บทที่ 8 สัญญา 60 ล้าน
บทที่ 8
สัญญาหกสิบล้าน
เช้าวันรุ่งขึ้น...
อรินทร์ตื่นตั้งแต่เช้า
วันนี้คือวันที่เธอต้องพิสูจน์ตัวเอง
หลังจากคุณหญิงมณีรัตน์มอบหมายงานให้ เธอมีเวลาเพียงสามวันในการหาสัญญาความร่วมมือมูลค่าอย่างน้อยสามสิบล้านบาทกลับมา
สำหรับบริษัทขนาดกลางอย่างธุรกิจของตระกูลวัฒนกุล...
นี่ไม่ใช่งานง่ายเลย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคู่เจรจาคือกลุ่มเอ็มไพร์
หนึ่งในกลุ่มธุรกิจยักษ์ใหญ่ที่สุดของนครวาริน
อรินทร์ตรวจสอบเอกสารในแฟ้มเป็นครั้งสุดท้าย
ข้อมูลบริษัท
แผนธุรกิจ
รายละเอียดงาน
ประมาณการต้นทุน
รวมถึงข้อเสนอที่เธอใช้เวลาตลอดทั้งคืนจัดทำขึ้น
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“ต้องทำให้ได้”
เสียงของธีรภัทรดังขึ้นจากด้านหลัง
“พร้อมหรือยัง?”
อรินทร์หันกลับมา
“พร้อมแล้ว”
ธีรภัทรมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“ไม่ต้องกังวล”
“แค่ทำให้ดีที่สุดก็พอ”
อรินทร์ยิ้มบาง ๆ
“พูดเหมือนคุณรู้ว่าฉันจะทำสำเร็จเลยนะ”
ธีรภัทรหัวเราะเบา ๆ
“ผมเชื่อในตัวคุณ”
คำพูดเพียงสั้น ๆ กลับทำให้อรินทร์รู้สึกมั่นใจขึ้นมา
เธอพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะลองดู”
ก่อนออกจากบ้าน ธีรภัทรพูดขึ้นอีกครั้ง
“อรินทร์”
เธอหันกลับมา
“อย่าพยายามเอาใจพวกเขา”
“จงทำให้พวกเขาเห็นว่าบริษัทของคุณมีคุณค่าพอที่จะร่วมงานด้วย”
อรินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้ม
“เข้าใจแล้ว”
จากนั้นเธอก็เดินออกจากบ้าน
หลังจากอรินทร์ออกไปแล้ว...
ธีรภัทรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เขากดหมายเลขที่คุ้นเคย
ไม่นานปลายสายก็รับ
“ค่ะ ท่านประธาน”
เสียงของวาริศาดังขึ้น
“อรินทร์กำลังไปที่บริษัท”
“รับทราบค่ะ”
“ผมไม่ต้องการให้คุณช่วยเธอจนดูผิดปกติ”
วาริศาเงียบไปเล็กน้อย
“หมายความว่า...?”
“ให้เธอเจรจาด้วยตัวเอง”
ธีรภัทรตอบ
“ถ้าเธอมีข้อเสนอที่ดี ก็รับไว้”
“ถ้าไม่ดีพอ ให้เธอกลับไปแก้”
“ผมไม่ต้องการให้เธอได้สัญญาเพียงเพราะเป็นภรรยาของผม”
วาริศาเข้าใจทันที
“รับทราบค่ะ”
ธีรภัทรพูดต่อ
“แต่ถ้าข้อเสนอของเธอผ่านเกณฑ์ของบริษัท...”
เขาหยุดเล็กน้อย
“ให้สิทธิ์เธอเข้าร่วมโครงการในวงเงินที่เหมาะสม”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
“และจำไว้”
น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้น
“ห้ามเปิดเผยตัวตนของผม”
“ไม่ว่าใครก็ตาม”
“ค่ะ ท่านประธาน”
เวลาต่อมา...
รถของอรินทร์จอดหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของกลุ่มเอ็มไพร์
เธอเงยหน้ามองอาคารสูงตระหง่านตรงหน้า
เพียงมองจากด้านนอกก็ทำให้รู้ว่า...
นี่คือบริษัทที่มีอำนาจมากเพียงใด
อรินทร์สูดหายใจเข้าลึก ๆ
ก่อนเดินเข้าไปในอาคาร
“สวัสดีค่ะ”
เธอพูดกับพนักงานประชาสัมพันธ์
“ดิฉันอรินทร์ วัฒนกุล มาขอพบคุณวาริศาค่ะ”
พนักงานตรวจสอบข้อมูลในระบบ
เพียงครู่เดียวก็เงยหน้าขึ้น
“คุณอรินทร์ใช่ไหมคะ?”
“ใช่ค่ะ”
“คุณวาริศารอพบคุณอยู่แล้วค่ะ”
อรินทร์ชะงัก
“รอฉันอยู่แล้ว?”
“ค่ะ”
เธอรู้สึกแปลกใจ
แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
พนักงานเชิญเธอขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นผู้บริหารทันที
ประตูลิฟต์เปิดออก
อรินทร์เดินตามเลขานุการไปยังห้องประชุม
เมื่อประตูเปิด...
วาริศาก็ลุกขึ้นต้อนรับ
“คุณอรินทร์ เชิญนั่งค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ”
อรินทร์นั่งลง
ก่อนนำแฟ้มเอกสารออกมาวางบนโต๊ะ
“นี่คือข้อเสนอของบริษัทวัฒนกุลค่ะ”
วาริศารับเอกสารไป
เธอเปิดอ่านทีละหน้า
คราวนี้ไม่มีการปิดแฟ้มอย่างรวดเร็ว
วาริศาอ่านอย่างละเอียด
ทั้งแผนงาน
ต้นทุน
ระยะเวลา
บุคลากร
และผลตอบแทนที่กลุ่มเอ็มไพร์จะได้รับ
ผ่านไปเกือบสิบนาที...
วาริศาจึงวางเอกสารลง
“คุณเป็นคนจัดทำข้อเสนอนี้เองหรือคะ?”
อรินทร์พยักหน้า
“ค่ะ”
“ใช้เวลานานไหม?”
“เมื่อคืนทั้งคืนค่ะ”
วาริศายิ้มบาง ๆ
“เห็นได้ชัดเลยค่ะ”
อรินทร์มองเธออย่างสงสัย
“หมายความว่าอย่างไรคะ?”
“ข้อเสนอของคุณยังมีจุดที่ต้องปรับปรุงหลายอย่าง”
หัวใจของอรินทร์ตกลงเล็กน้อย
เธอคิดว่าตัวเองอาจล้มเหลวตั้งแต่ครั้งแรก
แต่แล้ววาริศาก็พูดต่อ
“แต่แนวคิดหลักดีมาก”
อรินทร์เงยหน้าขึ้น
“จริงเหรอคะ?”
“ค่ะ”
วาริศาเลื่อนเอกสารกลับไปตรงหน้าเธอ
“ถ้าคุณสามารถปรับแก้รายละเอียดสามจุดนี้ได้ ฉันคิดว่ากลุ่มเอ็มไพร์สามารถพิจารณาข้อเสนอของคุณได้”
อรินทร์รีบหยิบปากกาขึ้นมา
“จุดไหนบ้างคะ?”
วาริศาอธิบายอย่างละเอียด
อรินทร์ตั้งใจฟังทุกคำ
เธอไม่ได้พยายามเถียง
ไม่ได้หาข้ออ้าง
แต่จดทุกประเด็นที่ได้รับ
จากนั้นจึงเริ่มอธิบายแนวทางแก้ไขทีละข้อ
การสนทนาที่เดิมทีควรใช้เวลาไม่กี่สิบนาที...
กลับยืดออกไปเกือบสองชั่วโมง
ยิ่งพูดคุย...
วาริศาก็ยิ่งประหลาดใจ
อรินทร์ไม่ได้มีประสบการณ์มากที่สุด
แต่เธอมีความเข้าใจตลาดเป็นอย่างดี
ที่สำคัญ...
เธอกล้ารับฟังคำวิจารณ์และปรับข้อเสนอทันที
ในที่สุด วาริศาก็ปิดแฟ้มลง
“ฉันคิดว่าเพียงพอแล้วค่ะ”
อรินทร์มองเธอ
“หมายความว่า...?”
วาริศาหยิบเอกสารอีกชุดออกมา
“กลุ่มเอ็มไพร์ยินดีอนุมัติความร่วมมือ”
อรินทร์เบิกตากว้าง
“จริงเหรอคะ?”
“ค่ะ”
“แต่ฉันยังไม่ได้ต่อรองเรื่องมูลค่าสัญญาเลย”
วาริศายิ้ม
“ข้อเสนอของคุณทำให้เราเห็นว่าบริษัทของคุณสามารถรับผิดชอบงานส่วนนี้ได้”
เธอเลื่อนเอกสารมาตรงหน้าอรินทร์
“เดิมคุณเสนอวงเงินสามสิบล้านบาท”
อรินทร์พยักหน้า
“ค่ะ”
“แต่หลังจากพิจารณาข้อเสนอใหม่แล้ว”
วาริศาหยุดเล็กน้อย
“กลุ่มเอ็มไพร์จะเพิ่มวงเงินเป็นหกสิบล้านบาท”
อรินทร์นิ่งค้าง
“หกสิบล้าน?”
“ค่ะ”
เธอมองเอกสารตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
“ทำไมถึงเพิ่มเป็นสองเท่าคะ?”
วาริศาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ
“เพราะเราต้องการให้บริษัทของคุณรับผิดชอบงานในส่วนที่ใหญ่ขึ้น”
“แน่นอนว่ามาพร้อมเงื่อนไขและมาตรฐานที่สูงขึ้นด้วย”
อรินทร์อ่านรายละเอียดอย่างรวดเร็ว
คราวนี้เธอเข้าใจแล้วว่า...
นี่ไม่ใช่การมอบเงินให้เธอฟรี ๆ
กลุ่มเอ็มไพร์กำลังให้โอกาสเธอพิสูจน์ตัวเอง
“ถ้าคุณรับเงื่อนไขทั้งหมดได้”
วาริศาพูดต่อ
“เราสามารถลงนามในสัญญาได้วันนี้”
อรินทร์กำเอกสารแน่น
สามวัน...
เธอใช้เวลาเพียงวันแรก
แต่กลับสามารถนำสัญญามูลค่าหกสิบล้านบาทกลับไปได้
เธอไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้เร็วขนาดนี้
“ฉันตกลงค่ะ”
อรินทร์หยิบปากกา
ก่อนลงชื่อของตัวเองในสัญญา
อรินทร์ วัฒนกุล
สัญญาความร่วมมือมูลค่า 60 ล้านบาท...
ถูกลงนามอย่างเป็นทางการ
หลังจากการเจรจาสิ้นสุดลง
อรินทร์ลุกขึ้นยืน
“ขอบคุณมากนะคะ”
วาริศาพยักหน้า
“หวังว่าเราจะร่วมงานกันได้เป็นอย่างดีค่ะ”
อรินทร์เดินไปถึงหน้าประตู
ก่อนจะหยุด
เธอหันกลับมา
“คุณวาริศาคะ”
“คะ?”
“ฉันขอถามอะไรอีกอย่างได้ไหมคะ?”
“ได้ค่ะ”
“ท่านประธานของกลุ่มเอ็มไพร์...”
อรินทร์ลังเล
“เขารู้เรื่องการเจรจาครั้งนี้ตั้งแต่แรกหรือเปล่าคะ?”
วาริศานิ่ง
