บทที่ 4 ตอนที่4 เหตุการณ์ชวนระทึก!
“ไปๆ!!!…ชิ้วๆๆๆ..!!!”วิญญาณที่คล้ายจะถูกคนตรงหน้าปล้นออกไปอย่างฉับพลัน..กลับคืนสู่ร่างด้วยเสียงร้องประท้วงของเจ้านายตัวจิ๋ว ดับดาวที่พึ่งได้สติคืนกลับมากระพริบตาปริบๆ..ก่อนจะหลุบตามองร่างจ้ำม่ำที่อยู่ในอ้อมอกของตัวเอง และเจ้าตัวเล็กก็กำลังแสดงท่าทางไม่ต้อนรับ..โปกไม้โบกมือไล่เจ้าของร่างสูงเป็นเสาไฟฟ้าอย่างน่าเอ็นดู พอเข้าใจว่าเจ้านายตัวน้อยกำลังปกป้องเธอจากผู้เป็นลุงของตัวเอง..นับดาวก็กดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มขำออกมา
“ไอ้!..หลานตัวดี!”แต่กลับทำให้คนโดนไล่ตะเพิดอย่างไร้เยื่อใย!..โมโหจนควันออกหูทั้งสองข้าง ใบหน้าที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรลงมาจุติบนโลก..หงิกงอเป็นปลายจวัก ก่อนจะยกมือขึ้นเท้าเอวกัดฟันปรามหลานชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง จนนับดาวเริ่มรู้สึกหวาดหวั่น..กลัวจะถูกคนตรงหน้าฆ่าบาดคอโทษฐานที่ทำให้หลานของเขาแสดงท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์เขาแบบนี้ และถ้าหากเดาไม่ผิด..เขาก็คงจะเป็นพี่ชายแท้ๆของคุณไดอาน่ามารดาของเจ้านายตัวจิ๋วของเธออย่างแน่นอน!
พรึบพรับๆๆๆ
“ปายๆๆ!..ลุงน่ากลัว!…ทิกโอ๋ๆๆๆนับ!!”และเธอก็กำลังได้รับการปกป้องคุ้มครองชีวิตจากเจ้านายตัวจิ๋วของเธออย่างอบอุ่น ฝ่ามือเล็กจิ๋วยกขึ้นลูบหน้าอกของเธอเป็นการปลอบประโลมรัวๆ..จากนั้นเจ้านายตัวจิ๋วของเธอก็หันขวับกลับไปตีหน้ายักษ์ส่งเสียงไล่ตะเพิดผู้เป็นลุงต่อ
“=*=ไม่ต้องระริกระรี้ไปอยู่เข้าข้างคนนอกเลยนะทริสตัน!..มานี่เลย..!!”ทำเอาคนถูกหลานรักหักเหลี่ยมโหดไล่ซึ่งหน้า!..แทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เดมเคร์ส่งเสียงขู่เจ้าหลานตัวแสบฟ่อๆ พร้อมกับสาวเท้าพุ่งตัวเข้าไปแย่งเจ้าตัวยุ่งจากอ้อมแขนเล็ก..โดยไม่สนใจว่าทริสตันจะต้องการมากับตัวเองหรือไม่ นั่นเพราะเขาจะไม่ยอมเป็นส่วนเกินหรือถูกทิ้งขวางอย่างแน่นอน!
หมับบบบ!!! พรึบบบบ!!!
“>.<ม่ายยยย!!!!…นับๆๆๆ!!..ทิกจะอยู่กับนับ!!”ซึ่งก็ไม่เกิดความคาดเดา เมื่อเจ้านายตัวจิ๋วไม่ยอมให้ผู้เป็นลุงของตัวเองแตะสัมผัสเนื้อตัว..ราวกับรังเกียจกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเถือกอย่างน่าสงสาร..พลางส่งเสียงขัดขืนสลับเรียกหานับดาวไม่ขาดสาย แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเจ้าของความสูงเสาไฟฟ้าก็ไม่ยอมรับความจริง..ยังคงดึงดันที่จะแย่งเจ้านายตัวจิ๋วไปจากอ้อมแขนของเธอให้ได้!
“ปล่อยทิก!.ม่ายไปๆๆ..”
“มากับลุงซะดีๆทริสตัน”
“เออ..คุณหนูไม่ยอมไป..รบกวนคุณช่วยปล่อยมือด้วยเถอะค่ะ”น้ำตาเม็ดโตที่เล็ดออกมาจากดวงตาแสนเศร้า ทำนับดาวที่กำลังจะยอมคลายวงแขนส่งเจ้านายตัวจิ๋วให้กับผู้เป็นลุง จำต้องยกเลิกความคิดนั้น..แล้วพยายามเบี่ยงตัวหลบหนีมือของร่างสูงตรงหน้า พร้อมกับพยายคเจรจากับเขาด้วยเหตุและผลที่สุด เพราะยังไงเขาก็เป็นลุง..ฉะนั้นแล้วย่อมต้องห่วงใยความรู้สึกของหลานตัวเองเป็นหลัก
“หลานชายฉัน!..เธอหุบปากไปเลย!!”แต่ดูเหมือนเธอจะคิดไปเองคนเดียว เมื่อผู้เป็นลุงจอมอิจฉาริษยา..เอ้ยย!..จอมหวงหลานชายตัวเอง กัดฟันสั่งให้พี่เลี้ยงหน้าเป็ดอย่างเธอหยุดส่งเสียงน่ารำคาญ ก่อนจะพยายามงัดแงะเจ้าหลานชายตัวจิ๋วออกจากภูเขาไฟนุ่มนิ่มจนปากคอเริ่มแห้งผาก! เพราะสายตาเฉียบแหลมของเดมเคร์ดันมองผ่านรูเล็กๆเหนือกระดุมเสื้อ..จนเห็นถึงความขาวเนียนที่บดเบียดจนเลือดกำเดาเดมเคร์แทบหก!
‘บัดซบจริงๆ!’
พรึบพรับๆๆ
“ม่ายไปๆๆๆ…ปล่อยทิกๆๆ!!”
“แต่ว่าคุณหนูเขา…”เหตุการณ์ชลมุนวุ่นวายที่เกิดขึ้น..ทำนับดาวต้องเร่งตั้งสติและรีบแก้ไขปัญหาก่อนที่ทุกอย่างจะบานปลายไปกันใหญ่ เสียงใสราวกับระฆังแก้วพยายามเจรจา..เพื่อทำให้ทุกอย่างกลับคืนสู่เหตุการณ์ปกติ แต่เจ้ากรรมทุกอย่างกลับไม่ง่ายอย่าที่คิด..เมื่อต่างฝ่ายต่างยื้อแย่งจนกลายเป็นเธอที่ต้องมารับเคราะห์แทน..!!!
แควกกกกก!!! กึกกกก!!!
“…..!!!”ความวุ่นวายถึงกับหยุดชะงักลงเดี๋ยวนั้น! เมื่อสองชีวิตตัวเล็กตัวโต!..พร้อมใจกันจ้องเขม็งมองความอวบอิ่มที่บดเบียดอยู่ภายใต้ชั้นในสีหวาน! แม้เดมเคร์จากผ่านนารีมาครึ่งค่อนโลก..แต่ไม่รู้ทำไมภูเขาคู่แฝดตรงหน้าถึงได้ตรึงสายตาของเขาได้นานขนาดนี้!
“0/////<อร้ายยยยย!!!…อย่ามองนะคะ!”นับดาวกรีดร้องออกมาด้วยความอับอายเกินที่จะสู้หน้าใครได้ หลังเจ้านายน้อยถูกแย่งออกไปจากอ้อมแขนแล้ว..นับดาวก็รีบหมุนตัวหนีสายตาพราวระยับราวกับนักล่าเป็นพัลวัน พร้อมกับรีบใช้ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างรวบชายเสื้อบริเวณหน้าอกเข้าหากัน..โดยไม่แม้จะหันไปมองคนต้นเรื่องที่ทำเธออับอายขายหน้าแบบนี้
พรึบบบบ!!!
แรงบิดบริเวณหน้าอกแกร่งทำเดมเคร์ได้สติกลับคืนมา ก่อนจะลอบส่งสายตาปรามเจ้าหลานชายจอมกบฏในอ้อมแขนพอหอมปากหอมคอ
“…=.=เหอะ!..เล็กเท่าเม็ดลูกเกด!..ใครมันจะไปดูให้เสียสายตาวะ! ไปกันเถอะไอ้หลานรัก..ไปเล่นยิงปืนกับลุงสุดหล่อดีกว่า” จากนั้นก็หันขวับไปมอบวาจาร้ายกาจยิ่งกว่าผู้หญิงให้กับเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา..อย่างไม่สลดกับสิ่งที่ตัวเองพึ่งกระทำลงไป
“ม่ายยยย~~~”ก่อนจะหมุนตัวตวัดขายาวราวกับนายแบบเดินออกจากห้องไป โดยไม่สนใจเสียงเอะอะโวยวายของผู้เป็นหลานชาย..ที่ยังคงร่ำร้องจะไปหาพี่เลี้ยงตัวเองอยู่อย่างนั้น!
ตึกๆๆๆๆ
“ม่ายๆๆๆ…นับๆๆๆ..ทิกจะอยู่กับนับๆๆ”
“ไปเล่นยิงเป้า!..เอ้ยย!..ยิงปืนกับลุงเดมดีกว่า”
“ม่ายยยย…”
ปังงงงง!!! แกร๊กกกก!!!
“T/////Tเฮ้อออ!!!..นี่มันเรื่องบ้าบออะไรเนี่ยย…!”ไล่หลังบานประตูที่ปิดลง เสียงอิดโรยก็พึมพำตัดพ้อในความโชคร้ายของตัวเอง..ที่ดันมาเปิดอกโชว์สิ่งหวงแหนให้กับคนที่ไม่ใช่สามีของเห็น มือเล็กๆยังคงกำสาบเสื้อที่ขาดเป็นทางยาวเอาไว้ไม่ยอมปล่อย..ก่อนจะค่อยๆหมุนกลับมาด้วยสภาวะหัวใจที่ยังคงเต้นไม่เป็นกระส่ำ แก้มซาลาเปาทั้งสองข้างแดงระเรือลามไปถึงหูใบเล็ก..พยายามตั้งสติและจัดการกับสภาวะอารมณ์ แต่ทันทีที่สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เศษซากโทรศัพท์ดึกดำบรรพ์ของตัวเอง พลันน้ำตาเม็ดโตก็คลอเบ้า..นั่นเพราะสภาพของมันคงไม่สามารถรอดกลับมาใช้งานได้อีก แล้วแบบนี้เธอจะติดต่อกับมารดาที่อยู่ต่างจังหวัดยังไง..แค่นึกถึงปัญหาที่จะตามมาหลังจากนี้ เด็กสาวชาวเหนือที่พึ่งจะเข้ากรุงอย่างนับดาว..ก็เข่าทรุดลงไปนั่งไว้อาลัยอยู่บนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
พรึบบบบ!!!
“T^Tเงินก็จ่ายค่าเทอมไปหมดแล้ว..มาม่าในคลังก็ใกล้จะหมดตาม..โทรศัพท์ก็ดันมาพังอีกกก!! โอ้ยยยชีวิตหนอชีวิตของนับดาววว~~”ริมฝีปากบางสีชมพูระเรือธรรมชาติเบ๊ะขึ้นเมื่อเริ่มจะเห็นเค้าลางของความบรรลัย ก่อนจะพึมพำตัดพ้อชีวิตของเธอที่ต้องดิ้นรนทุกวันจนสายตัวแทบขาด แต่เพราะครอบครัวไม่ได้ร่ำรวยเงินทองและอยู่ต่างจังหวัด เธอที่ตัดสินใจเข้ามาไขว่คว้าหาโอกาสในเมืองหลวง..ย่อมต้องอดทนและต่อสู้จนกว่าจะสวรรค์จะเห็นใจชีวิตเธอ
“คงต้องตัดขาดจากโลกภายนอกไปก่อนแล้วละนับดาวเอ้ย”นับดาวชูซิมโทรศัพท์ที่ยังใช้งานได้กลางอากาศ พลางพึมพำปลอบประโลมความรู้สึกของตัวเอง..ที่ต้องตัดขาดจากคนทางบ้านไปจนกว่าจะเก็บเงินซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ได้ เมื่อคิดได้อย่างนั้นแล้ว..เธอก็จัดการเก็บซิมการ์ดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าตังที่มีเงินอยู่เพียงสองร้อยบาท ก่อนจะรีบเก็บกวาดเศษซากโทรศัพท์ทั้งหมดไปทิ้งลงในถังขยะอย่างรวดเร็ว เพราะเธอต้องรีบตามลงไปดูแลเจ้านายตัวจิ๋ว..ที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ถูกผู้เป็นลุงพาไปเล่นที่ไหนแล้ว
ตึกๆๆๆ
เมื่อเรียงลำดับความสำคัญได้แล้ว..นับดาวก็เดินกำสาบเสื้อที่ฉีกขาดเป็นทางยาวออกจากห้องนอนของเจ้านายตัวจิ๋ว พร้อมกันนั้นก็พยายามสอดส่องสายตามองหาพี่ๆแม่บ้านประจำคฤหาสน์..ที่พอจะช่วยเหลือสภาพที่ไม่เรียบร้อยของเธอได้ แต่ก็ต้องชะงักปลายเท้าหยุดอยู่บริเวณทางเดินกะทันหัน..เมื่อเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในโสตประสาท ทำนับดาวอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้ามองลงไปดูสถานการณ์ข้างล่าง..ที่ผู้เป็นลุงปีศาจกำลังเล่นกับหลานชายของเขาอยู่บนโซฟารับรองแขก และภาพที่ปรากฏต่อสายตานั้นก็ทำเอานับดาวต้องอ้าปากหวอ เมื่อผู้เป็นลุงปีศาจ!..เล่นงับพุงเจ้านายตัวจิ๋วของเธอจนเป็นรอยแดงเถือกไปหมด!
“เอิ้กๆๆๆ…อย่างับๆๆๆ..!!”
“นี่แหนะๆๆ!!..ไอ้หลายตัวแสบ!..บังอาจกวนประสาทลุงสุดหล่อหรอ!”
“ง่าาาา…!!!”
“จะงับให้พุงหายเลย!”
