บทที่ 33 ตะกอนในใจของพ่อลูก 6

“รินทร์...”

“หนูสบายดี แม่เห็นไหมจ้ะ”

รินทร์ขยับตัวออกเพียงนิด ให้แม่ได้มองหล่อนชัดขึ้น และแม่ก็พยักหน้า ดวงตาและรอยยิ้มนั้นคือมีความสุข

แค่นี้ก็พอแล้วใช่ไหม? รินทร์ถามตัวเอง เพราะจะมีอะไรมากไปกว่าให้แม่มีความสุขอีกล่ะ ขอแค่ให้ผ่านช่วงนี้ไปให้ได้ ให้แม่แข็งแรงกว่านี้ เพราะตอนนี้ทุกอย่างเพิ่งเริ่ม...