บทที่ 7 สะใภ้มหิศรนันท์ 2
เมื่อเสื้อผ้าหน้าผมเรียบร้อย ชาลิสาเปิดกล่องเครื่องหอมและหยิบขวดน้ำหอมทรงเรียบหรูสีชาออกมาวางบนโต๊ะ และเพียงเปิดฝา กลิ่นหอมหวานนุ่มลึกก็ลอยขึ้นชัดเจน รินทร์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที... ไม่ใช่กลิ่นที่หล่อนชอบ กำลังจะวางขวดกลับลงบนโต๊ะ แต่สังเกตเห็นแววตาของชาลิสาที่เหลือบมองแท็บเล็ตในมืออย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังตรวจสอบว่าหล่อนหยิบของผิดหรือไม่
“เมื่อก่อน ฉันชอบกลิ่นนี้ แต่ตอนนี้แต่งงานแล้ว ก็อยากเปลี่ยนอะไรใหม่บ้าง ถือว่าเริ่มต้นชีวิตใหม่ค่ะ”
รินทร์ยิ้มบาง ๆ ส่งผลให้สีหน้าของชาลิสาผ่อนคลายลงทันที
“เข้าใจแล้วค่ะ” ชาลิสาเปิดกล่องอีกใบอย่างคล่องแคล่ว “ถ้าอย่างนั้น วันนี้เราเลือกกลิ่นใหม่กันนะคะ”
รินทร์มองขวดน้ำหอมหลายขวดตรงหน้า ก่อนหยิบขวดแก้วใสใบหนึ่งขึ้นมา กลิ่นสะอาด อ่อนโยน และสดชื่นลอยขึ้นบางเบา ไม่หวานเกินไป และไม่หนักจนทำให้รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งติดตามไปทุกแห่ง
“ขวดนี้ค่ะ”
ชาลิสาพยักหน้า พร้อมบันทึกข้อมูลลงในแท็บเล็ตทันที
“รับทราบค่ะ ตั้งแต่วันนี้ ดิฉันจะจัดเตรียมกลิ่นนี้ให้คุณผู้หญิง”
รินทร์ก้มมองขวดน้ำหอมในมือ พยักหน้าเบา ๆ ไม่มีใครรู้ว่านี่ไม่ใช่เพียงการเปลี่ยนกลิ่น แต่มันคือกลิ่นแรกของรินทร์ ในชีวิตของผู้หญิงที่ชื่อ เฌอร์ลิน
เสียงเคาะประตูดังขึ้นตรงเวลาเจ็ดโมงเช้า ชาลิสาเดินไปเปิดประตูทันที และก็เห็นชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมท่าเข้มยืนอยู่ด้านนอก สีหน้าสงบนิ่ง มือหนึ่งถือแท็บเล็ต อีกมือวางสบายข้างลำตัว
“สวัสดีครับ ผมภาคิน ผู้ช่วยคุณอธิกรณ์”
“สวัสดีค่ะ ดิฉันชาลิสา”
ภาคินก้มมองนาฬิกาข้อมือ
“อีกสิบห้านาที คุณอธิกรณ์จะออกเดินทางครับ”
ชาลิสาเปิดแท็บเล็ตขึ้นดู
“ตามกำหนดเดิมยังเหลือยี่สิบนาทีนะคะ”
“กำหนดการเปลี่ยนเมื่อห้านาทีก่อนครับ”
“รับทราบค่ะ”
หล่อนแตะหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง
“ดิฉันปรับตารางเรียบร้อยแล้ว”
“ขอบคุณครับ”
ต่างฝ่ายต่างพยักหน้าให้กัน ไม่มีบทสนทนาเกินความจำเป็นซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้ช่วยมืออาชีพควรทำอยู่แล้ว รินทร์เดินออกมาจากห้องในจังหวะนั้น ภาคินจึงกล่าวสั้น ๆ
“พร้อมแล้วครับ”
ส่วนชาลิสาหยิบกระเป๋าถือของรินทร์ขึ้นมาก่อนจะผายมือไปด้านหน้า
“เชิญค่ะ คุณผู้หญิง”
จากนั้นทั้งสามคนก็เดินออกจากห้อง ระหว่างทาง ภาคินเหลือบมองเวลาอีกครั้ง
“เหลือสิบสองนาทีครับ”
“เพียงพอค่ะ” ชาลิสาตอบโดยไม่รีบร้อน
“ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”
“ดิฉันก็หวังว่าตารางจะไม่เปลี่ยนอีกนะคะ”
ภาคินชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย “ถ้าเปลี่ยน ผมจะแจ้งทันทีครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
แล้วบทสนทนาก็จบลงเพียงเท่านั้น
รินทร์ที่เดินตามอยู่เงียบ ๆ สังเกตท่าที่ของสองคนด้านหน้าพร้อมเก็บข้อมูลไว้ ที่เห็นคือ ผู้ช่วยของอธิกรณ์ให้ความสำคัญกับเวลา ชาลิสาให้ความสำคัญกับความพร้อม ส่วนหน้าที่ของหล่อนคือเป็นเฌอร์ลินให้สมบูรณ์ที่สุด และนี่จะเป็นการรับบทบาทครั้งแรกหลังจากค่ำคืนเข้าหอ
บทบาทของ... สะใภ้มหิศรนันท์
ลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่างอย่างรวดเร็ว และเมื่อเดินเข้าสู่ห้องรับรองส่วนตัว ก็พบว่าอธิกรณ์ก็ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาแต่งกายเรียบร้อยในสูทสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาว และเนกไทสีเดียวกับสูท ทุกอย่างดูเรียบง่าย แต่ไม่มีสิ่งใดอยู่ผิดตำแหน่ง
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า สายตาหยุดอยู่ที่รินทร์เพียงครู่หนึ่ง กลิ่นหอมสะอาดบางเบาลอยมากับจังหวะที่หล่อนเดินเข้ามาใกล้ ไม่ใช่กลิ่นหวานเข้มอย่างที่เขาได้ข้อมูลมา และอธิกรณ์ก็ไม่ได้ถาม เพียงพยักหน้าเบา ๆ
“ไปกัน”
ไม่มีคำทักทายในฐานะสามีภรรยาวันแรก ไม่มีคำชม แต่ก็ไม่มีคำตำหนิ ทว่ารินทร์กลับรู้สึกโล่งใจ เพราะอย่างน้อย หล่อนก็ยังไม่ทำสิ่งใดผิดพลาด
ด้านหน้าโรงแรมมีรถตู้สุดหรูสีดำมันจอดอยู่ 2 คัน
ชาลิสาเปิดประตูรถอีกคัน ด้านในบรรทุกสัมภาระ เสื้อผ้า และข้าวของเครื่องใช้ผู้หญิง ซึ่งรินทร์เข้าใจได้ว่านี่คงเป็นของที่ชาลิสาบอกว่าจัดเตรียมไว้สำหรับเปลี่ยนเข้าสำนักงานใหญ่ และก็เป็นตามนั้นเมื่อชาลิสาหันมา
“หลังอาหารเช้า ดิฉันจะเตรียมชุดสำหรับเข้าบริษัทไว้ให้ค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ”
ชาลิสาพยักหน้า ก้มเล็กน้อยอย่างสุภาพ “หากมีสิ่งใดต้องการเพิ่มเติม แจ้งดิฉันได้ตลอดนะคะ”
“ได้ค่ะ”
รินทร์พยักหน้ารับและกำลังจะก้าวขึ้นรถ แต่กลับไม่ใช่คันนี้ เมื่ออธิกรณ์เดินมากระชับฝ่ามือและพาไปอีกคัน ส่วนคันที่เปรียบเสมือนรถบ้านเคลื่อนที่ของคนรวยเป็นชาลิสาขึ้นไปนั่ง
รถของอธิกรณ์เคลื่อนตัวออกจากโรงแรมอย่างนุ่มนวล ด้านหน้าเป็นคนขับรถและภาคิน ส่วนในห้องโดยสารมีเพียงหล่อนกับอธิกรณ์
ภายในห้องโดยสารเงียบสงบ อธิกรณ์เปิดแท็บเล็ตตรวจเอกสารทันที ส่วนรินทร์หันมองออกไปนอกหน้าต่าง หล่อนกำลังซึมซับชีวิตคนรวยเป็นวันแรก เริ่มจากตื่นนอนในโรงแรมสุดหรู มีผู้ช่วยคอยดูแลเสื้อผ้าหน้าผมให้ทุกอย่าง จากนั้นก็แจ้งกำหนดการของวันนี้ รวมทั้งเตรียมทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อย และก็มาถึงตอนนี้ ตอนที่หล่อนกำลังนั่งรถกับสามี เพื่อไปพบญาติผู้ใหญ่ของเขา
รินทร์ทอดสายตามองนอกกระจกรถ เห็นเมืองในยามเช้ากำลังเริ่มต้นวันใหม่ เห็นผู้คนกำลังรีบเร่งไปทำงาน เห็นรถรับส่งพนักงานคันหนึ่งจอดอยู่หน้าโรงงาน
เมื่อวาน... หล่อนยังเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น แต่วันนี้กลับนั่งอยู่ในรถของประธานบริษัท ในฐานะภรรยาซึ่งไม่มีสิ่งใดเป็นของตนเอง นอกจากตัวตนที่ต้องซ่อนไว้
