บทที่ 29 จุดพักรถ

"อื้อ ถึงแล้วเหรอคะพี่หิรัญ"

เสียงหวานพึมพำงัวเงียพลางค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ร่างบางยืดตัวตรงหลังจากที่นอนหนุนไหล่กว้างของผมมาตลอดทางหลายชั่วโมงเต็ม 

ผมขยับหัวไหล่ที่เริ่มมีอาการชาหนึบเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มละมุน ไม่แสดงความเหนื่อยล้าออกมาให้เธอเห็นแม้แต่นิดเดียว

"...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ