บทที่ 3 ตอนที่3 รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?

‘^_^ค่ะๆ..นับดาวจะนับวันรอนะคะคุณหนู’

บทสนทนาระหว่างหลานชายตัวจิ๋วกับยัยพี่เลี้ยงเสียงหวานระรื่นหู..สามารถทำให้เดมเคร์หยุดปลายเท้าแล้วตั้งใจฟังอย่างสนอกสนใจ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าหลานชายของเขานั้นแสบสันและเจ้าเล่ห์มากแค่ไหน..แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะเกินวัยได้ถึงเพียงนี้ คิ้วเข้มที่พาดเฉียงอยู่เหนือดวงตาคมกริบประดุจพญาเหยี่ยวในตำนานค่อยๆเคลื่อนเข้าหากัน ก่อนความสนใจทั้งหมดทั้งมวลของเดมเคร์จะพุ่งตรงไปที่พี่เลี้ยงของหลานชายเป็นจริงเป็นจัง เพราะนาทีนี้เขาอยากจะรู้เหลือเกิน..ว่าทำไมหลานชายสุดที่รักของเขาถึงได้ติดหนึบเจ้าหล่อนมากขนาดนี้!

‘งั้นเราไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดกันดีกว่าค่ะคุณหนู’

‘^.^งับๆๆ....’

‘น่ารักที่สุดเลยค่ะ’

‘>.<เย้ๆๆ..ทิก!..น่ารักๆๆ..งับ’

“=.=”เสียงใสช่างเจรจาดังขึ้นอีกครั้ง ทำเดมเคร์จำต้องหยุดความคิด..ที่จะเข้าไปทำลายช่วงเวลาแห่งความสุขที่เคยเป็นของเขาลง แล้วตั้งใจเพ่งสายตาดุดันมองไปยังร่างเล็ก..ที่กำลังอุ้มหลานชายตัวจิ๋วของเขาขึ้นจากพื้นได้อย่างกระฉับกระเฉง แม้รูปร่างของเธอจะเล็กและสูงไม่ถึงหน้าอกของเขาเลยด้วยซ้ำ แต่เธอกลับสามารถอุ้มเจ้าหลานชายจ้ำม่ำของเขาได้อย่างคล่องแคล่ว..สมกับเป็นพี่เลี้ยงเด็กเสียจริงๆ

“=*=แอ้…!!!!”และในขณะที่เขากำลังใช้ประสบการณ์ที่โชกโชน คิด วิเคราะห์ แยกแยะ รูปร่างของยัยพี่เลี้ยงอยู่นั้นเอง พลันเสียงขู่ฟ่อๆคล้ายกับงูเห่าหวงเหยื่อของเจ้าหลานชายตัวแสบก็ดังขึ้น ทำเดมเคร์ได้สติก่อนจะต้องอ้าปากหวอ!..เพราะหลานชายสุดที่รักกำลังส่งสายตาเชือดเฉือนมาให้เขา ราวรับลืมความสัมพันธ์ฉันท์ลุงหลานที่รักใคร่กลมเกลียวไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย เดมเคร์ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันดังกรอดๆอยู่เพียงลำพัง นึกอยากพุ่งตัวเข้าไปแจกมะเหงกเป็นรางวัลสำหรับความกวนประสาทนั่นสักทีสองที แต่ความแสบยังไม่หมดเพียงเท่านั้น..เพราะเจ้าหลานชายตัวแสบยังทิ้งท้ายด้วยการแลบลิ้นตัดความสัมพันธ์ แล้วมุดใบหน้าเข้าหาซอกคอขาวๆ..เอ้ย! เล็กๆนั้น! พร้อมกับปล่อยให้พี่เลี้ยงตัวเองพาเข้าไปในห้องน้ำอย่างว่านอนสอนง่าย

“=*=ไอ้หลานตัวแสบ!…”ความแสบสันที่คงได้รับการถ่ายทอดมาจากยัยน้องสาว ทำเดมเคร์ได้แต่ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันอย่างหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่ภายในใจ และเมื่อจัดการกับอารมณ์จนกลับมาเป็นปกติได้แล้ว..ปลายเท้าหนาก็ตวัดเดินผ่านประตูเข้าไปในห้องนอนของหลานชายจอมแสบอย่างช้าๆ

แกร๊กกกก!!!

“=*=อะไรวะ?”แต่เดินเข้ามาในห้องเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น..วัตถุปริศนาที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าหนาก็ทำให้เดมเคร์ต้องหยุดชะงักอยู่กับที่ ก่อนจะขมวดคิ้วยุ่งเหยิงบ่นพึมพำออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกันนั้นก็ค่อยๆขยับเท้าของตัวเองออก..จนกระทั่งได้เห็นเศษซากอารยธรรมโบราณคร่ำครึที่แตะกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

“อะไรวะเนี่ย?”เศษซากวัตถุโบราณที่มองไม่ออกว่าเป็นอะไร..ทำเดมเคร์ขมวดคิ้วงุนงงหนักยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า ก่อนจะกอดอกแล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยพิจารณาเศษซากวัตถุโบราณบนพื้นอย่างสนอกสนใจ ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่กำลังตั้งใจเรี่ยนรู้สิ่งมหัศจรรย์ของโลกใบนี้!

“นั่นคุณ..ทำอะไรคะ?”และในขณะที่เดมเคร์กำลังใช้ความคิดอยู่นั้น..พลันเสียงใสคล้ายกับระฆังแก้วก็ดังขึ้น ทำเอาเดมเคร์ต้องชักปลายเท้าที่กำลังเขี่ยเศษซากวัตถุโบราณออกมา ก่อนจะกอดอกตีหน้ามึนมองไปยังทิศทางของเสียงดังกล่าว จนพบเข้ากับเจ้าของใบหน้าตุ๊กตามีชีวิต..ที่กำลังอุ้มหลานชายจอมแสบของเขาไว้ในอ้อมแขนและมองเขาด้วยสายตาที่ไม่พอใจสักเท่าไหร่

กึกกกก!!!

“…”ความเจ้าชู้ที่ติดเป็นนิสัย..ทำเดมเคร์เผลอจ้องมองเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นอย่างหลงลืมตัวไปชั่วขณะหนึ่ง

“คุณคะ..”

“=*=ใคร..มันเอาขยะขึ้นมาที่ห้องหลานชายฉัน?”ก่อนจะกลับมาตีหน้าดุอย่างเอาเรื่อง..แล้วกอดอกเค้นถามเจ้าของใบหน้าตุ๊กตาตรงหน้าอย่างไม่พอใจ พร้อมกันนั้นก็พยายามบังคับไม่ให้สายตาเจ้ากรรมของตัวเอง..มองต่ำกว่าปลายคางบุ๋มนั่น! แต่ไม่วายที่มารตัวจิ๋วที่มาในร่างหลานชายจะแกล้งเขาด้วยการใช้ความไร้เดียงสาของเจ้าตัว วางฝ่ามือเล็กจิ๋วลงบนหน้าอกอวบใหญ่ที่มันคงจะนุ่มสู้ลิ้น..เอ้ย! ดีสำหรับเด็ก พอคิดมาถึงตรงนี้..เดมเคร์ก็พึ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองนั้นหมกมุ่นในกามมากแค่ไหน ลมหายใจถูกพ่นออกมายาวเหยียด!..ก่อนเดมเคร์จะกลับมาเค้นเอาคำตอบจากยัยพี่เลี้ยงหน้าเป็ดต่อ

“ไม่เข้าใจคำถามรึไง?”

“คะ?”เจอคำถามสุดมึนเข้าไปนางสาว‘ประกายดาวหรือนับดาว’ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปแทบจะทันที ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตามีชีวิตกระพริบถี่ๆ..มองตรงไปยังร่างสูงเจ้าของใบหน้าดุร้าย ด้วยความไม่เข้าใจกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนเป็นเธอผิด!

“หูตึงรึไงวะ?..ของโสโครกแบบนี้ใครเป็นคนเอาขึ้นมาที่ห้องหลานชายฉัน!”จวบจนกระทั่งเดมเคร์ทนมองใบหน้าเหลอหลาคล้ายกับลูกแมวหลงทางนั่นไม่ได้ เป็นฝ่ายย้ำคำถาม!..พร้อมกับยื่นปลายเท้าไปเขี่ยๆเศษซากของโบราณบนพื้นประกอบคำพูดของตัวเอง และแน่นอนว่าเขาจะต้องนำเรื่องนี้ไปฟ้องยัยน้องรักให้ไล่ตะเพิดยัยพี่เลี้ยงสกปรกนี่ออกไปอย่างแน่นอน เพราะเธอกำลังเข้ามาสร้างความร้าวฉานในความสัมพันธ์ของเขากับหลานชายสุดที่รัก ซึ่งหลักฐานก็เป็นประจักษ์อยู่ตรงหน้า!..นั่นเพราะทริสตันสนใจนม..เอ้ย!..ยัยพี่เลี้ยงมากเขา ที่หอบกิจการบ่อนไปรับขวัญตั้งแต่เจ้าตัวลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้ ฉะนั้นแล้วใครบังอาจเข้ามาแทรกแซงความเป็นหนึ่งของเขา..คนผู้นั้นจะต้องได้ดี!..เอ้ย!.เจอดีต่างหากละ..!!!

“เออ..ก่อนจะข้ามไปเรื่องนั้น..รบกวนตอบหนูมาด้วยค่ะ”แม้จะหวาดหวั่นกับสายตาดุดันที่มองมาอย่างเอาเรื่องมากแต่ไหน แต่นับดาวกับพยายามเก็บอาการนั้นไว้..แล้วดึงคนตรงหน้ากลับมายังเรื่องสำคัญที่ทำเธอแทบน้ำตาตก เพราะเขาพึ่งจะทำลายข้าวของสำคัญของเธอโดยไม่มีความสำนึกผิดอะไรเลย

“อะไรวะยัยเป็ด?”ใบหน้าหล่อเหลาหงิกงอเป็นปลายจวัก..ก่อนจะกระแทกลมหายใจออกอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน แล้วเลิกคิ้วถามกลับไปอย่างไม่สนใจแววตาวูบไหวคล้ายกับลูกแมวโดนทิ้งของเธอ พร้อมเดียวกันนั้นก็ส่งสายตาข่มขู่เจ้าหลานชายตัวแสบ..ที่กำลังทดสอบความอดทนของเขาด้วยการบีบเค้นความนุ่มนิ่มอย่างเพลิดเพลิน และยิ่งยัยพี่เลี้ยงหน้าเป็ดไม่ว่าอะไร..เจ้าหลานชายตัวร้ายก็ได้โอกาสเล่นกับความนุ่มนิ่มจนเขาเริ่มจะ..อิสระตาร้อน!!!

“คุณทำลายข้าวของหนูทำไมคะ?”เป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบปีเลยก็ว่าได้..ที่มีคนสามารถทำให้นับดาวรู้สึกโมโหจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้น เธอพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองเมื่อเจ้านายตัวจิ๋วยังคงอยู่ในอ้อมอก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่..แล้วเอ่ยถามร่างสูงสง่าตรงหน้าอย่างใจเย็น แม้ภายในใจจะข่มขื่น..เพราะโทรศัพท์ที่เธอหยอดกระปุกซื้อเกือบปี..บัดนี้ได้ซี้ม่องเท่งไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว! ‘บ้าจริง!..แล้วทีนี้เธอจะเอาเงินที่ไหนไปซุบชีวิตเครื่องใหม่ละเนี่ยย~~’

กึกกก!!!

“ไอ้วัตถุโบราณเนี่ยนะ?”ทำไมผู้มีสายตาเฉียบแหลมอย่างเดมเคร์..จะมองไม่เห็นแววตาโกรธแค้นที่ยัยพี่เลี้ยงหน้าเป็ดพยายามปิดซ่อนเอาไว้ ไหล่กว้างสมชายชาตรีไหวเล็กน้อยอย่างไร้ความสำนึก ก่อนจะใช้ปลายเท้าหนาเขี่ยวัตถุโบราณบนพื้น..ไปพร้อมๆกับถามย้ำอย่างไม่รู้ถึงผิดกับการกระทำของตัวเอง

“ค่ะ!…นั่นโทรศัพท์ของหนู! และมันก็ไม่ใช่ของโสโครกอย่างที่คุณเข้าใจไปเองด้วยค่ะ!”จนในที่สุดนับดาวก็ทนต่อการกระทำไร้จิตใต้สำนึกของร่างสูงสง่าไม่ได้ เธอกัดฟันตอบรับ..พร้อมกับอธิบายว่าสิ่งที่เขาเข้าใจไปเองว่าเป็นของโสโครก! แท้จริงแล้วมันคือโทรศัพท์ที่เธอเก็บหอมรอมริบซื้อมาด้วยความยากลำบาก ซึ่งเดาว่าคนสวมแบรนด์เนมทั้งตัวอย่างเขา!..คงไม่เคยสัมผัสกับการต้องกินข้าวคลุกน้ำปลาแบบเธอหรอก!

“นี่เธอ!..กล้าขึ้นเสียงกับฉันหรอ..รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!?”คนไม่เคยถูกใครพูดกระแทกเสียงใส่มาก่อน..แทกจะปรี่เข้าไปบีบลำคอระหงแสนอวดดีนั่น แต่แล้วอัชเชอร์ก็ต้องยั้งมือตัวเองเอาไว้เพราะยัยพี่เลี้ยงหน้าเป็ดดันมีทริสตันเป็นเกาะกำบัง กรามแกร่งจึงขบกัดจนขึ้นเป็นสันคมเข้ม..พลางกัดฟันถามยัยตัวดีด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก บ่งบอกได้เป็นดีอย่างดีว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น..พร้อมจะบีบขย้ำร่างเล็กให้แหลกละเอียดคามือ!

เฮือกกก!!!

“…!!!”นับดาวไม่เคยรู้สึกกลัวจนฉี่แทบราดกางเกงแบบนี้มาก่อนในชีวิต เธอกอดเจ้านายตัวจิ๋วในอ้อมแขนแน่น..พลางเบี่ยงใบหน้าหนีสายตาเอาเรื่องของร่างสูงสง่าตรงหน้าอย่างหวาดหวั่น ภายในใจพร่ำภาวนาขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คฤหาสน์หรูแห่งนี้ช่วยคุ้มครองชีวิตน้อยๆของเธอ..ให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของคนตรงหน้า!