บทที่ 37 37

คำปฏิเสธห้วนๆ ของเขาทำเอาหญิงสาวชะงักไปชั่วขณะ จิรัชระบายลมหายใจเฮือกหนึ่งแล้วค่อยขยายใจความ

“หมายถึงฉันกินมาแล้ว”

“อ๋อ งั้นไม่เป็นไรค่ะ” เล่นเอาเธอหน้าหดเหลือสามนิ้วได้มั้งเมื่อครู่ ภิรดาไหวไหล่เบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากขอตัว แต่อีกฝ่ายดันพูดสวนขึ้นมาก่อน

“ร้านนี้มีข้าวขาย เข้าไปนั่งข้างในไป” พูดจบคนตัว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ