บทที่ 12 ข่าวลือว่อน - อริรักท่านประธาน

ตอนที่ 12 ข่าวลือว่อน

อัญมณีที่กำลังนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังสีครีมในห้องรับแขกของบ้าน กำลังเลื่อนดูข่าวในโทรศัพท์อย่างสบายใจ แต่ทันทีที่ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ มือบางที่ถือโทรศัพท์ก็สั่นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที ริมฝีปากอิ่มเผยอออกอย่างตกใจ ภาพหลุดภาพหนึ่งถูกแชร์ต่อกันว่อนโลกออนไลน์ ราวกับไฟลามทุ่งที่ไม่มีใครหยุดได้ ภาพนั้นคือช่วงจังหวะที่คณาธิปกำลังก้มลงจูบอัญมณีในคลับคืนนั้น

“อัศ! ใครเป็นคนปล่อยภาพ!”เสียงของเธอดังขึ้นทันที น้ำเสียงแหลมสูงปนตื่นตกใจอย่างปิดไม่มิด

หญิงสาวลุกพรวดขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว จนหมอนอิงใบหนึ่งร่วงลงกระแทกพื้นพรมอย่างไร้เสียง ผมยาวสลวยสะบัดตามแรงลุกขึ้นกะทันหัน ใบหน้าขาวซีดลงเล็กน้อยเพราะความตกใจ

อัศวินที่ยืนพิงผนังอยู่ไม่ไกล สะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อถูกเรียกชื่ออย่างกะทันหัน เขาหันขวับมามองพี่สาว ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนจะรีบยกมือขึ้นสองข้างทันเหมือนคนถูกตำรวจจับ

“ไม่ใช่ผมนะ!”เขารีบตอบเสียงเร็ว น้ำเสียงจริงจังปนร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ใบหน้าหล่อดูงุนงงปนตกใจ

อัญมณีจ้องหน้าเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาเรียวคมสวยจ้องหน้าน้องชายเหมือนกำลังอ่านความจริงจากสีหน้าของอีกฝ่าย ดวงตาของเธอไล่มองตั้งแต่ดวงตา คิ้ว ไปจนถึงท่าทางของอัศวินก่อนจะกอดอกเดินรอบตัวน้องชายอย่างพินิจ ห้องรับแขกเงียบกริบไปชั่วขณะ

ก่อนที่หญิงสาวจะถอนหายใจเบาๆ แล้วก้มลงมองโทรศัพท์ในมืออีกครั้งภาพนั้นถูกแชร์ต่อไปแล้วนับพันครั้ง คอมเมนต์ด้านล่างไหลขึ้นมาไม่หยุด คณาธิปถือเป็นที่รู้จักในวงกว้างเพราะเขาเองก็เคยมีข่าวกับดาราหลายคน จึงไม่แปลกที่คนจะรู้จักเขา

‘กรี๊ด! สามีในฝันมีเจ้าของแล้ว!’

‘ฉันอิจฉาผู้หญิงคนนั้น!’

‘อยากสิงร่างผู้หญิงคนนั้น!’

‘ใครกันนะ!? หล่อนคือใคร?’

‘ผู้หญิงนอกวงการชัวร์ ไม่งั้นไม่กล้าจูบขนาดนี้’

ความคิดเห็นมากมายถูกแสดงผ่านแป้นพิมพ์ อัญมณียกมือกุมขมับ “ฝีมือใครกันแน่…”เธอพึมพำเสียงเบา น้ำเสียงแผ่วลงอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอไปมา ก่อนจะหยุดนิ่งที่ภาพนั้นอีกครั้ง

ผู้เป็นน้องชายเดินเข้ามาก่อนจะก้มลงมองโทรศัพท์ในมือพี่สาวอย่างพิจารณา ดวงตาเรียวของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนกำลังวิเคราะห์สถานการณ์

“แต่ในภาพไม่เห็นหน้าพี่นะ เห็นแต่ไอ้…เอ่อ คุณคิง”เขาพูดพลางชะงักคำกลางประโยค ดวงตาเหลือบมองพี่สาวทันทีเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอใช้คำไม่สุภาพ ทันทีที่ได้ยินคำว่า “ไอ้คิง” อัญมณีก็หันขวับมามองน้องชายทันที ดวงตาคมกริบตวัดมองเขาอย่างรวดเร็ว สายตาคมนั้นทำให้อัศวินตัวแข็งไปชั่วขณะเหมือนถูกตรึงไว้กับที่

ไม่ใช่เพราะเธอโกรธแทนคณาธิปแต่เพราะเธอกังวลว่าน้องชายจะเผลอใช้คำพูดแบบนี้กับคนอื่นจนเกิดเรื่อง

“เอ่อ…หมายถึงคุณคิงนั่นแหละ…”เขารีบแก้คำพูด ก่อนจะชี้ไปที่หน้าจอ

“อย่าลืมนะ ว่าในคลับวันนั้นมีคนอื่นอยู่ด้วยนะ อาจจะเป็นคนอื่นถ่ายก็ได้ไหม? คนไม่ชอบคุณคิงก็มีตั้งเยอะ”เขาเสนอความเห็นพลางยักไหล่เล็กน้อย พยายามทำเสียงให้ดูสบายๆ เพื่อคลายความตึงเครียด อัญมณีเม้มริมฝีปากแน่น เธอเงียบไปครู่หนึ่งแววตาของหญิงสาวดูครุ่นคิด“ก็จริง”

เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าความกังวัลเริ่มผุดขึ้น นี่สินะ… ที่เรียกว่า ‘ความหวาดระแวง’ ลมหายใจของหญิงสาวค่อยๆ หนักขึ้นเล็กน้อย ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวอย่างไม่อาจห้ามได้ เธอกลัวเหลือเกินว่าคณาธิปจะสืบรู้ความจริงว่าคนที่วางยาเขาในคืนนั้นคืออัศวินน้องชายของเธอเอง เธอกลัวเขาแก้แค้นอัศวิน หากไม่มีข่าวอะไรแบบนี้มาสะกิดเธอคงไม่กังวลขนาดนี้

ขออย่าให้เขารู้เลย สาธุ เธออธิษฐานในใจ

“พี่อัญไม่ต้องห่วงหรอก ผมทำลายหลักฐานไปหมดแล้ว อีกอย่างถ้าจะสืบได้จริงก็คงรู้ตัวไปนานแล้ว”อัศวินตอบอย่างกล้าหาญ

อัญมณีมองน้องชายคนเดียวของตนก่อนจะพยักหน้าอย่างปลงตก “ช่วงนี้ถ้าเจอเขาก็ทำตัวดีๆเข้าใจไหม”

อัศวินกลอกตาเล็กน้อยก่อนตอบ“เข้าใจครับ”

หลังจากสนทนากับพี่สาวเสร็จ อัศวินก็เดินออกไปที่ระเบียงบ้านทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วกดพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว สีหน้าของชายหนุ่มดูจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ข้อความแรกถูกส่งไปหาลิลลี่ไม่นานนัก อีกฝ่ายก็ตอบกลับมา

“ฉันจะปล่อยข่าวพวกนั้นทำไมคะ ในเมื่อเราตกลงกันแล้ว”

อัศวินขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง จากนั้นเขาก็ส่งข้อความไปหาอีกคน มือวางกล้องที่เขาจ้างให้ถ่ายภาพในคืนนั้น ไม่นานคำตอบก็เด้งขึ้นบนหน้าจอ

“ผมมีจรรยาบรรณพอ รูปกับคลิปพวกนั้นผมลบหมดแล้ว ใครจะเก็บหลักฐานให้ซวยมาถึงตัวเอง”

อัศวินจ้องข้อความนั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ลมหายใจของเขาหนักขึ้นเล็กน้อย ดูแล้วภาพแล้วคนถ่ายจงใจเน้นไปที่ใบหน้าของคณาธิปและแทบจะไม่เห็นใบหน้าของอัญมณีเลย ดูเหมือนว่า คนปล่อยภาพต้องการโจมตีเพียงคนเดียวคือคณาธิป

คนลงมือถ้าไม่ใช่สองคนนี้…งั้นก็แปลว่า คนอื่นในคลับคืนนั้น ต้องแอบถ่ายภาพไว้โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเพื่อรอวันปล่อยภาพนี้ อัศวินเงยหน้ามองออกไปนอกระเบียง ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย เขาเดาว่าคงไม่พ้นศัตรูของคณาธิป

“ดูท่าศัตรูของเจ้านั่นจะมีไม่น้อยจริงๆ”เขาพึมพำกับตัวเอง