บทที่ 2 ตอนที่หนึ่ง อนุของบิดา (กรุบกริบ)
ตอนที่หนึ่ง อนุของบิดา
หญิงสาวซึ่งขึ้นจากน้ำอย่างสดชื่นเพิ่งสังเกตเห็นร่างสูงและสายตาที่จ้องมองอยู่ จึงแสดงอาการตกใจหยุดชะงักการก้าวเดินแล้วรีบใช้สองมือกอบกุมปกปิดทรวงอวบใหญ่ของตนเองเอาไว้ด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ
“คุณชายใหญ่ อย่ามองเจ้าค่ะ” เสียงที่เอ่ยช่างสั่นพร่าบอกไม่ได้ว่าเป็นด้วยความเขินอายหรืออย่างอื่น
ฉู่จิ้นไห่มองมือเล็กที่ไม่อาจปกปิดสิ่งใดได้แต่ยังพยายามขยับเขยื้อนไปมาด้วยรอยยิ้มบาง
“เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ? เป็นสาวใช้ของเรือนใดกันจึงลอบมาเล่นน้ำยามพลบค่ำเช่นนี้”
ข้อสันนิษฐานของฉู่จิ้นไห่ย่อมมีความเป็นไปได้ เพียงแต่สาวใช้นางนี้ช่างเย้ายวนเกินไป
“ข้าคืออนุลู่เจ้าค่ะ ‘ลู่ไป๋อิง’” เพียงได้ยินหญิงสาวแนะนำตัวว่าเป็นอนุในเรือน หัวใจที่ลิงโลดย่อมเหี่ยวเฉาลงทันทีด้วยหากเป็นเพียงสาวใช้ย่อมนำมาอุ่นเตียงโดยง่าย แต่หากเป็นอนุของชายอื่นคงหมดหนทางแล้ว
“อนุลู่หรือ เจ้าเป็นอนุของเจ้ารองหรือเจ้าสาม”
ไม่แปลกที่ฉู่จิ้นไห่จะคาดเดาไม่ถูกด้วยเขาเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงเพื่อรับตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวหลังจากไปประจำยังสาขาใหญ่ที่นั่นอยู่หลายปี อีกทั้งจวนสกุลฉู่ยังมีคุณชายรอง คุณชายสาม ซึ่งต่างแต่งภรรยาเอกและรับอนุอีกหลายคน
“มิใช่เจ้าค่ะ ข้าคืออนุของนายท่านใหญ่คนก่อน” ร่างขาวผ่องที่บัดนี้ยืนปากสั่นตอบเสียงแผ่วเบา
“ของท่านพ่อหรือ?”
คราวนี้ฉู่จิ้นไห่มองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่น่าจะยังมีวัยไม่ถึง20ขวบปีพลางนึกขึ้นได้
อ้อ...หญิงสาวคนนี้นี่เองที่ท่านแม่บอกว่าท่านพ่อรับเข้ามาได้เพียงไม่กี่วันก็หมดเรี่ยวหมดแรงจนตกม้าถึงแก่ความตายอย่างกะทันหัน
อืม...ยังเยาว์วัยนัก ซ้ำยังงดงามเย้ายวนเช่นนี้ ไม่แปลกที่ท่านพ่อจะหลงใหลจนทุ่มเทแรงกายแทบหมด
“อนูลู่มาเล่นน้ำคนเดียวเช่นนี้ควรต้องระวังตัวด้วย บึงน้ำเย็นนักทั้งอาจมีสัตว์ร้ายซ่อนอยู่ใต้ใบบัว” ในเมื่อนางเป็นอนุของบิดา ฉู่จิ้นไห่จึงทำได้เพียงตักเตือนไม่อาจล่วงเกิน
“ขอบคุณคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
ร่างบางรีบหันหลังเดินจ้ำหวังจะให้พ้นจากสายตาที่จดจ้องจนขัดเขิน หญิงสาวย่อมไม่รู้ว่าสะโพกกลมกลึงภายใต้เสื้อผ้าอันเปียกชุ่มซึ่งกำลังขยับไปมาตามท่วงจังหวะการเดินกำลังกระตุ้นความรู้สึกปั่นป่วนภายในกายของชายที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างรุนแรง
ฉู่จิ้นไห่ถูกสะกดด้วยส่วนโค้งส่วนเว้าอันเย้ายวนที่ปรากฎชัดจนเลือดลมในกายแตกพล่านเผลอเดินตามการโยกส่ายไปอย่างเชื่องช้าราวต้องมนต์สะกด
เป็นจังหวะเดียวกับที่หญิงสาวที่เพิ่งเดินแค่ไม่กี่ก้าวขาก็อ่อนแรงจนพันกันพาให้หกล้มเสียหลักลงไปกองกับพื้น
“โอ๊ย!...”
