บทที่ 22 22

ภิรดารู้ว่าสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ในตอนนั้นมันผิด ผิดที่เธอแอบอิจฉาขวัญฤทัยก็เลยเป็นฝ่ายค่อยๆ ปลีกตัวออกห่าง นึกถึงตรงนี้แล้วก็รู้สึกผิดจนละอายใจไม่กล้าแม้แต่จะบอกความจริงออกไป

“ตอนนี้ก็ยังทันนะ” ว่าที่คุณแม่กระเซ้าเย้าแหย่ด้วยการใช้ข้อศอกกระทุ้งเบาๆ “พี่ขุนเหมือนจะยังโสดอยู่”

“ไม่แล้ว” หญิงสาวรีบส่ายหน้าปฏิเสธโดยพลัน ต่อให้ตอนนี้เขาจะโสดหรือไม่โสดก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องไปสนใจ “จะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด”

ภิรดายอมรับว่าตอนนี้เธอจัดเรื่องของหัวใจหรือความรักไว้ลำดับสุดท้าย อยากใช้ชีวิตในแบบที่ฝันไว้และหันมาโฟกัสความสุขของตัวเองมากขึ้น

มีคนเคยบอกว่าเวลานั้นย้อนกลับไปไม่ได้ มันไม่เคยคอยใคร และมันสามารถหมดไปได้ เพราะงั้นอย่าทำให้เวลาสูญเปล่าไปกับการใช้ชีวิตเพื่อคนอื่น

“โอ๊ย! เกือบลืมไปเลย” จู่ๆ ว่าที่คุณแม่ก็ดีดตัวขึ้นจนอีกฝ่ายตกใจจนต้องลุกตามด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก กำลังจะอ้าปากถามแต่ขวัญฤทัยดันพูดเสียก่อน “ขวัญลืมไปเลยว่าวันนี้ต้องเข้าครัวแทนป้าต้อย ตายๆ จะทันไหมเนี่ย”

ศิษย์ราชันย์มีโรงอาหารไว้สำหรับคนในค่ายอยู่แล้ว แต่ช่วงนี้ครูหลายคนต้องไปเก็บตัวกับเหล่านักมวยอีกที่แม่ครัวบางส่วนเลยตามไปด้วย

“เดี๋ยวเล็กช่วยเอง” จะปล่อยให้คนกำลังท้องกำลังไส้ทำคนเดียวก็ยังไงอยู่ “แล้วต้องทำเมนูอะไรบ้าง”

“ขอเปิดตู้ดูก่อนนะว่ามีอะไรเหลือบ้าง” ทั้งสองสาวพากันจับจูงไปที่โรงครัว แต่พอเปิดดูของในตู้แล้วถึงกับต้องกุมขมับ

“เวรกรรม เมื่อคืนพวกนั้นน่าจะตั้งเตากินหมูกระทะกันก็เลยเหลือแค่นี้”

เหมือนจะเหลือแต่เนื้อไก่แล้วก็พวกลูกชิ้น เดินไปเปิดหม้อหุงข้าวแน่นอนว่าว่างเปล่ายังไม่มีการหุงใดๆ

“ขวัญก็นอนเพลินจนลืมไปเลยว่าวันนี้ตัวเองต้องเข้าครัวแทนป้าๆ ที่เขาลาหยุด” คนท้องเอ่ยเสียงแผ่วสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไร

“เราทำกันทันอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องเครียดเลย” เธอส่งยิ้มแล้วปลอบเพื่อนด้วยการลูบหลัง “อีกอย่างขวัญกำลังท้อง จะนอนเพลินแบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่นา”

ภิรดาประสบปัญหานี้อยู่บ่อยๆ ในวันหยุด ตื่นมาด้วยความหิวแต่ไม่อยากสั่งผ่านแอปฯ ของอะไรเหลือในตู้เย็นก็จับรวมๆ เนรมิตกับข้าวได้หนึ่งมื้อ

ส่วนสถานการณ์ตอนนี้หุงข้าวน่าจะเสียเวลาเกินไป เพราะงั้นหาทำเมนูพวกเส้นๆ ไปก่อนแล้วกัน เหมือนเมื่อกี้เธอจะเห็นเส้นก๋วยเตี๋ยวอยู่บ้าง

“เราทำก๋วยเตี๋ยวแห้งดีไหมขวัญ พวกนี้ใช้ได้ใช่เปล่า” ตอนนี้มีทั้งเส้นหมี่ทั้งเส้นเล็กจับลวกๆ ปรุงน้ำซอสเอามาคลุกๆ ก็อร่อยแล้ว

“ได้ๆ งั้นเดี๋ยวขวัญต้มน้ำเอง เล็กค่อยเป็นคนปรุงนะ”

ขวัญฤทัยแสดงท่าทีกระตือรือร้น แต่ในขณะเดียวกันสีหน้าก็ดีขึ้นพร้อมกับริมฝีปากที่ยิ้มกว้างพลางเอ่ยแซว

“เดี๋ยวนี้มีฝีมือทำกับข้าวด้วยเหรอเนี่ย ในฐานะที่ขวัญเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยมัธยม บอกตามตรงว่าภูมิใจ”

“คนเรามันก็ต้องมีพัฒนากันบ้าง” คนตัวเล็กว่าเสียงกลั้วหัวเราะ “ที่จริงเล็กก็ฝึกๆ จากคลิปนี่แหละ”

พวกก๋วยเตี๋ยวแห้งก็เลยกลายเมนูโปรดของภิรดาไปโดยปริยาย เพราะมันทำง่ายไม่ค่อยวุ่นวายเท่าไร อีกอย่างเธอเป็นพวกชอบกินเส้นมากกว่าข้าว

“อร่อยอะ เล็กทำขายได้เลยนะ” น้ำซอสที่คลุกกับเส้นหมี่รสชาติกำลังได้ที่ ไม่ได้สุดไปทางใดทางหนึ่งแต่เป็นเบสที่คิดว่าปรุงยังไงก็อร่อย

“เล็กทำรสชาติกลางๆ นะ ไม่กล้าทำเผ็ด ใครอยากกินเผ็ดให้เขาเติมพริกเพิ่มแล้วกัน” ถึงเธอไม่ใช่แม่ครัวแล้วก็ไม่ใช่คนที่ชอบทำอาหาร แต่พอได้ยินคนชมว่าอร่อยหัวใจมันก็ฟูฟ่องไม่น้อย 

วันนี้ป้าต้อยลาเพราะไปเที่ยวหาลูกที่กรุงเทพฯ ปกติแล้วถ้าวันไหนแม่ครัวใหญ่ไม่อยู่ก็จะเป็นขวัญฤทัยที่รับหน้าที่แทน แต่วันนี้อัณณพได้ยินมาว่าน้องสาวบังเกิดเกล้าเป็นคนลงมือทำนี่สิ

บอกตามตรงว่าไอ้ใหญ่คนนี้ไม่กล้ากิน    

“เป็นห่าอะไรของมึง” จิรัชชักหงุดหงิดถึงขั้นเอ่ยปากถาม ส่ายศีรษะอย่างระอาก่อนคีบเส้นหมี่ที่ผ่านการปรุงเรียบร้อยเข้าปากตัวเอง จะว่าไปก็ไม่ได้กินเมนูเส้นนานแล้วเหมือนกัน

“รสชาติเป็นไง พอกินได้เปล่าวะ” อัณณพรอคำตอบด้วยใจที่ลุ้นระทึก คนอื่นเอ่ยปากชมเขาไม่ค่อยเชื่อเท่าไร คิดว่าคงเกรงใจแม่ครัวจำเป็นเลยต้องพูดไปตามมารยาท

แต่ถ้าเป็นจิรัชแล้วละก็ มันเป็นพวกซื่อตรงกับความรู้สึก

“ได้อยู่” หน่วยกล้าตายไหวไหล่เบาๆ ไม่ได้ถึงกับดีเลิศ แต่ก็ไม่ได้แย่ “กูเบื่อข้าวพอดี”

ได้ยินแบบนั้นอัณณพเลยเบาใจขึ้นมานิดหน่อย สักพักถึงลองตักเข้าปากชิมดูบ้าง รสชาติที่ได้ลิ้มรสทำเอาคนเป็นพี่เลิกคิ้วขึ้น

“น้องสาวกูมันก็มีฝีมือเหมือนกันนี่หว่า” อัณณพว่าเสียงกลั้วหัวเราะ คีบเส้นเข้าปากรอบที่สอง นี่ถ้ากำนันหมานรู้ว่าลูกสาวตัวเองทำกับข้าวเป็นแล้วไม่ดีใจตายเลยเหรอ

“น้องสาวมึง?” คนที่กำลังอร่อยกับมื้อกลางวันถึงกับชะงัก นัยน์ตาคมกริบหลุบมองชามตัวเองสลับกับมองหน้าเพื่อนอีกครั้ง

“เออดิ” ถือว่าหลายปีที่หนีไปอยู่กรุงเทพฯ ก็ยังมีการพัฒนาในด้านทำอาหารอยู่บ้าง อย่างน้อยๆ รสชาติก็กินได้แต่จะท้องเสียเหมือนครั้งล่าสุดที่เขากินฝีมือมันหรือเปล่าก็ต้องมาลุ้นอีกที “ป้าต้อยลาไปหาลูก ขวัญก็ท้องก้มๆ เงยๆ คงลำบากไอ้เล็กมันเลยเข้าครัวช่วยเพื่อนมัน”

จิรัชไม่ได้ตอบอะไรกลับไป คิดในใจว่าบางทีอาจจะเป็นเพราะความหิวก็ได้ถึงคิดว่าก๋วยเตี๋ยวคลุกซอสรสชาติดีไม่น้อย

คนเราเวลาหิวกินอะไรมันก็อร่อยทุกอย่างอยู่แล้วเปล่าวะ