บทที่ 77 เราเป็นอะไรกัน

ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรดีเลยเดินตรงไปที่มันก่อนจะนั่งลงยอง ๆ พิงกับเสาอาคารของลานจอดรถเฝ้ารอเจ้าของรถเลิกงานเพื่อจะได้คุยกันให้เข้าใจ

ไม่ใช่ว่าฉันอายเรื่องของเรา ตาเป็นเพราะฉันไม่รู้จะแนะนำให้พวกท่านรู้จักในสถานะไหนต่างหาก ทำไมถึงไม่ฟังกันบ้างเลยนะ

ฉันนั่งกอดเข่ารอหนุ่มรุ่นพี่จนเวลาล่วงเลยมาในช่วง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ