บทที่ 21 ดูแลคนที่พี่แคร์

อากาศที่ร้อนแสนร้อนของยามบ่ายในมหาวิทยาลัยไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดเท่ากับความนิ่งเฉยของทัพที่ยังคงคอยจับตาดูผมอยู่ห่างๆ แต่วันนี้ผมเลือกที่จะเมินเฉยต่อสายตาคู่นั้น 

ผมสวมหน้ากากที่ฝึกฝนมาอย่างดี เดินตรงเข้าสู่โรงอาหารคณะของเจ้าขา กลิ่นไอของและเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วรอบตัวมันช่างขัดกับความมืดมิดในใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ