บทที่ 144

ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะฉันตาฝาดไปเองหรือเปล่า ยามที่หญิงวัยกลางคนผู้นั้นมองมาที่ฉัน แววตาของเธอฉายความตื่นตะลึงอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความปิติยินดีที่แทบจะเอ่อล้นออกมา

"หือ? กลับมากันครบเลยเหรอ?" อาจารย์พัชรายิ้มอย่างจนใจ "ปกติจะรวมตัวกันให้ครบโต๊ะนี่ยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา พอคุณอันน์มาที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ