บทที่ 82 พังหมดแล้ว

ไม่รู้ว่าอะไรมันดลใจให้ฉันเดินเตร็ดเตร่มาจนถึงตลาดที่พี่ธีร์เคยพามา ร้านก๋วยเตี๋ยวที่พวกเราเคยนั่งกินกันในวันนั้นอยู่ห่างจากจุดที่ฉันยืนอยู่ไม่ไกล ร่างสูงที่สวมใส่ผ้ากันเปื้อนเสิร์ฟถ้วยชามให้กับลูกค้าในร้านอย่างขยันขันแข็งทำเอาฉันไม่อยากที่จะเดินจากไปแต่ก็ไม่กล้าจะเดินเข้าไปหาเช่นกัน

“ป้าม่อมผมไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ