บทที่ 17 เลือกกูดิว่ะ

"เจ้าขาครับ"

ผมส่งเสียงทุ้มต่ำทำลายความเงียบ ละสายตาจากถนนหันมามองเธอพลางส่งยิ้มละมุนที่ใช้เป็นเกราะกำบังตัวตนที่แท้จริง วันนี้ก็เปฯอรกวันที่ผมอาสามาส่งเธอเหมือนเคย

"ถึงแล้วครับ ดึกมากแล้ว รีบเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวคุณพ่อคุณแม่จะเป็นห่วงเอา"

"ค่ะพี่หิรัญ..."

เจ้าขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ดวงตากลมโตคู่สว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ