บทที่ 70 วาระสุดท้ายที่น่าสมเพช

ค่ำคืนอันเหน็บหนาวในย่านโคมแดงเงียบสงัดไร้ซึ่งเสียงผู้คน หากแต่บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความเศร้าสลด ศพขององค์ชายฟู่เทียนเฉิง และเหล่าลูกสมุนกว่าห้าสิบชีวิต นอนเกลื่อนอยู่เบื้องหน้า ร่างกายเปลือยเปล่า ดวงตาเบิกโพลง ริมฝีปากเขียวคล้ำด้วยพิษร้าย สภาพของพวกเขาในตอนนี้น่าเวทนาเสียยิ่ง...