บทที่ 29 คนใกล้ตัวที่ไกลเกินเอื้อม (1)

คนใกล้ตัวที่ไกลเกินเอื้อม

สิ่งที่ทรมานที่สุด ไม่ใช่การกักขังแต่คือบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ แต่กลับเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

องศาเดินพล่านไปมาในห้องนอนกว้างชั้นสองของบ้านวรโชติวาทินมาตั้งแต่เช้า ใบหน้าหล่อเหลาแบดบอยบัดนี้บึ้งตึงและเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เส้นผมสีเข้มยุ่งเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ