บทที่ 52 52

พอถึงเวลาที่ต้องงัดวิชาออกมาใช้จริงๆ ร่างกายมันก็ไปเองอัตโนมัติ ที่สำคัญเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชายอย่างพีรพลเธอค่อนข้างที่จะระมัดระวังตัวอยู่ตลอด

“ปกติมันก็พูดจาหมาๆ แบบนี้เหรอ?” ไม่ใช่แค่คำพูดแต่สายตารวมถึงท่าทีของมันแสดงออกชัดเจนถึงการคุกคามภิรดา

น่าหงุดหงิดที่เธอยังสามารถยืนสนทนากับมันต่อได้

“ประมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ