บทที่ 27 หลง
ตอนที่ 5 หลง
หลังจากกินมื้อค่ำเป็นกับข้าวฝีมือไอ้เพียซอิ่มจนพุงกาง ผมก็ทิ้งให้มันเก็บโต๊ะล้างจานชามแล้วหนีมันมาอาบน้ำเตรียมตัวนอน
“ไอ้เหี้ยเพียซซซซซซ” ผมร้องตะโกนจนลั่นห้องเมื่อเห็นสิ่งที่ไอ้เด็กเปรตจอมร้ายกาจมันทำเอาไว้กับห้องนอนของผม
ประตูห้องนอนผมถูกถอดลูกบิดออกไปเหลือแต่รูโบ๋กลมๆ ทิ้งไว้ให้ผม...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 บังเอิญ
2. บทที่ 2 ไล่
3. บทที่ 3 ป่าเถื่อน
4. บทที่ 4 ของเล่น
5. บทที่ 5 รังเกียจ
6. บทที่ 6 กล่อม
7. บทที่ 7 โง่
8. บทที่ 8 หลง
9. บทที่ 9 โซ่
10. บทที่ 10 หัวใจเถื่อน
11. บทที่ 11 ท้อง?
12. บทที่ 12 วังวน
13. บทที่ 13 หลอกตัวเอง
14. บทที่ 14 พ่ายแพ้
15. บทที่ 15 เด็กโง่
16. บทที่ 16 หนี...หาย
17. บทที่ 17 เงาหัวใจ
18. บทที่ 18 ทิฐิ
19. บทที่ 19 พ่อ
20. บทที่ 20 ยอม
21. บทที่ 21 เพราะรัก
22. บทที่ 22 ความสุข (จบ)
23. บทที่ 23 อยากลืม
24. บทที่ 24 รุก
25. บทที่ 25 รับ
26. บทที่ 26 คนใจดำ
27. บทที่ 27 หลง
28. บทที่ 28 เป็นห่วง
29. บทที่ 29 งอน
30. บทที่ 30 เรื่องบนเตียง
31. บทที่ 31 คิดถึง
32. บทที่ 32 กลัว
33. บทที่ 33 สงสัย
34. บทที่ 34 ลุ้น
35. บทที่ 35 เริ่มต้น
36. บทที่ 36 เอื้องน้อย
37. บทที่ 37 คุณพ่อ
ย่อ
ขยาย
