บทที่ 54 ลักพาตัว

แม่ทัพซุนเทาเป็นบุรุษที่ไม่เคยลืมเลือนความแค้น ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด ความอาฆาตในใจเขายังคงคุกรุ่นราวกับเปลวเพลิงที่ไม่มีวันมอดดับ

"หากคิดจะฆ่าไป่เฉินง่ายๆ เกรงว่ามันจะสบายเกินไป..." เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาทอประกายเย็นเยียบ

ซุนเทาไม่ต้องการแค่ให้ไป่เฉินตาย แต่เขาต้องการให้มันรู้สึกถึงความทร...