บทที่ 117

คำอธิบายบางอย่าง... ต้องรอให้ฉันอยู่ในสภาพความจำเสื่อมก่อนหรืออย่างไร ถึงจะยอมปริปากพูดออกมาได้?

ฉันหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินเพื่อซ่อนเร้นอารมณ์อันรุนแรงที่อัดอั้นอยู่ภายใน ไม่ให้เขาสังเกตเห็น...

จะให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาด...

แม้แต่การคาดคั้นเอาคำตอบก็ต้องไม่ดูร้อนรนจนเกินไป นั่นไม่ใช่วิสัยของคนที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ