บทที่ 18 กระท่อมน้อยในซอกเขา

เวลาห้าทุ่ม เขาจอดรถไปตรงข้างทาง ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่จอดเป็นประจำ เพราะไม่ต้องการทำเสียงดังใกล้ถ้ำ เดินไปอีกประมาณแค่ร้อยกว่าเมตรก็ถึงกระท่อม พื้นที่ขนาดแคบแค่ 3-3 เมตร สูงจากพื้นแค่ศอกเดียว ไม่ต้องมีบันได ผลักประตู แต่ปรากฏว่ามันติด... เจ้าตัวดีอยู่ที่นี่เอง

"เปิดประตูหน่อย"

เสียงห้าวเอ่ยบอกคนที่อยู่ภายในเบาๆ เพราะรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรและนกเค้าแมวที่ส่งเสียงร้องก้องเป็นระยะ

"มาทำไม"

เสียงคนข้างในถาม น้ำเสียงงัวเงีย

"จะมาเฝ้าถ้ำ"

"ตะวันเฝ้าอยู่ นายหัวกลับไปเหอะ"

น้ำเสียงหมางเมินและได้ยินเสียงลุกขึ้น ในกระท่อมมีที่นอนอยู่อันหนึ่งกับผ้าห่มนวมและมุ้งแบบตั้งได้คล้ายเต็นท์ ใช้ตะเกียงเจ้าพายุในการให้แสงสว่าง

"ห้าทุ่มกว่าแล้ว ฉันเหนื่อย เปิดประตูเร็ว"

เสียงสั่งติดห้วนและระอา สักครู่ประตูไม้ก็เปิดออก ตะเกียงเจ้าพายุส่องสว่าง ทำให้เห็นร่างโปร่งเพรียวสวมเสื้อยืดสีน้ำตาลกับกางเกงขาสั้นสีดำ ใบหน้ามึนตึง เจ้าตัวมุดกลับเข้าไปในมุ้งแล้วนอนหันหลังให้ทันที

ไอลวิลวางเป้ลง แล้วมุดเข้าไป ดึงซิปมุ้งรูดปิด ร่างใหญ่นอนหันหลังชนกับร่างเล็ก ต่างคนต่างนอนเงียบ ไอลวิลขยับเอื้อมมือไปดับตะเกียง ห้องแคบมืดลงไปถนัดใจ อากาศยามค่ำคืนกลางทะเล ลมพัดเย็นยะเยือก กระท่อมทำจากปีกไม้ที่มีอยู่บนเกาะ เสาไม้สี่ต้น พื้นเป็นไม้เช่นกัน หลังคามุงใบมะพร้าวที่สานเป็นตับ แม้จะขนาดเล็กแต่ก็สร้างอย่างแข็งแรงพอใช้

"โกรธฉันหรือ"

เสียงห้าวเอ่ยถามในความมืด ทั้งที่รู้อยู่แล้ว แต่ก็ถามเพราะต้องการพูดกับเด็กดื้อให้รู้เรื่อง คนที่นอนหันหลังให้เขานิ่งเงียบ ไอลวิลขยับร่างนอนหงาย ลืมตาโพลงมองไปที่หลังคามุ้งซึ่งก็ไม่ได้เห็นอะไร มันมืดมาก

"ตะวัน"

เขาเรียกชื่อ

"หือ"

เจ้าตัวทำเสียงขานรับในลำคอ

"พูดดีๆ"

เขาทำเสียงดุใส่ ดึงไหล่บางให้หันมานอนหงายเคียงกัน

"ถ้าไม่หลับก็คุยกันให้รู้เรื่องก่อน ไปไหนทำไมไม่ยอมบอกกัน รู้ไหมว่าฉันกับพ่อเราและพวกคนงานพากันออกเรือหาไปตั้งไกล"

เขาทำเสียงต่อว่าต่อขานและตำหนิตรงๆ พิณตะวันเม้มปาก ร่างใหญ่ไหล่หนานอนเบียดบนฟูก เมื่อก่อนตอนที่พิณตะวันยังเล็ก เคยมานอนที่นี่ด้วยกันอยู่บ่อยๆ ในช่วงเก็บรังนก แต่พอตอนอายุสิบหกเป็นต้นมา นายหัวก็ห้ามไม่ให้มานอนที่นี่ด้วย ซึ่งพิณตะวันก็ไม่เคยมาอยู่แล้ว เพราะไม่อยากขัดคำสั่ง

"ตามทำไม ดึกดื่นค่ำมืดแบบนี้ ใครเขาออกทะเลกัน ไม่ได้โง่สักหน่อย"

เสียงย้อนตอบ ทำให้คนตัวโตไม่แน่ใจว่าโดนเหน็บและหาว่าโง่หรือเปล่า

"พ่อเราเขาไม่เห็นเรือ คิดว่าเอาเรือออก มันบาปที่ทำให้พ่อแม่เป็นห่วงรู้ไหม ต่อไปอย่าทำอะไรแบบนี้อีก คนที่เขาเป็นผู้ใหญ่ ที่เขาโตๆ กันแล้วเขาพูดจากันดีๆ ด้วยเหตุผล ไม่ใช่ไม่พอใจอะไรก็สะบัดหน้าเดินหนีกันแบบนี้"

ชายหนุ่มกล่าวสั่งสอน

"ถ้าด่าเสร็จก็บอกด้วยนะ จะนอนแล้ว"

เสียงห้วนและงอนเอ่ย ไอลวิลหันไปมองใบหน้าในเงาสลัว

"ฉันไม่ได้ด่าตะวัน แต่ทำไม่เหมาะก็ต้องตักเตือนกัน ฉันไม่มีเวลาตามหาเราทุกคืนนะ งานฉันที่มีอยู่ก็เต็มทนแล้ว เหนื่อย"

"ใครใช้ให้ตามกัน...เห็นเดินกระหนุงกระหนิง จู๋จี๋อี๋อ๋อกับคุณเชอรี่อะไรนั่นทั้งบ่ายก็น่าเหนื่อยอยู่หรอก"

เสียงเล็กเอ่ยประชด ไอลวิลส่ายหน้า

"เลิกพูดประชดและเลิกงอนเสียที เอาผ้าห่มมาแบ่งกันหน่อย ผ้าห่มฉันนะ"

เขายอมแพ้ที่จะพูดต่อล้อต่อเถียงกับเจ้าหล่อนแล้ว เพราะพูดไปก็เถียงคำไม่ตกฟากและคงจะไม่ต้องหลับต้องนอนกันทั้งคืน ขอนอนเอาแรงก่อน พรุ่งนี้รอให้ยัยตัวดีอารมณ์ปกติก่อนแล้วค่อยพูดกันใหม่