บทที่ 22 บทที่ 22 เงาในงานเลี้ยง

บทที่ 22 เงาในงานเลี้ยง

เจเดนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เออ กูเข้าใจแล้ว ความรู้สึกคนเรามันห้ามกันไม่ได้จริงๆ แต่กูขอเตือนมึงไว้อย่างนะไอ้กร งานเลี้ยงตระกูลวรเวชเย็นนี้ มึงระวังตัวไว้ให้ดี”

ทิวากรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมเข้มฉายแววระแวดระวัง

“หมายความว่าไง มึงรู้อ...