บทที่ 145

คำพูดนั้นทำเอาฉันแทบจะหน้าคะมำจนเกือบเสียหลัก ฉันรีบหันขวับกลับไปมองที่ห้องโถงใหญ่ด้วยความตกใจ

บรรดาชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ดูเหมือนพวกเขากำลังสนทนาเรื่องสัพเพเหระและไม่ได้ยินสิ่งที่ชนากรพูดเมื่อครู่

ฉันลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เป็นไปไม่ได้หรอก อาจารย์น่าจะอายุมากกว่าพ่อฉันเสียอีก ลูกศิษ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ