บทที่ 4 หนีเสือปะจระเข้

ตอนที่ 4 หนีเสือปะจระเข้

      โซนวีไอพีอีกมุมหนึ่งของคลับหรู บาร์เครื่องดื่มถูกแต่งแต้มด้วยแสงไฟสลัวสีอำพัน เสียงดนตรีจังหวะหนักกระแทกเบสต่ำๆ สั่นสะเทือนอากาศเป็นจังหวะ ควันบางๆ ลอยคลุ้งเหนือศีรษะผู้คนที่กำลังดื่มด่ำกับค่ำคืน

คณาธิปเอนหลังพิงโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ ท่าทางดูสบายเหมือนเจ้าของพื้นที่ ขายาวไขว่ห้างอย่างสง่างาม แก้วคริสตัลในมือสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ของเหลวสีอำพันแกว่งไหวเล็กน้อยตามจังหวะมือที่หมุนแก้วช้าๆ

       ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องเครื่องดื่มในแก้วนิ่ง ราวกับกำลังมองทะลุผ่านมันไปยังบางสิ่งในอดีต ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงนิ่งเฉย แต่คิ้วเข้มกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเหมือนกำลังใช้ความคิด

     ทันใดนั้นเอง ความร้อนวูบหนึ่งก็แล่นผ่านร่างกายอย่างฉับพลันมือที่ถือแก้วชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจของเขาเริ่มหนักขึ้นเล็กน้อย หน้าอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงชัดกว่าปกติ คณาธิปขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เขารู้สึกเหมือนเลือดในกายเริ่มร้อนขึ้นอย่างผิดปกติ ปลายนิ้วที่ถือแก้วคริสตัลกระตุกเล็กน้อย เขาวางแก้วลงบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้าอย่างช้าๆ เขาดื่มไปไม่กี่แก้วเท่านั้น ไม่เมาแน่ ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวทันที เขาถูกวางยา!?

      ดวงตาคมหรี่ลงอย่างระแวดระวัง สายตากวาดมองไปรอบๆ โซนวีไอพีอย่างรวดเร็ว พยายามมองหาเด็กที่เพิ่งเสิร์ฟเครื่องดื่มให้เขาเมื่อครู่ แต่ไม่พบแล้วรอยยิ้มเย็นปรากฏขึ้นบางๆ บนมุมปากของเขา ใครกัน…ที่กล้าขนาดนี้

ขณะนั้นเองเสียงหวานดัดจริตก็ดังขึ้นข้างกาย“พี่คะ…ให้หนูช่วยไหมคะ”

       คณาธิปหันไปตามเสียงทันที หญิงสาวสวยระดับนางแบบก้าวเข้ามาใกล้ เธอสวมชุดเกาะอกสีแดงสดที่แนบเนื้อจนเห็นสัดส่วนชัดเจน หน้าอกอวบถูกดันจนแทบล้นขอบผ้า กระโปรงสั้นเผยเรียวขาขาวเนียนอย่างจงใจกลิ่นน้ำหอมหวานจัดลอยมาแตะจมูก เธอเอียงตัวเข้ามาแนบชิด แขนเรียวยาวแตะไหล่เขาเบา ๆ ริมฝีปากสีแดงสดยกยิ้มยั่วยวน คณาธิปมองเธอนิ่งๆ สายตาคมไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างประเมินค่า ปกติแล้วเขาไม่ใช่ผู้ชายที่แตะต้องผู้หญิงมั่วซั่ว

เขาเลือกเสมอ เลือกทั้งรูปร่าง หน้าตา และสถานะ แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาร้อนขึ้นเรื่อยๆผิวหนังไวต่อสัมผัส ลมหายใจหนักขึ้นทุกวินาที เลือดในกายเหมือนกำลังเดือดพล่าน เขากำหมัดแน่นเล็กน้อย พยายามควบคุมสติ

“ให้ลิลลี่ช่วยนะคะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงหวาน พลางโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม ลมหายใจอุ่นของเธอเป่ารดข้างแก้มเขา

     คณาธิปนิ่งไปครู่หนึ่ง หญิงสาวตรงหน้าสวยก็จริง แต่สถานการณ์มันบังเอิญเกินไป เขาถูกวางยา แล้วผู้หญิงคนนี้ก็เข้ามาพอดี ดวงตาคมของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบในทันที

“ออกไป”น้ำเสียงของเขาต่ำและแข็ง

หญิงสาวชะงักเล็กน้อย แต่ยังพยายามยิ้ม“หนูสะอาดนะคะ ยังไม่เคยมาก่อน ให้หนูช่วยนะคะ”เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก

คณาธิปหรี่ตาลง“ผมนับหนึ่งถึงสาม”เสียงของเขาเรียบแต่แฝงแรงกดดัน

“ถ้าคุณยังไม่ออกไป…”ยังไม่ทันพูดจบ บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ขยับตัวทันที เพียงแค่ก้าวเดียว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป หญิงสาวหน้าเสียทันที เธอรีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว

“โอเคค่ะ หนูไปแล้วนะคะ”

     กล่าวจบ เธอก็หมุนตัวเดินออกไปแทบจะทันที ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมหวานฉุนลอยอยู่ในอากาศ ขณะที่คณาธิปยังนั่งนิ่ง ดวงตาคมเย็นเฉียบกวาดมองบรรยากาศรอบตัวอย่างระแวดระวังมากกว่าเดิม เรย์ ภูริศ บอดี้การ์ดคนสนิทของเขาสะกิดเมื่อท่าทีผิดปกติ “ท่านประธาน เป็นอะไรหรือเปล่า”

     “พาฉันกลับโรงแรมก่อน แล้วก็หาผู้หญิงที่ไว้ใจได้ให้ฉันระบายสักคน”เขาเอ่ยก่อนจะยันตนเองลุกขึ้น

     “ครับนาย”

       ด้านอัญมณีที่สาวเท้าออกมาอย่างไร้จุดหมาย ที่นี่ไม่มีคนที่เธอรู้จัก แล้วเธอก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อปกรณ์ ตามมาเกือบจะทันเธอแล้วแถมด้านหลังเขายังมีลูกน้องติดตามมาอีก

        “อัญ! หยุดนะ” เสียงนั้นทำให้เธอรีบสาวเท้าเร็วกว่าเดิม และแล้วเธอก็หันไปพบคณาธิป ราวกับมีเสียงระฆังช่วยชีวิต

      เธอต้องบ้าแน่ ที่ดีใจเมื่อเห็นหน้าอริอย่างเขาในตอนนี้!

ช่างมันก่อนเถอะ ให้เขาช่วยคงปลอดภัยกว่าไอ้ปกรณ์ที่มีเบื้องหลังเป็นพ่อค้ายารายใหญ่

“คุณคิง! ช่วยฉันด้วย”

คณาธิปที่กำลังจะกลับโรงแรมหันไปมอง ท่าทางโซเซคล้ายคนเมาของอัญมณี ผมยาวสลวยตกลงมาปรกแก้มแดงระเรื่อแต่เพียงวินาทีเดียวหัวใจก็เต้นแรงผิดจังหวะ อัญมณี ทำไมอริของเขาถึงอยู่ที่นี่!

“ฉันถูกวางยา พาฉันไปโรงพยาบาลที” อัญมณีเกาะแขนเขาแน่น ปลายนิ้วสั่น

      คณาธิปนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ใจหนึ่งรู้สึกตกใจ อีกใจกลับเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเธอแนบชิดอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมอ่อนจากเรือนกายเธอแตกต่างจากน้ำหอมฉุนของหญิงชุดแดงโดยสิ้นเชิง และที่สำคัญ…เขาเองก็ไม่ปกติ แต่ถึงกระนั้นเขายังจะเล่นตัว

“ทำไมผมต้องช่วยคุณ” เขาพูดเสียงเย็น ทั้งที่มือกลับยกขึ้นแตะแก้มเธออย่างไม่รู้ตัว นิ้วโป้งลูบผิวเนียนเบาๆ ราวกับพิสูจน์ว่าเธออยู่ตรงหน้าเขาจริง

      อัญมณีกัดริมฝีปาก พยายามฝืนสติที่กำลังเลือนราง “ฉันจะยอมขายโครงการนั่นให้คุณ ช่วยฉันด้วย”

        คำพูดนั้นทำให้ดวงตาคมหรี่ลง ในหัวของเธอคิดเพียงว่าพรุ่งนี้ค่อยแก้ตัวว่าเมา จำอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้เธอต้องรอดก่อน ความร้อนในกายมันรุนแรงขึ้นทุกวินาที หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก

         “ได้ ผมจะช่วยคุณเอง…”สิ้นคำ เขาก็กดท้ายทอยเธอมารับจุมพิตเร่าร้อนให้โดยไม่สนใจสายตาใคร อื้อ เธอร้องอู้อี้แต่ก็ยอมรับว่าพึงพอใจสัมผัสนั้นอย่างหน้าไม่อาย

         ทันใดนั้นเอง ปกรณ์ที่ตามมาทัน เขาตะโกน

“เฮ้ย! ปล่อยแฟนผมนะ” คำกล่าวนั้นทำให้คณาธิปถอนจุมพิต

       อัญมณีที่ราวกับวิญญาณหลุดลอยออกไป เธอหันไปมองปกรณ์“ไม่จริง! มันนั่นแหละให้คนมาวางยาฉัน”เธอชี้นิ้วไปที่ปกรณ์คล้ายฟ้องเขา  

      คณาธิปนิ่งไปครู่หนึ่งดวงตาคมสบ “ได้ยินแล้วใช่ไหม ว่าผู้หญิงเขาปฏิเสธ”

        ปกรณ์มองหน้าคณาธิปครู่หนึ่งเขาก็จำได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้คือคิง คณาธิป ประธานอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่สุดโหดที่มีชื่อในอินเตอร์เน็ต คณาธิปเป็นพวกอาฆาต หากเป็นศัตรูกับผู้ชายคนนี้เขาจะต้องถูกขุดคุ้ยประวัติแน่ ไม่คุ้มสักนิด

        เรย์ บอดี้การ์ดหนุ่มรีบสาวเท้ามาด้านหน้า “ไสหัวไปซะ”

        ปกรณ์ยืนนิ่งครู่หนึ่ง“ผมเข้าใจผิดเอง ขอโทษด้วย”

        คณาธิปช้อนอุ้มร่างบางขึ้นทันที แขนแกร่งรองรับเธออย่างมั่นคง อัญมณีเผลอกอดคอเขาแน่น ใบหน้าซบอกกว้างโดยไม่รู้ตัว เสียงฮือฮาจากโต๊ะใกล้ๆ ดังขึ้น ลิลลี่ยืนกอดอก ด้วยความไม่พอใจ งานยั่วผู้ชายไม่สำเร็จ เธอก็ไม่ได้รับค่าจ้างแบบเต็มจำนวนอีก!