บทที่ 20 กลางโรงอาหาร (3)

กลางโรงอาหาร

ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยที่มืดครึ้มมาตั้งแต่ช่วงสาย บัดนี้กลั่นตัวกลายเป็นหยาดฝนเม็ดโตเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา สายฝนสายใหญ่สาดซัดเข้าใส่ทุกสรรพสิ่งจนพร่ามัว กลิ่นอายความเย็นฉ่ำของน้ำฝนปะทะเข้ากับร่างบางที่วิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย

นับดาวยืนกอดอกตัว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ