บทที่ 5 ตอนที่5 ขัดหูขัดตา

“นี้จ๊ะชุด..รีบไปเปลี่ยนเถอะจ๊ะน้องนับดาว”เสียงของแก้วตาแม่บ้านที่ทำงานอยู่ในคฤหาสน์อีแวนสันดังขึ้น พร้อมกับหยิบยื่นชุดเครื่องแบบแม่บ้านประจำคฤหาสน์อีแวนสันส่งให้กับนับดาว..ที่ยังคงยืนกำสาบเสื้อที่ขาดวิ่นของตัวเองรออยู่กลางห้อง

“ขอบคุณค่ะพี่แก้วตา” ซึ่งนับดาวก็ไม่ลังเลที่จะยื่นมือออกไปรับความช่วยเหลือจากพี่สาวที่แสนดี..พร้อมกับกล่าวคำขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินดุ๊กดิ๊กเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องแห่งนี้อย่างรีบเร่ง เพราะภายในใจยังคงเป็นห่วง..กลัวคุณลุงปีศาจคนนั้นจะเขมือบพุงเจ้านายตัวจิ๋วของเธอจริงๆ

พรึบพรับๆๆ

“เหมือน..จะตัวเล็กไปนิด..”ใช้เวลาผลัดเปลี่ยนเป็นชุดเครื่องแบบแม่บ้านประจำคฤหาสน์อีแวนสันไม่นาน..เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วก็กดไม่ได้ที่จะพึมพำปรึกษากับตัวเอง หลังหมุนตัวหนึ่งรอบตรวจเช็คความเรียบร้อยของตัวเองที่สะท้อนผ่านบานกระจกเงาตรงหน้า ซึ่งหากดูผ่านๆก็ดูเหมือนจะเรียบร้อยดี..แต่ความจริงแล้วบริเวณหน้าอกหน้าใจกลับเป็นปัญหาระดับชาติสำหรับนับดาว เพราะมันอึดอัดจนกระดุมชุดแทบจะรั้งเอาไว้ไม่อยู่ แต่ในโชคร้ายก็ยังคงมีความโชคดีเล็กๆซ่อนอยู่บ้าง..เพราะมีโบสีดำขนาดใหญ่ปิดอำพรางเอาไว้อีกชั้น จึงทำให้โดยรวมๆแลดูเรียบร้อยดี..ไม่มีใครล่วงรู้ถึงปัญหาโลกแตกนี้ของเธอ

ตึกๆๆๆ

(แต่คงต้องยกเว้นไว้คนหนึ่ง! เพราะทันทีที่นับดาวปรากฏตัวอยู่ภายใต้สายตาของคนที่ผ่านโลกมามากอย่างเดมเคร์ สัดส่วนเรือนร่างประดุจนาฬิกาทรายของนับดาว..ก็ไม่อาจที่จะรอดพ้นจากสายตาผู้ชื่นชอบสรีระสตรีไปได้!!)

กึกกกก!!!

“…ชุดบ้าอะไรวะเนี่ย!”ความเงียบเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมบริเวณรอบๆเพียงไม่นาน..ก่อนเสียงเข้มดูไม่สบอารมณ์จะดังเล็ดลอดผ่านริมฝีปากสีไวน์ก่ำออกมา หลังจากเดมเคร์เหลือบหางตาไปเห็นยัยพี่เลี้ยงหน้าเป็ดที่กำลังเดินลงบันไดวนกลางโถงคฤหาสน์…ด้วยชุดเครื่องแบบแม่บ้านคฤหาสน์วีแวนสันที่ทำเอาเดมเคร์แทบน้ำลายหก เพราะบริเวณหน้าอกหน้าใจที่น่ามุดใบหน้าลงไปซุกไซร้นั้น..มันช่างยั่วกิเลสตันหาของเสือหิวโซอย่างเขาเสียเหลือเกิน!

ป้าบบ!!!

“=*=โอ้ยยยย!!!…ทริสตัน!!..ตบหน้าลุงเดมได้ไงครับ?”แต่แล้ววินาทีที่น้ำลายเกือบจะหกตามจังหวะการกระเพื่อมของหน้าอก แรงปะทะบริเวณใบหน้าหล่อเหล่าก็ทำเอาเดมเคร์ถึงกับร้องเสียงหลง..หมดภาพลักษณ์มาเฟียผู้โหดเหี้ยมไปในทันที และเมื่อรู้ตัวต้นเหตุของการลอบทำร้ายในระยะเผาขนครั้งนี้..เดมเคร์ก็ก้มหน้าลงไปปรับทัศนคติกับเจ้าหลานชายตัวแสบที่นั่งอยู่บนตัก พร้อมกันนั้นก็รีบลูบคลำสำรวจใบหน้าที่แสนจะภาคภูมิใจไปด้วย..เพราะกลัวฝ่ามือเล็กจิ๋วของเจ้าหลานชายตัวแสบจะทำเขาหมดความหล่อไปหลายวัน!

ป้าบๆๆๆ!!!

“=*=ห้าม!!!..ของ..ทิกๆๆๆ!!..นี่แหนะๆๆๆ.นิสัยเสีย”ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายทริสตันหงิกงอ..ราวกับรู้ทันความคิดชั่วร้ายของผู้เป็นลุงจอมตันหากลับเป็นอย่างดี ก่อนน้ำเสียงใสจะประกาศกร้าวแสดงความเป็นเจ้าของกับพี่เลี้ยงสุดสวย..โดยไม่สนใจอายุที่พึ่งจะแตะสามขวบของตัวเองเลยสักนิด ‘นี่มันจะแสบเกินอายุเกินไปแล้วนะไอ้ตัวจิ๋ว!’

“หยุดทำร้ายลุงนะทริสตัน”

ป้าบๆๆๆ!!!

“นี่แหนะๆๆ”แต่นอกจากทริสตันจะไม่สนใจคำพูดและสายตาดุๆของผู้เป็นลุงแล้ว ยังเพิ่มความเร็วของฝ่ามือจิ๋ว..ออกแรงประทุษร้ายตามใบหน้าและร่างกายกำยำเป็นพัลวัน ราวกับต้องการเปิดศึกกับผู้เป็นลุงอย่างเปิดเผย!

“ลุงเจ็บนะทริสตัน!..นี่คิดจะประกาศศึกกับลุงให้ได้เลยว่างั้นเถอะไอ้ตัวจิ๋ว?”ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นรอยแดงจากฝ่ามือเล็กจิ๋วของเด็กชายทริสตัน..จนเดมเคร์เริ่มมีอาการแสบๆคันๆ ก่อนจะกัดฟันปรามหลานชายบนตักที่ไม่ยอมหยุดประทุษร้ายผู้เป็นลุงง่ายๆ จวบจนกระทั่งเดมเคร์ต้องรีบจับมือป้อมๆนั้นเอาไว้..แล้วเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาลงลงไปถามเจ้าหลานชายตัวร้ายอีกครั้ง

“อึก!..แง!!!!…นับๆๆ..”และดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ฉันท์ลุงหลานจะสิ้นสุดลงวันนี้ เมื่อเจ้าหลานชายตัวดีไม่ลังเลที่จะผลักใสผู้เป็นลุงสุดหล่อออกไปจากชีวิต..และหันไปออดอ้อนยัยพี่เลี้ยงหน้าเป็ดแทน ทำเอาใบหน้าหล่อเหลาของเดมเคร์หงิงงอเป็นปลายจวัก..ก่อนจะตวัดสายตาตำหนิไปยังร่างเล็กที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ใกล้ๆ

“ร้องทำไม..เป็นผู้ชายห้ามร้องไห้!”น้ำตาจระเข้ที่ไหลอาบเต็มใบหน้าของผู้เป็นหลานชาย ทำประมุขมาเฟียใหญ่แห่งตระกูลบุเกต์แสนจะองอาจ..อดไม่ได้ที่จะกัดฟันสอน แต่ด้วยน้ำเสียงที่ดุดันราวกับผู้บังคับบัญชาสั่งสองลูกน้องตัวเล็กตัวน้อย จึงทำให้ทริสตันตกใจแผดเสียงร้องให้ดังลั่นคฤหาสน์อีแวนสัน รวมไปถึงนับดาวที่ตกใจแทบจะล้มฟุบลงไปบนพื้น..เพราะกลัวอารมณ์ผีเข้าผีออกของคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก

“ฮือ!!!…ไม่เอายุงๆๆๆ…นับๆๆ…ช่วยทิกๆ”และเสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย ใบหน้าจิ้มลิ้มของเจ้านายตัวจิ๋วของนับดาวแดงก่ำอย่างน่าสงสาร และที่ทำเอาหัวใจของนับดาวพลันร่วงลงไปอยู่ตาตุ่ม..ก็คือน้ำตาเม็ดโตที่ไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตกนั่น

“ฮื้อออๆๆๆๆ”

“เออ…คือว่าคุณหนูทริส…”นับดาวจำเป็นต้องฝืนกลืนความหวาดหวั่นที่มีต่อเขาลงท้อง จากนั้นก็กลั้นลมหายใจรวบรวมความกล้าหาญเปล่งเสียงออกไปอย่างแผ่วเบา เพื่อยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเจ้านายตัวจิ๋วของเธอ..จากเงื้อมมือของปีศาจผู้โหดเหี้ยม

“อยู่ห่างๆเลย!..หลานฉัน!..ฉันดูแลเองได้”แต่ยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ..เธอก็ถูกเจ้าของใบหน้าดุร้ายสกัดดาวรุ่งจนร่วงตุบ! ความกล้าหาญที่พยายามปลุกปั่นอยู่นาน..พลันสะดุ้งตกใจไปกับเสียงดุ จนกระเจิดกระเจิงหนีเตลิดออกไปจากกายหยาบ สัญชาตญาณระวังอันตราย..สั่งการให้ร่างกายเธอรีบขยับถอยหลังกลับไปตั้งหลักอย่างรวดเร็ว

พรึบพรับๆๆ!!!

ภาพความเคลื่อนไหวสุดเซ็กซี่ตรงหน้า..แทบจะทำเส้นความหื่นกามขาดสะบั้น แม้เดมเคร์จะไม่เคยขาดแคลนเรื่องบนเตียงแม้แต่คืนเดียว..แต่ยัยเด็กหน้าเป็ดกลับทำให้เขารู้สึกเสมือนของขาดมาแรมปี! สายตาคมกริบยังคงจ้องมองความอวบใหญ่เกินตัวที่กระเพื่อมไปตามการขยับเขยื้อน..พลางพึมพำเล็ดลอดผ่านไรฟันปรึกษาตัวเองไปพลางๆ

“=.=ตั้งใจหรือไร้เดียงสาจริงๆวะ!”

ป้าบๆๆๆ!!!

“ลุงไม่น่ารักๆๆ!…ปล่อยทิกๆๆ..!!”

แต่ทุกคำพูดของเดมเคร์ก็ไม่อาจเล็ดลอดผ่านหูหลานชายตัวจิ๋วบนตักไปได้ เมื่อสิ้นคำพูดร้ายกาจนั่นฝ่ามือเล็กจิ๋วก็เริ่มปฏิบัติการประทุษร้ายแผงอกของผู้เป็นลุงรัวๆ พร้อมกับตีหน้ายุ่งดุคนนิสัยเสียราวกับโกรธแค้นกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน จากนั้นก็ดีดดิ้นพยายามโบกไม้โบกมือส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากพี่เลี้ยงคนสวยอีกครั้ง

“โอ้ยยย!!..ไอ้หลานตัวแสบ..!”

“ส่งคุณหนูให้กับนับเถอะค่ะ..คุณหนูงอแงแบบนี้คงได้เวลานอนแล้วค่ะ”จวบจนกระทั่งนับดาวทนยืนดูความโหดเหี้ยมของผู้เป็นลุงปีศาจต่อไปไม่ไหว หลังสูดลมหายใจรวบรวมความกล้าแล้ว..เธอก็โพล่งปากเจรจาต่อรองกับคนตรงหน้าที่นับว่าเป็นเจ้านายของเธอกรายๆ นั่นเพราะหลังจากทราบข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขามาจากพี่แม่บ้าน เธอจึงได้รู้ว่าเขานั้นเป็นทั้งพี่ชายของคุณไดอาน่า..และยังเป็นเพื่อนสนิทของคุณเจโรมเจ้านายของเธออีกด้วย ฉะนั้นแล้วเธอจึงต้องสำรวมกริยาและคำพูดเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา..เพื่อที่งานพิเศษได้เงินดีเช่นนี้จะไม่หลุดมือของเธอไปง่ายๆ

ขวับบบบ!!!

“=*=เธอรู้ได้ไงว่าหลานฉันอยากนอน?”จู่ๆคำถามที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปีมีขลุ่ย..ก็ดึงเธอกลับจากห้วงภวังค์ของความนึกคิดได้ทันท่วงที ก่อนจะเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ..เมื่อเธอถูกสายตาคมกริบประดุจปีศาจจ้องเขม็งจับผิดอยู่

อึกกกก!!

“นับเป็นพี่เลี้ยง..ย่อมรู้ช่วงเวลาพักผ่อนของคุณหนูทริสตันดีคะ”น้ำลายถึงใหญ่ถูกกลืนลงลำคอระหงอย่างยากลำบาก ฝ่ามือเล็กที่ชื้นแฉะเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อค่อยๆกำเข้าหากัน..ก่อนสมองน้อยๆจะทำหน้าที่แก้ไขสถานการณ์แสนอันตรายให้เบาบางลง ซึ่งเขาก็เพียงไหวไหล่กว้างสมชายชาตรีเล็กน้อย..ก่อนจะเลิกสนใจเธอแล้วกลับไปสนทนาพาทีกับผู้เป็นหลานชายต่อ ทำเหมือนไม่เคยมีเธอยืนแย่งอากาศหายใจอยู่ตรงนี้

“=.=แล้วไป...ก็นึกว่าแอบมีลูกมีผัวซุกอยู่ที่บ้าน”

กึกกกก!!!

“…!!!”แต่ไม่รู้ประสาทการรับรู้และได้ยินของเธอผิดเพี้ยน..หรือคนตรงหน้าตั้งใจจะสบประมาทเธอกันแน่ แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น..แต่ด้วยสถานการณ์เป็นรองเช่นนี้เธอจึงทำได้เพียงกำหมัดขบเคี้ยวเขี้ยวฟันอยู่เพียงลำพังเท่านั้น

‘บ้าเอ้ย!..ขอให้พระเจ้าลงโทษคนตรงหน้าหนูอย่างหนักทีเถอะ!!’

ขวับบบบ!!!

“=*=มองแบบนี้อยากตายรึไง..รีบมาเอาหลานฉันไปนอนสิ..เพราะเธอยืนอยู่ตรงนี้มันขัดหูขัดตาฉัน!”

“….!!” ‘พระเจ้าต้องลงโทษเขาอย่างหนักกก!!!!’