บทที่ 78 กลับบ้านโดยไม่บอก

บรรยากาศภายในร้าน เหมือนถูกหยุดเวลาไว้ฉับพลัน เสียงเพลงแจ๊สที่เปิดคลอพลอยแผ่วหายไปในความเงียบ

กระเป๋าเดินทางใบยักษ์สองใบตั้งตระหง่านหน้าร้าน ม่านมุกยืนชะงัก รอยยิ้มสดใสค้างกลางอากาศเมื่อเห็นสายตาหลายคู่มองตรงมาเป็นจุดเดียว

มดตะนอยบนเก้าอี้เด็กเอียงคอมองหญิงสาวสวมแจ็กเกตยีนส์ ใบหน้าและรอยยิ้มของผู้มา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ