บทที่ 8 คนในคลิป
ตอนที่ 8 คนในคลิป
ในคลิป คณาธิปกำลังจูบผู้หญิงคนหนึ่งและผู้หญิงคนนั้นคือเธอเองจากนั้นคิงก็ช้อนอุ้มเธอออกไปท่ามกลางสายตาของผู้คน อัศวินหัวเราะเบาๆ อย่างมีชัยไหล่ของเขาสั่นเล็กน้อยจากความสะใจ“ถ้าภาพนี้หลุดออกไป มันต้องซวยแน่”
เขาพูดอย่างพอใจ“พี่อัญจำอาธันวาได้ไหม อาของมันอยากให้มันแต่งกับชลิตา ผู้หญิงคนนั้นหัวโบราณจะตาย เธอไม่แต่งกับมันแน่ และถ้าไม่แต่งสองตระกูลก็ไม่ได้ดองกันตามสัญญาเมื่อหลายปีก่อน”มุมปากของเขายกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์“ผมจะใช้อันนี้บีบให้มันขายที่ดินให้เรา”
คำกล่าวนั้นทำให้อัญมณีหลับตาลงช้าๆหน้าอกของเธอขยับขึ้นลงอย่างหนักเธอสูดลมหายใจลึก ราวกับต้องรวบรวมสติทั้งหมดไม่ให้ตัวเองระเบิดใส่น้องชาย มือเรียวยกขึ้นกุมขมับ“แสดงว่า…เมื่อคืน”เธอเปิดตาขึ้นทันที“แกเป็นคนวางยาคุณคิงเหรอ?”
อัศวินยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน“ก็ใช่น่ะสิ น่าเสียดายนะ ผู้หญิงที่ผมจ้างไปนอนกับมันดันยั่วไม่สำเร็จ โดนผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ฉกไปถึงได้คลิปนี้มาไง”
เขายิ้มกว้าง“เป็นไง เจ๋งป่ะ”
เพียะ! อัญยกมือตบหัวน้องชายเบาๆ“นี่แน่ะ!”
อัศวินร้องขึ้นทันที“ตบผมทำไม!”เขาลูบหัวตัวเองด้วยสีหน้าหงุดหงิด“ผมกำลังทำภารกิจยิ่งใหญ่อยู่นะ เพื่อที่ดินนั่น!”
อัญถอนหายใจแรงสายตาของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยใจ
“อัศ…”เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย“แกรู้ไหมว่าวางยาปลุกเซ็กส์คนเพื่อแบล็กเมลคนมีโทษยังไง ทั้งจำทั้งปรับเลยนะเว้ย ทำอะไรคิดบ้างสิ”เธอมองน้องชายตรง ๆ
“ไหนจะคนที่แกจ้างไปนอนกับเขา ถึงจะไม่สำเร็จ แต่มันก็มีความผิดแล้ว!”
อัศวินขมวดคิ้วทันทีสีหน้าหงุดหงิด“ถ้าไม่ทำแบบนี้ มันจะยอมขายเหรอ!”เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น“ผมรู้ว่าผมไม่ใช่คนดีอะไร แต่ไอ้คิงมันทำกับเรามากี่ครั้ง!”กำปั้นของเขากำแน่น
“ความแค้นรุ่นพ่อเกี่ยวอะไรกับพวกเราวะ! แปลนโครงการที่อยากทำพี่ใช้เวลาออกแบบมากี่ปี ผมก็แค่อยากช่วยพี่แค่นั้นเอง”อัศวินพรั่งพรูออกมา
อัญมองน้องชายก่อนจะพูดเสียงแผ่วเบา “แล้วแกคิดว่าการทำแบบนี้จะทำให้คิงยอมปล่อยที่ดินให้เราเหรอ”
อัศวินเม้มปาก“ไม่รู้ล่ะมันก็ต้องลองดู!”
ความเงียบปกคลุมห้องอัญมณีหลับตาลงอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นในที่สุดเสียงของเธอแผ่วลง
“งั้นแกรู้อะไรไหม…”เธอเงยหน้าขึ้น“เมื่อคืนฉันถูกลูกค้าวางยา คนในคลิปที่คิงอุ้มออกไป...”อัญมณีสบตาน้องชาย
“คือฉันเอง”คำพูดสั้นๆ หลุดออกจากปากอัญมณีอย่างเรียบเฉยราวกับเป็นเรื่องธรรมดา
แต่อัศวินกลับเหมือนโดนฟ้าผ่า เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ รองเท้ากระแทกพื้นเบา ๆ ใบหน้าที่เคยดูทะเล้นกลับซีดเผือดทันที ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า
“หา!?”เสียงของเขาหลุดออกมาดังลั่น ทั้งตกใจ ทั้งไม่อยากเชื่อ อัญมณีมองท่าทางของน้องชายก่อนจะถอนหายใจยาว ไหล่บางยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนคนที่กำลังเหนื่อยใจกับสถานการณ์ตรงหน้า แววตาที่เคยแข็งกร้าวค่อยๆ อ่อนลง
เธอยกมือขึ้นกุมขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเริ่มเล่า“ฉันหนีปกรณ์ไปหาคิงเอง”คำพูดนั้นทำให้อัศวินนิ่งไปทันที
อัญมณีหยุดชั่วครู่ ดวงตากวาดมองไปด้านข้างเหมือนกำลังเรียบเรียงความทรงจำ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่ง
“ตอนนั้นยาออกฤทธิ์พอดี”เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ เหมือนยังจำความรู้สึกในตอนนั้นได้
“แค่คิดว่าอยู่กับคิง…ก็ดีกว่าไอ้ปกรณ์”คำพูดนั้นออกมาอย่างเรียบง่าย
อัศวินยืนตัวแข็งเหมือนรูปปั้นเขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายกลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา
“อัศ เลิกทำอะไรแบบนี้เถอะ”ดวงตาคมของเธอจับจ้องน้องชายอย่างตรงไปตรงมา“ต่อไปนี้พี่จะจัดการทุกอย่างเอง”
มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มบางๆ แต่แววตากลับหนักแน่นอย่างประหลาด
อัศวินขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ยังคงนิ่งอึ้งกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินจากพี่สาว
“ที่สำคัญ…พรุ่งนี้คุณคิงจะโอนที่ดินนั่นให้ฉัน”
คำพูดนั้นทำให้อัศวินเบิกตากว้างอีกครั้ง“เรียกมันดีขนาดนั้นทำไม”เขาพูดเสียงหงุดหงิดแต่แล้วเขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้“เดี๋ยวนะ!”
อัศวินหรี่ตาลง“ทำไมมันถึงยอมให้พี่ง่ายๆ”
อัญมณียักไหล่เบาๆ สีหน้าดูสบายอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับเรื่องที่กำลังพูดไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร“ก็ฉันเสียตัวให้เขาแล้วไง”เธอพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย
เหมือนกำลังพูดเรื่องอากาศ“ได้ที่ดินมาฟรีๆ เสียตัวนิดหน่อยโคตรคุ้ม”
อัศวินแทบสำลัก“พี่เป็นผู้หญิงนะ!”เขาตะโกนออกมาด้วยความโมโหเส้นเลือดตรงขมับปูดขึ้นชัด“ทำไมคิดแบบนั้น!”
อัญมณีมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วสวยเลิกเล็กน้อย
“แล้วจะให้ฉันทำยังไง”เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย“ให้นั่งร้องไห้กระซิกๆ แล้วขอให้เขารับผิดชอบเหรอ”เธอเชิดหน้าเล็กน้อย“โนค่ะ”
“เอาแบบนี้จริงดิ”อัศวิน
อัญมณียักไหล่ “อ้อ! พรุ่งนี้แกต้องไปกับฉันด้วย แล้วก็ลบคลิปบ้านั่นซะ”เธอพูดเสียงต่ำดวงตาคมของเธอหรี่ลงเล็กน้อย“ทำลายหลักฐานให้หมดจะให้คิงรู้ไม่ได้ว่าเป็นฝีมือแก”พูดจบ อัญก็หมุนตัวเดินออกจากห้องทันที
เสียงประตูปิดดัง ปัง อัศวินยืนยังอยู่ตรงนั้นราวกับถูกสาป ราวกับไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น
อัญมณีก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องของตัวเอง แม้ร่างกายจะยังปวดระบมอยู่บ้าง แต่ยังเก็บสีหน้าจนถึงห้องก่อนจะ
ดึงลิ้นชักหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมา นิ้วเรียวของเธอค่อยๆ จัดกระดาษทีละแผ่นอย่างละเอียด สายตาจริงจังราวกับกำลังวางแผนบางอย่างในอนาคต หลังจากได้ที่ดินผืนนั้นมา…เธอค่อยบอกพ่อแม่ทุกอย่างก็ยังไม่สาย
