บทที่ 9 ความจริงที่ไม่มีใครเชื่อ

อรินทร์นั่งอยู่ในรถระหว่างทางกลับบ้าน ดวงตายังคงจับจ้องสัญญาที่วางอยู่บนตัก

สัญญามูลค่า 60 ล้านบาท

เธอยังรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝัน

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป

เมื่อเธอเดินทางไปถึงกลุ่มเอ็มไพร์ เธอคิดว่าตัวเองคงต้องใช้เวลาหลายวันในการเจรจา หรืออาจถูกปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ

แต่กลับกลายเป็นว่า...

วาริศาต้อนรับเธออย่างดี

ไม่เพียงยอมรับข้อเสนอของบริษัทในเครือวัฒนกุลเท่านั้น แต่ยังเพิ่มวงเงินจาก 30 ล้านบาทเป็น 60 ล้านบาทอีกด้วย

สิ่งที่ทำให้อรินทร์รู้สึกแปลกใจที่สุดคือ...

ทุกอย่างดูราบรื่นเกินไป

ราวกับมีใครบางคนเตรียมทุกอย่างเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

และก่อนที่เธอจะออกจากกลุ่มเอ็มไพร์ วาริศายังพูดบางอย่างที่ทำให้เธออดคิดไม่ได้

“ท่านประธานค่อนข้างให้ความสนใจคุณอรินทร์เป็นพิเศษค่ะ”

อรินทร์ขมวดคิ้ว

ท่านประธาน...สนใจเธอเป็นพิเศษ?

ทำไม?

เธอไม่เคยพบประธานคนใหม่ของกลุ่มเอ็มไพร์ด้วยซ้ำ

แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงยอมให้เธอได้สัญญามูลค่าถึง 60 ล้านบาท?

ทันใดนั้น ใบหน้าของธีรภัทรก็ปรากฏขึ้นในความคิด

ชายที่อยู่ข้างเธอมาตลอดสามปี

สามีที่ทุกคนในตระกูลมองว่าไม่มีอนาคต

อรินทร์ส่ายหน้าเบา ๆ

“เป็นไปไม่ได้หรอก...”

เธอพึมพำกับตัวเอง

ประธานคนใหม่ของกลุ่มเอ็มไพร์เป็นบุคคลลึกลับที่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา

แต่ธีรภัทรเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่เติบโตมาอย่างยากลำบาก

ทั้งสองคนไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันได้เลย

ถึงอย่างนั้น...

ความสงสัยในใจของเธอกลับไม่หายไป

เมื่ออรินทร์กลับถึงบ้าน ธีรภัทรกำลังนั่งรออยู่

ทันทีที่เห็นเธอ เขาก็ลุกขึ้นถามด้วยสีหน้ากังวล

“เป็นยังไงบ้าง?”

อรินทร์มองเขา ก่อนยื่นแฟ้มเอกสารให้

“ได้แล้ว”

ธีรภัทรรับแฟ้มมาเปิดดูอย่างแปลกใจ

“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

อรินทร์พยักหน้า

“คุณวาริศาตกลง”

ธีรภัทรแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจ

“จริงเหรอ?”

“อืม”

อรินทร์ตอบ ก่อนพูดต่อ

“แล้วไม่ใช่แค่ 30 ล้านด้วย”

ธีรภัทรเลิกคิ้ว

“เท่าไหร่?”

“60 ล้าน”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้ม

“เก่งมาก”

อรินทร์มองเขาอย่างแปลกใจ

“ทำไมคุณดูไม่ตกใจเลย?”

หัวใจของธีรภัทรสะดุดไปเล็กน้อย

แต่เขายังคงตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

“ผมเชื่อว่าคุณทำได้อยู่แล้ว”

อรินทร์มองหน้าเขาอยู่นาน

คำพูดนั้นฟังดูธรรมดา

แต่ไม่รู้ทำไม...

เธอกลับรู้สึกว่ามันมีบางอย่างซ่อนอยู่

เมื่อทั้งสองเดินทางกลับมาถึงบ้านของตระกูลวัฒนกุล สมาชิกในครอบครัวต่างมารวมตัวกันอยู่แล้ว

ทุกคนกำลังรอฟังผล

คุณหญิงมณีรัตน์นั่งอยู่ตรงกลางห้อง

ภาคภูมิ พิมพ์ชนก และสมาชิกคนอื่น ๆ ต่างจับจ้องไปที่ประตู

เมื่อเห็นอรินทร์เดินเข้ามาเพียงไม่นาน ภาคภูมิก็หัวเราะออกมา

“กลับมาเร็วขนาดนี้?”

เขายกมือกอดอก

“ฉันบอกแล้วว่างานนี้ไม่ง่าย”

พิมพ์ชนกก็พูดเสริม

“ดูจากสีหน้าแล้วคงไม่ได้อะไรกลับมา”

อรินทร์ไม่ได้ตอบ

เธอเดินเข้าไปวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ

คุณหญิงมณีรัตน์มองแฟ้มตรงหน้า

“นี่คืออะไร?”

“สัญญาค่ะ”

ทั้งห้องเงียบลงทันที

ภาคภูมิชะงัก

“สัญญาอะไร?”

“สัญญาความร่วมมือกับกลุ่มเอ็มไพร์”

ภาคภูมิหัวเราะ

“อรินทร์ อย่าพูดเล่น”

“ฉันไม่ได้พูดเล่น”

อรินทร์เปิดแฟ้ม แล้วนำเอกสารออกมา

“กลุ่มเอ็มไพร์ตกลงร่วมงานกับเรา”

ทุกคนเริ่มมองหน้ากัน

ภาคภูมิรีบเดินเข้ามาหยิบเอกสารไปดู

แต่เมื่อเห็นตราประทับของกลุ่มเอ็มไพร์ สีหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยน

“เป็นไปไม่ได้...”

เขาพึมพำ

คุณหญิงมณีรัตน์รีบถาม

“มูลค่าเท่าไหร่?”

อรินทร์ตอบ

“60 ล้านบาทค่ะ”

“อะไรนะ?!”

เสียงตกใจดังขึ้นพร้อมกัน

ภาคภูมิแทบทำเอกสารหลุดมือ

“หกสิบล้าน?”

อรินทร์พยักหน้า

“ใช่”

คุณหญิงมณีรัตน์รีบรับเอกสารไปตรวจสอบด้วยตัวเอง

ยิ่งอ่าน สีหน้าของเธอก็ยิ่งเปลี่ยนไป

ทุกอย่างเป็นของจริง

ลายเซ็นของวาริศา

ตราประทับของกลุ่มเอ็มไพร์

รายละเอียดโครงการ

ครบถ้วนทุกอย่าง

“นี่มัน...”

หญิงชราถึงกับพูดไม่ออก

ภาคภูมิยืนแข็งอยู่ข้าง ๆ

เขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาแพ้เดิมพัน

เดิมพันที่เขาคิดว่าไม่มีทางแพ้...

ตอนนี้กลับกลายเป็นความจริงตรงหน้า

ธีรภัทรมองภาคภูมิ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ดูเหมือนว่านายคงจำเดิมพันของเราได้แล้วนะ”

ภาคภูมิหันขวับมามองเขา

สายตาเต็มไปด้วยความโกรธ

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร ธีรภัทรก็พูดต่อ

“พรุ่งนี้ค่อยคุยกันก็ได้”

“เพราะฉันคิดว่านายคงยังต้องใช้เวลาทำใจ”

ภาคภูมิกำหมัดแน่น

เขารู้ดีว่าธีรภัทรกำลังเตือนเขา

พรุ่งนี้...เขาจะต้องทำตามเดิมพัน

คืนนั้น อรินทร์นอนไม่หลับ

เธอนอนพลิกตัวไปมา ก่อนหันไปมองธีรภัทรที่กำลังนอนอยู่ข้าง ๆ

“ธีรภัทร”

“หืม?”

“วันนี้...”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง

“คุณรู้ใช่ไหมว่าฉันจะได้สัญญา?”

ธีรภัทรเงียบไปเล็กน้อย

“ทำไมถึงถามแบบนั้น?”

“เพราะเมื่อวานคุณดูมั่นใจมาก”

อรินทร์จ้องเขา

“ทั้งที่ทุกคนคิดว่าฉันไม่มีทางทำได้ แต่คุณกลับกล้าพนันกับภาคภูมิ”

ธีรภัทรยิ้มบาง ๆ

“ผมแค่เชื่อในตัวคุณ”

คำตอบนั้นทำให้อรินทร์นิ่งไป

เธออยากถามต่อว่า...

แล้วทำไมกลุ่มเอ็มไพร์ถึงยอมช่วยฉัน?

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถาม

เพราะลึก ๆ แล้ว เธอเริ่มรู้สึกว่า...

มีบางอย่างเกี่ยวกับสามีของเธอที่เธอยังไม่รู้

และความลับนั้น...

อาจใหญ่กว่าที่เธอเคยจินตนาการเอาไว้

อรินทร์หลับตาลง

แต่ก่อนจะหลับ เธอก็คิดถึงคำพูดของวาริศาอีกครั้ง

“ท่านประธานให้ความสนใจคุณอรินทร์เป็นพิเศษค่ะ”

เธอจึงอดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้

ประธานคนใหม่ของกลุ่มเอ็มไพร์...

เป็นใครกันแน่?

และทำไมทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้...

ถึงดูเหมือนมีใครบางคนกำลังช่วยเธออยู่เบื้องหลัง?

บทก่อนหน้า
บทถัดไป