกใบเล็กว่างเปล่า ไร้ร่องรอยน้ำซุปแม้แต่หยดเดียว!

มัดไหมกะพริบตาปริบ มองชามเปล่าสลับกับแก้วยา

สงครามประสาทที่ยืดเยื้อมาตั้งแต่เช้า

ทั้งขู่ทั้งหลอกล่อสารพัด เด็กดื้อก็ไม่ยอมกิน

แต่พอผู้ชายร่างสูงในเชิ้ตพับแขนที่เพิ่งทิ้งประชุมมานั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้า

ทุกอย่างกลับจบลงง่ายดาย ไม่มีร้องไห้ ไม่...