บทที่ 20 แสร้งขอโทษ

แดดเช้าลอดผ่านม่านกันแสงราคาแพงเข้ามาในห้องนอนคอนโดของผม กลิ่นอายความอับชื้นจากไวน์ที่หกเรี่ยราดบนพื้นเมื่อคืนยังคงจางๆอยู่ในอากาศ ผมลืมตาขึ้นมองเพดานด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในหัว ความเจ็บปวดจากแผลฟกช้ำที่มุมปากและซี่โครงจากการตะลุมบอนกับไอ้ทัพเตือนให้ผมรู้ว่าเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

วันนี้เป็นวันนัดหมาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ