บทที่ 47 เมีย

"เดินทางกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ ดึกมากแล้ว เดี๋ยวทางนี้ผมอยู่เฝ้าเจ้าขาเอง"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของผมเอ่ยขึ้นด้วยความสุภาพและนอบน้อมอย่างที่สุด ยามที่ทอดสายตามองผู้ใหญ่ทั้งสองท่านที่ยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้

พ่อแม่เจ้าขามาเยี่ยมหลังจากทราบข่าวและพวกท่านทำท่าเตรียมจะกลับไปพักผ่อนหลังจากเห็นว่าลูกสาวคนเล็ก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ