บทที่ 17 เงาหัวใจ
ตอนที่ 17 เงาหัวใจ
“ไอ้ขจร มึงเอาปูนคืนกูมาเดี๋ยวนี้นะ”
กว่าผมจะหลุดออกมาจากกุญแจมือเวรนั้นได้ก็ต้องรอให้ลูกน้องของผมที่ปกติมันจะเข้ามาส่งข้าว ส่งอาหารแวะมาหาผมที่บ้านและทันทีที่ผมหลุดออกมาได้ผมก็ตรงมายังบ้านของไอ้ขจรทันที
“คุณปริญ คุณพูดเรื่องอะไร คุณเป็นคนพาปูนไปเองไม่ใช่เหรอแล้วนี่ทำไมถึงมาถาม...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 บังเอิญ
2. บทที่ 2 ไล่
3. บทที่ 3 ป่าเถื่อน
4. บทที่ 4 ของเล่น
5. บทที่ 5 รังเกียจ
6. บทที่ 6 กล่อม
7. บทที่ 7 โง่
8. บทที่ 8 หลง
9. บทที่ 9 โซ่
10. บทที่ 10 หัวใจเถื่อน
11. บทที่ 11 ท้อง?
12. บทที่ 12 วังวน
13. บทที่ 13 หลอกตัวเอง
14. บทที่ 14 พ่ายแพ้
15. บทที่ 15 เด็กโง่
16. บทที่ 16 หนี...หาย
17. บทที่ 17 เงาหัวใจ
18. บทที่ 18 ทิฐิ
19. บทที่ 19 พ่อ
20. บทที่ 20 ยอม
21. บทที่ 21 เพราะรัก
22. บทที่ 22 ความสุข (จบ)
23. บทที่ 23 อยากลืม
24. บทที่ 24 รุก
25. บทที่ 25 รับ
26. บทที่ 26 คนใจดำ
27. บทที่ 27 หลง
28. บทที่ 28 เป็นห่วง
29. บทที่ 29 งอน
30. บทที่ 30 เรื่องบนเตียง
31. บทที่ 31 คิดถึง
32. บทที่ 32 กลัว
33. บทที่ 33 สงสัย
34. บทที่ 34 ลุ้น
35. บทที่ 35 เริ่มต้น
36. บทที่ 36 เอื้องน้อย
37. บทที่ 37 คุณพ่อ
ย่อ
ขยาย
