บทที่ 87 ความเฉยชาที่ทำให้น้อยใจ

ตอนที่ 87 ความเฉยชาที่ทำให้น้อยใจ

ณลินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมในสวนส้ม มือเรียวถือโทรศัพท์มือถือแน่นกว่าปกติเล็กน้อย นิ้วโป้งเลื่อนหน้าจอขึ้นลงซ้ำ ๆ ทั้งที่ไม่มีข้อความใหม่เข้ามาเลยแม้แต่บรรทัดเดียว

ดวงตากลมใสของเธอหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันบาง ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา เธอเอนหลั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ