บทที่ 15 โลกกลม โคจรให้มาเจอ
ตอนที่ 15 โลกกลม โคจรให้มาเจอ
วันนี้อัญมณีมาทานอาหารที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง หลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมงดูงานกับเลขาอย่างเคร่งเครียดจนเสร็จสิ้น เมื่อจบงานอีกฝ่ายก็ขอตัวกลับก่อน เธอจึงขอนั่งดื่มดำบรรยากาศยามเย็น เธอพยายามทิ้งความกังวลเกี่ยวกับน้องชาย แล้วตั้งใจทำงาน หลายวันที่ผ่านมาเธอได้จ้างบอดี้การ์ดมาคุ้มกันอยู่ห่างๆเพราะเข็ดหลาบจากประสบการณ์ไม่ดี
หญิงสาวเอนหลังพิงเก้าอี้เบาๆ นิ้วเรียวยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นหมุนช้าๆ ดวงตากลมโตทอดมองบรรยากาศรอบร้านอย่างผ่อนคลาย แต่แล้วสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับโต๊ะหนึ่งไม่ไกลนัก อัญมณีชะงักเล็กน้อย มือที่ถือแก้วหยุดนิ่งกลางอากาศ
ที่โต๊ะนั้น คณาธิปกำลังนั่งทานอาหารอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง ชายหนุ่มในสูทเรียบหรูกำลังโน้มตัวเล็กน้อยเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างกับหญิงสาวตรงหน้า สีหน้าของเขาดูสุภาพและนิ่งสงบตามแบบที่เธอคุ้นเคย
อัญมณีหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะจำใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นได้ ถ้าจำไม่ผิด คงจะเป็นคู่หมั้นของเขา มุมปากของเธอยกขึ้นบางๆ คล้ายรอยยิ้มที่ปะปนด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็ไม่อยากวิเคราะห์ แต่แล้วสายตาของเธอก็เลื่อนไปอีกมุมหนึ่งของร้าน
และคราวนี้ ดวงตากลมโตของเธอก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที เพราะที่โต๊ะอีกด้านหนึ่ง รมิดากำลังนั่งอยู่ตรงนั้นรอยยิ้มบางๆ ของอัญมณีค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยประกายเย็นเฉียบในดวงตา
รมิดาเป็นไฮโซสาวชื่อดังของสังคมกำลังเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ มือเรียวที่ตกแต่งเล็บสีแดงสดยกแก้วไวน์ขึ้นหมุนเบาๆ ก่อนจะจิบอย่างช้าๆ ใบหน้าสวยคมมีรอยยิ้มเย้ยหยันประดับอยู่ ตรงข้ามรมิดาคือเพื่อนสาวอีกคนที่กำลังนั่งฟังอย่างสนใจ
“ใจกล้ามากนะที่ไปหลอกยัยอัญอะไรนั่นว่าจะซื้อโครงการหล่อน” เพื่อนสาวเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ ดวงตาเป็นประกายเหมือนกำลังฟังเรื่องสนุก
รมิดาแค่นหัวเราะ เสียงนั้นเบาแต่แฝงความดูถูก
“เกือบซวยไปกับปกรณ์ ดีนะที่ฉันติดสินบน ถึงได้โดนแค่ค่าปรับ” เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นกระดกอีกอึก ริมฝีปากบางยกยิ้มเย็นชา
“สมน้ำหน้าผู้หญิงคนนั้น”รมิดาวางแก้วลงบนโต๊ะเบา ๆ เสียงแก้วกระทบโต๊ะหินอ่อนดังกรุ๊งกริ๊ง“คืนนั้นไม่รู้ไปนอนกับใคร” เธอเอ่ยเสียงเรียบเหมือนกำลังพูดเรื่องธรรมดา
ความจริงแล้วเธอรู้จักอัญมณีผ่านงานสังคมต่างๆ มาหลายปี และความรู้สึกเกลียดชังก็สะสมอยู่เงียบๆเพราะผู้ชายหลายคนที่เธอหมายตาไว้สุดท้ายกลับหันไปสนใจอัญมณีแทบทั้งนั้น ที่น่าหมั่นไส้ที่สุดก็คือ ผู้หญิงคนนั้นกลับทำท่าไม่สนใจใครเลย ทำเล่นตัว ไม่ตอบรับผู้ชายสักคน แต่กลับทำให้ผู้ชายเหล่านั้นคลั่งไคล้ รมิดากัดริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะยกไวน์ขึ้นดื่มอีกครั้ง ดวงตาแฝงความริษยาที่เธอไม่เคยยอมรับกับใคร
มุมหนึ่งของร้าน อัญมณีมองดูโต๊ะของรมิดาอย่างเงียบๆ เธอไม่ได้สนใจโต๊ะของคณาธิปแล้ว ใบหน้าสวยหวานของเธอเรียบนิ่ง แต่ดวงตากลมโตกลับแข็งกร้าวราวกับมีเปลวไฟซ่อนอยู่ภายใน เธอมองไปยังโต๊ะของรมิดาไม่กะพริบ คนที่หลอกว่าจะซื้อโครงการของเธอและยังเป็นคนที่วางยาเธอด้วย....อัญมณีสูดลมหายใจลึก ความรู้สึกขุ่นเคืองค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอก ผู้หญิงคนนั้นยังใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข ยังนั่งดื่มไวน์หัวเราะกับเพื่อน ราวกับไม่เคยทำเรื่องชั่วร้ายอะไร ทั้งที่เธอสมคบคิดกับปกรณ์วางยาเธอ
ถ้าวันนั้นไม่มีคณาธิปช่วยไว้ถ้าเธอต้องตกอยู่ในมือปกรณ์จริงๆชีวิตของเธออาจพังยับเยินไปแล้วอัญมณีกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เล็บเรียวจิกลงบนฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ ตามกฎหมายแล้วคนที่ทำขนาดนั้นควรโดนทั้งจำทั้งปรับ
แต่สุดท้ายรมิดากลับถูกลงโทษเพียงแค่ค่าปรับ เธอไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นใช้วิธีอะไร ถึงยังลอยตัวอยู่ ช่างไม่ยุติธรรมเลย สายตาของอัญมณีเย็นลง ถ้าเธอเดินเข้าไปตบอีกฝ่ายตอนนี้ มันคงสะใจมาก แต่สุดท้ายเธออาจโดนข้อหาทำร้ายร่างกาย
ดังนั้น เธอไม่ควรใจร้อนลงมือตอนนี้ หญิงสาวคิดกับตนเองก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออก
“อัศ”เสียงของเธอเรียบ แต่หนักแน่น
“สืบเรื่องยายรมิดาให้หน่อย ว่าหล่อนมีเรื่องทำอะไรไม่ดีไหม”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเสียงทุ้มกวนๆ ของอัศวินจะดังขึ้น
“พี่สาว เห็นผมเป็นนักสืบหรือไง เป็นทุกอย่างให้เธอแล้วนะเนี่ย”
อัญมณีแค่นยิ้มเล็กน้อย“ใครใช้ให้แกเกิดเป็นน้องชายฉันล่ะ ”
“ขอรับกระผม” อัศวินตอบทันทีอย่างประชดปนขำ“จะส่งคนไปสืบให้”
อัญมณีกดวางสายดวงตาของเธอกลับไปมองรมิดาอีกครั้ง
คราวนี้สีหน้าของเธอสงบนิ่งกว่าเดิมเหมือนคนที่เริ่มวางแผนบางอย่างในใจ
หลังจากที่เธอเช็กบิลเรียบร้อย อัญมณีก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างสง่างาม มือเรียวหยิบกระเป๋าถือใบเล็กขึ้นมา ก่อนจะก้าวออกจากร้านอาหารหรูด้วยท่าทางสงบเหมือนทุกครั้ง
อากาศยามเย็นด้านนอกเย็นลงเล็กน้อย แต่แล้วเธอก็ชะงัก เพราะตรงหน้าคือคณาธิป
ชายหนุ่มยืนพิงรถของเขาอยู่ไม่ไกลนัก แขนยาวพาดอยู่บนหลังคารถอย่างสบายๆ ดวงตาคมกริบกำลังมองมาที่เธออย่างตั้งคำถาม สายตานั้นทำให้อัญมณีชะงักไปครู่หนึ่ง
เธอกวาดตามองรอบๆ อย่างรวดเร็ว คู่หมั้นของเขาเมื่อครู่หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้
แต่เธอไม่คิดจะถามและก็ไม่คิดจะทักทายหญิงสาวเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงไปยังรถของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก
ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะหยิบกุญแจรถขึ้นมาเสียงฝีเท้าก็ดังตามหลังอัญมณีหันขวับทันทีดวงตากลมโตเบิกกว้างเล็กน้อยเพราะคณาธิปเดินตามมา
ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สีหน้าของเขายังคงเรียบนิ่ง แต่แววตากลับเหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง
“คุณมาได้ยังไง?”
