บทที่ 6 ผิดพลาด

ตอนที่ 6 ผิดพลาด

        อัญมณีลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยหิน ความรู้สึกแรกที่รับรู้คือความร้าวระบมไปทั้งตัว โดยเฉพาะจุดสงวนที่เพิ่งผ่านการใช้งานอย่างหนัก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าเบาๆ แล้วต้องสะดุ้ง เมื่อกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ไม่ใช่ของเธอลอยแตะปลายจมูก

       เธอเหลือบมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่ร่างสูงข้างกาย

คณาธิปคู่อริของเธอ เขานั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียง แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนหมอน ดวงตาคมกริบจ้องมาที่เธอโดยไม่กะพริบ สีหน้าเขานิ่งเฉย ราวกับภาพตรงหน้าเป็นเรื่องธรรมดา

นั่นแหละทำให้อัญอ้าปาก ‘กรี๊ด’ แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบทะลุอก มือเย็นเฉียบ สายตากวาดมองผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่แล้วดึงมันขึ้นมาปิดอกแน่น ลมหายใจถี่กระชั้น

       อะไรเนี่ย!

       ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลทะลักเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว เธอถูกคนของไอ้ปกรณ์วางยาอย่างกับในละครสั้นและวิ่งหนีมาเจอเข้ากับคณาธิป อริของเธอ...จากนั้นเธอก็ไม่มีสติอีก

“ผมก็ถูกวางยาเหมือนกัน งั้นเราต่างคนต่างช่วยกันดีไหม”เสียงทุ้มต่ำของเขาในคืนนั้นยังดังก้องอยู่ในหู และเธอ… เธอพยักหน้า“ดีค่ะ”

       ใบหน้าของอัญซีดเผือดลงทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นจากต้นคอลงสู่หัวใจ เธอหลับตาปี๋อย่างขัดแย้งในใจ ทั้งอับอาย ทั้งสับสน

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงของคณาธิปดังขึ้นเรียบๆ ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นนิดหนึ่งราวอ่านอารมณ์เธอออกหมด

        “เมื่อคืนผมฉีกเสื้อผ้าคุณขาด” เขากล่าวคล้ายรายงานเรื่องงานเอกสาร “เลยให้คนซื้อให้ใหม่ อาบน้ำแล้วค่อยมาคุยกันเถอะ” ถุงเสื้อผ้าถูกยื่นมาตรงหน้าเธอ หญิงสาวยื่นมือออกไปรับมา ข้างในมีทั้งชุดชั้นในชุดเดรสครบหมด

    “ค่ะ”เสียงเธอเบา หญิงสาวค่อยๆ ลุกจากเตียง เข้าห้องน้ำไป

      เมื่อสายน้ำไหลกระทบผิว เธอพิงกำแพงกระเบื้อง หลับตาแน่น ความทรงจำบางช่วงวาบขึ้นมาเป็นฉากๆ เสียงหายใจ เสียงกระซิบ เสียงครวญคราง น้ำหนักแขนของเขาที่โอบรัดอย่างเร่าร้อน การสอดประสานและการขยับโยกอันหยาบโลน นี่เธอกับคณาธิปที่เป็นอริกันมาอยู่จุดนี้ได้ยังไง?

“แน่นจัง...อาห์!”

“อื้อ! เร็วอีก! ไม่ไหวแล้ว”

      เธอสั่นหัวแรงๆ เหมือนจะสะบัดภาพเหล่านั้นออกไปมันเป็นเพราะยาต่างหาก! เธอคิด หลังจากอาบน้ำเสร็จ อัญสวมเสื้อผ้าใหม่อย่างรวดเร็ว ชุดที่เขาเลือกให้เป็นเดรสเรียบหรูพอดีตัวราวกับวัดไซซ์เธอมาแล้ว

หลังจากแต่งตัวเสร็จอัญมณีก็ออกมาจากห้องน้ำเธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังเจ็บกลางกายแต่เธอก็พยายามเดินให้มั่นคงที่สุด

     “คุณไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่มีทางบอกเรื่องนี้กับใคร ส่วนคุณก็ควรเก็บเป็นความลับ”อัญมณีรีบกล่าวทันที ใบหน้าสวยนั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย

     คณาธิปยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ดูสงบนิ่งแต่แฝงพลังอย่างน่าประหลาด แขนเสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยเส้นเอ็นนูนเล็กน้อย กล้ามเนื้อที่ตึงแน่นทำให้เขาดูเหมือนนักล่าที่พร้อมเคลื่อนไหวได้ทุกเมื่อ

     ดวงตาคมกริบของเขามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง สายตานั้นกำลัง ประเมิน อะไรบางอย่าง

   “เมื่อคืนฉันถูกไอ้ปกรณ์วางยา ไม่ได้ตั้งใจจะเอาเปรียบคุณสักหน่อย” คำกล่าวนั้นยิ่งทำให้คณาธิปขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้นี่ เธอเพิ่งจะเสียสาวให้เขาแท้ๆแต่กลับพูดประโยคแบบนั้นออกมาราวกับกลัวว่าเขาจะเสียเปรียบ

“เรื่องปกรณ์ผมจัดการมันให้คุณแล้ว”เขากล่าวเสียงเรียบ

     อัญชะงักทันทีดวงตากลมโตของเธอกระพริบถี่ราวกับไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกหรือไม่“คุณ…จัดการมันแล้ว?”น้ำเสียงของเธอแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว

       คณาธิปพยักหน้าเล็กน้อยสีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยเหมือนกำลังพูดถึงเรื่องเล็กน้อย“ผู้ชายคนนั้นพัวพันกับสิ่งผิดกฎหมายหลายอย่าง ที่สำคัญผมเพิ่งรู้ว่ามันเป็นคนที่เคยติดสินบนการประมูลโครงการที่ผมอยากได้ก็คือมันนี่แหละ ผมเลยถือโอกาสแก้แค้นไปเลย” ริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างเฉยชา

     อัญมณีมองเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ถึงเขาจะทำไปเพราะหมั่นไส้ปกรณ์เป็นทุนเดิม แต่เรื่องนี้ต้องขอบคุณเขาอยู่ดี แม้คณาธิปจะเคยแกล้งเธอหลายครั้งแต่เธอก็พอแยกแยะออกระหว่างบุญคุณกับความแค้น

      หากให้เลือกเสียตัวให้ไอ้ปกรณ์นั่น เธอยอมเป็นของคณาธิป อริของเธอดีกว่า หากมองในแง่บวก มันก็ดีกว่าที่เธอจะถูกผู้ชายที่ไหนไม่รู้ย่ำยีและอาจจะมากกว่าหนึ่งคนด้วยซ้ำ เธอไม่อยากจะคิดอะไรมากเพราะมันผ่านไปแล้ว ไม่สามารถเอามันกลับคืนมาได้ ยังไงเขาก็ช่วยเธอไว้

“ขอบคุณนะคะ”ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปาก เธอก็เหมือนจะชะงักกับตัวเอง

       คณาธิปมองเธอเงียบๆแววตาของเขามีประกายบางอย่างวาบผ่าน อัญมณีรีบเบือนสายตาไปทางอื่น

      “แล้วคุณล่ะคะ จับคนวางยาคุณได้หรือยัง”คำถามหลุดออกมาจากปากเธออย่างรวดเร็วสายตาที่หันกลับมามองเขาเริ่มจริงจังขึ้น

คณาธิปหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆรอยยิ้มนั้นดูทั้งเย็นชาและมีนัยบางอย่างที่ยากจะอ่าน คณาธิปก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว “คุณอยากรู้หรือ?”

อัญมณีพยักหน้าครั้งหนึ่ง “ค่ะ”

     เขายกมือกอดก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาข้างหูเธอ“ยัง”

อัญมณีสะดุ้งเล็กน้อย ขนลุกชันขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธออยากถามเขาเหลือเกินว่าจะทำท่าทางให้ตื่นเต้นทำไม?

    คณาธิปถอยออกห่างก่อนจะเดินไปนั่งโซฟา“ก็คงไม่พ้นศัตรูผม ขี้เกียจตามสืบแต่คิดว่าเดี๋ยวคงได้รู้”เสียงของเขาแผ่วต่ำก่อนที่ประโยคต่อมาจะทำให้อัญตัวแข็งทันที

“ถ้าอย่างนั้น เราตกลงกันแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อน” เธอเอ่ยขณะ เดินไปหยิบกระเป๋าที่โต๊ะหัวเตียง

“เมื่อคืน คุณบอกว่าจะขายโครงการของคุณให้ผม”คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่เหมือนมีดคมกริบที่ฟันลงกลางอกของอัญทันที

    เธอหันไปมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อดวงตาแข็งกร้าววาบขึ้นในพริบตาความโมโหพุ่งขึ้นมาจนแทบระเบิดแก้มของเธอแดงจัด

     เอาคำขอบคุณของเธอคืนมา!

      ไอ้ผู้ชายคนนี้นี่! ทั้งที่เธอเสียตัวให้เขาแล้วเขายังจะหน้าด้านทวงคำพูดเธออีก!