บทที่ 7 อลหม่านพิษรักนายมาเฟียNC20+|ตอนที่7 ตรอกขี้ยา
ตึกๆๆๆ
เสียงฝีเท้าเล็กดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ..ในขณะที่ใบหน้าหวานฉายแววเคร่งเครียด ก้มดูตำแหน่งที่ตั้งของร้านกาแฟดังกล่าวภายในโทรศัพท์ปาหัวหมาแตกของตัวเอง แต่เจ้ากรรมนายเวรไม่ว่าเธอจะเดินตามหายังไงก็ไม่พบ..ราวกับไม่มีร้านดังกล่าวตั้งอยู่ในตำแหน่งที่เธออยู่ในตอนนี้ นับดาวลอบพ่นลมหายใจออกมาเป็นร้อยที่ร้อย พร้อมกับกวาดสายตาสังเกตไปรอบๆ..ที่มีเพียงตึกร้างไร้ผู้คนอยู่อาศัย สายลมเย็นยะเยือกปริศนาที่พัดผ่านร่างกายไป..สะกิดต่อมสัญชาตญาณระวังภัยคุกคามของเธอให้เริ่มทำงาน
อึกกกก!!!
“..!”น้ำลายเหนียวหนืดถูกกลืนลงลำคอระหงดับความกลัวที่จิตใจกำลังสร้างขึ้น ก่อนจะลนลานกดโทรศัพท์โทรหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในเมืองหลวงของเธอ แต่เจ้ากรรมไม่ว่าจะติดต่อไปสักเท่าไหร่..ปลายทางกลับตัดเข้าระบบฝากข้อความอัตโนมัติซ้ำๆ ยิ่งสร้างความตื่นกลัวให้กับนับดาวในตอนนี้เป็นอย่างมาก
“T^Tขอร้องละรับทีเถอะพอใจ~~~”น้ำเสียงที่ดังออกมาสั่นเครืออย่างน่าสงสาร..ความดีอกดีใจที่จะได้งานเสริมทำบัดนี้เลือนรางและถูกแทนที่ด้วยความหวาดหวั่น ใบหน้าหวานที่เคยสดใจพลันแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือก..ได้แต่ตัดพ้อต่อว่ากับความสะเพร่าของตัวเอง ที่ปล่อยให้ความหวังจะได้งานเสริมครอบงำ..จนพาตัวเองหลงมาอยู่ในสถานที่รกร้างลับสายตาผู้คนแบบนี้
(ฮาโหล…)
“พอใจๆ!!..ตอนนี้เราอยู่..ฮะ…ฮาโหลๆๆ..!!”
ติ้ดๆๆๆ
พรึบบบ!!!
“บ้าเอ้ย..!จะหมดตอนไหนก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้!..โทรศัพท์เจ้ากรรมแท้ๆ!! ”แต่ดูเหมือนวันนี้เธอจะก้าวขาออกจากห้องผิดข้าง เพราะความซวยยังไม่จบเพียงแค่นั้น..เมื่อเธอกำลังจะถามรายละเอียดจากเพื่อนให้รู้ความ โทรศัพท์เจ้ากรรมนายเวรของเธอก็ดันมาแบตหมดเอาในช่วงเวลาสำคัญเสียได้ ทำเอานับดาวอดไม่ได้ที่จะกระแทกลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน พร้อมกับสบถคำหยาบคายที่สุดในชีวิต..ตามด้วยระบายความอัดอั้นตันใจของเธอในตอนนี้ออกมาเซ่นพิษโทรศัพท์ปาหัวหมาในมือ!
“ทำไงดีละทีนี้..”เมื่อโทรศัพท์ในมือไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว..น้ำเสียงสั่นเครือก็พึมพำปรึกษาหาทางออกกับตัวเองอย่างเป็นกังวล
กึกกกก!!!
“เฮ้คนสวย!!..หลงทางหรือจ๊ะ?”และแล้วสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุดก็คืบคลานเข้ามาในชีวิตของเธอจนได้ นับดาวพยายามทำหูทวนลมไม่ได้ยินเสียงเรียกดังกล่าว..ก่อนจะลนลานเก็บโทรศัพท์เจ้ากรรมที่แบตหมดไปเป็นที่เรียบร้อยลงกระเป๋า หมายจะรีบระเห็จตัวเองออกไปจากสถานที่ดังกล่าวนี้โดยเร็ว..ก่อนที่ความเลวร้ายจะเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ
“…!!!”
“พี่คุยด้วยแล้วไม่ตอบ..หยิ่งหรอเราอะ?”แต่เหมือนการที่เธอทำเป็นไม่ได้ยินไม่สนใจ..จะสิ่งสร้างความขุ่นเคืองให้กับเจ้าของประโยคคำถามไม่น้อย เมื่อคนในที่ซ่อนตัวอยู่ในลับปรากฏตัวออกมา..พร้อมกับเอ่ยถามเธออย่างคุกคาม
ตึกๆๆๆ
“ว่าไงจ๊ะ..คนสวยทำหยิ่งหรอ?”
“…ปะ..เปล่าค่ะ..ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามารบกวนพะ..พี่เลย”เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทำขวัญของนับดาวกระเจิดกระเจิงได้อย่างง่ายดาย น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงลำคอระหงอย่างยากลำบาก..ก่อนจะพยายามขยับปลายเท้าเดินทางถอยหลังออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับตะกุกตะกักตอบเจ้าของใบหน้ารกหนวดเคราสภาพกระเซอะกระเซิง..ที่กำลังย่างสามขุมเดินชวนเซเข้ามาหาเธอเรื่อยๆ กลิ่นตัวเหม็นเขียวราวกับไม่เคยผ่านการอาบน้ำมาก่อนโชยมาแตะปลายจมูก ยิ่งทำนับดาวอยากจะร้องไห้กับความโชคร้ายซ้ำซ้อนของตัวเองเสียเหลือเกิน
“หึๆ..น้องสาวคงไม่ใช่คนแถวนี้สินะ”ชายหนุ่มรูปร่างหอมแห้งแรงน้อย..พยายามเดินเข้าไปหาหญิงสาวอย่างไม่ละความพยายาม อาการตื่นตะหนกราวกับกระต่ายน้อยหลงเข้าถ้ำเสือเรียกเสียงหัวเราะราวกับโรคจิตให้ดังขึ้น ก่อนที่ชายรูปร่างซูบผอมจะเลียบเคียงถามคนหลงทางอย่างใจเย็น เพราะต้องการให้เหยื่อเนื้อหวานตายใจ..เขาจะได้ช่วงชิงวาสนานั้นพาเจ้าตัวไปท่องสวรรค์ชั้นเจ็ดสักยกสองยก
“ชะ..ใช่ค่ะๆๆ..ฉันหลงทาง..ตะ..แต่กำลังจะไปแล้วค่ะคุณพี่”สายตาหื่นกระหายของชายร่างกายซูบผอมที่มองมา..ทำเอาขนกายของนับดาวลุกชันไปทั่วทุกอณูรูขุมขน เธอพยายามยื้อเวลาคิดหาหนทางหนีออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ พร้อมกับตะกุกตะกักตอบคำถามของชายร่างผอมน่ากลัว..ที่ยังคงย่างสามขุมเข้ามาหาเธออย่างคุกคาม
ตึกๆๆๆ
“หืมม…จะไม่อยู่คุยเล่นกับพี่ก่อนหรอน้องสาว..ขาวๆสวยๆ..แถมยังตัวห้อมหอมแบบน้องสาว…พี่ละอยากไซร้อยากจะเลีย…”และดูเหมือนเขาจะอดทนสวมบทบาทเป็นคนจิตใจดีได้เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น เพราะสีหน้าท่าทางที่เริ่มเปลี่ยนไป..บวกกับคำพูดคุกคามเธออย่างเปิดเผยนั่น บ่งบอกว่าเขาไม่มีอารมณ์จะมาล่อลวงเหยื่ออย่างเธออีกแล้ว!
หมับบบบ!!! พรึบบบบ!!!
ซึ่งก็เป็นจังหวะที่นับดาวตัดสินใจเอี้ยวตัวไปคว้าไม้หน้าสามที่วางอยู่ใกล้ๆ..ขึ้นมาตวัดกลางอากาศปกป้องตัวเองทันที แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นบุรุษและพ่วงด้วยสภาพขี้ยาใกล้ขิต..แต่เธอไม่มีทางที่จะยอมตกขุมนรกกับมันอย่างแน่นอน! เมื่อปลุกขวัญกำลังใจในตัวเองได้แล้วนับดาวก็จัดการโชว์ลีควงไม้หน้าสามโชว์เจ้าของตรอกขี้ยาทันที!
พรึบพรับๆๆๆ!!!
“ไม่อยากถูกไม้ฟาดหน้าก็อย่าเดินเข้ามา..!”
“อะไรเนี่ย..เต้นรำให้พี่ดูหราา~~”
แต่นอกจากอีกฝ่ายจะไม่กลัวการควงไม้กลางอากาศของเธอแล้ว ยังโชว์ลีลากระโดดหลบไม้หน้าสามไปมาให้เธอดูอีกต่างหาก
“0.0!..ยะ..อย่าเข้ามานะ..!!”ทำเอานับดาวหวาดกลัวเป็นเท่าตัว! เธอละลักละลั่กพูดแทบไม่เป็นภาษา..โดยที่มือทั้งสองข้างยังคงทำหน้าที่ตวัดแกว่งไม้หน้าสามขู่อีกฝ่ายไปมารัวๆ
พรึบพรับๆๆๆ!!!
“โธ่โว้ย!!..อย่าให้พี่ต้องใช้กำลังนะน้องสาว..ทางที่ดียอมพี่ง่ายๆจะดีกว่า..พี่เริ่มเหนื่อยแล้วเนี่ย!”เรี่ยวแรงที่ค่อยๆถดถอยลงไปเรื่อยๆ..ทำชายร่างผอมโมโหขึ้นอีกระดับ ก่อนจะเจ้าตัวจะหยุดยืนเท้าเอวหยิบยื่นข้อเสนอให้กับนางฟ้าหลงทางอย่างจิตใจ เพราะนานๆจะมีนางฟ้าเดินหลงเข้ามาให้ลิ้มลองรสชาติถึงที่พำนับ..และเขาก็ไม่ต้องการทำเธอเปื้อนเลือดด้วย!
“บ้านแกสิ!..ถ้ากล้าเข้ามาอีกฉันจะใช้ไม้นี้ทุบเอาสมองแกออกมาให้อีแร้งกินเลยคอยดูสิ!”ซึ่งก็ไม่ต่างกับความกลัวของนับดาวที่บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดโมโห เสียงใสที่พยายามต่อรองด้วยความหวั่นกลัว..นาทีนี้พรั่งพรูแต่คำขู่และความกล้าหาญ ที่ต้องการจะปกป้องตัวเองจากภัยอันตรายตามสัญชาตญาณ!
“อีนี่!..กูพูดดีๆแล้วนะโว้ย!.”ชายซูบผอมตะโกนขู่กลับ พร้อมกับออกตัววิ่งเข้าหาเหยื่อสาวด้วยความโกรธแค้นกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน!
พรึบบบบ!!!
“>.<กรี๊ดดดดด!!!…ช่วยด้วย!!!..ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!!..ไอ้ขี้ยามันจะข่มขืนฉันนนน!!!!”นับดาวตกใจกรีดร้องสลับกับตะโกนขอความช่วยเหลือ..ที่ไม่รู้ว่าจะมีใครหลงมาได้ยินมันไหม พร้อมกันนั้นก็ปาไม้หน้าสามในมือไปที่ไอ้ขี้ยาอย่างไม่ลังเล และใช้ความคล่องตัวกว่ากระโดดหลบไปอีกฝั่งของกองขยะ..แล้วใส่เกียร์หมาวิ่งหนีออกไปสุดชีวิต
ตึกกๆๆๆ!!!
“ช่วยด้วยคร้าาาาา!!!..ไอ้ขี้ยามันจะข่มขืนฉันนน!!!”
“หยุดนะอินังบ้า!…ไม่งั้นมึงเจอหนักแน่..!!!!”แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจกับความเร็วของไอ้ขี้ยาที่สับขาวิ่งตามตูดเธอมาติดๆ บวกกับคำพูดโกรธแค้นราวกับเป็นศัตรูมาตั้งแต่ชาติปางก่อนนั่นอีก นี่ถ้าหากเธอถูกจับตัวได้คงมีจุดจบเป็นเมียไอ้ขี้ยามันอย่างแน่นอน
“กรี๊ดดดดด!!!…ใครก็ได้ช่วยลูกด้วยยย!!!”พอคิดมาถึงตรงนี้นับดาวก็กรีดร้องลั่นตรอกขี้ยาด้วยความกลัวสุดหัวใจ สองขาเร่งสปีดแทบไม่ต่างจากนักวิ่งระดับโลก..สัมผัสการรับรู้คล้ายกับหยุดทำงานกะทันหัน เมื่อนาทีชีวิตนี้..นับดาวเพียงต้องการพาตัวเองรอดพ้นออกไปจากเงื้อมมือไอ้ขี้ยาที่วิ่งตามตูดเธอมาติดๆ ‘ไอ้บ้าเอ้ย!..ไหงจู่ๆวิ่งเร็วขนาดนี้เนี่ยยย!!’
ตึกๆๆๆๆ!!! พรึบบบบ!!!
“กรี๊ดดดดดดด!!!..อย่าทำอะไรฉันเลยๆๆ..ฮือๆๆๆๆ”และดูเหมือนวันนี้ชีวิตของเธอจะเดินทางมาถึงจุดจบแล้วจริงๆ เมื่อวินาทีที่เธอตัดสินใจหักเลี้ยวตรงมุมตึก..ร่างกายของเธอก็ชนกับเข้าวัตถุปริศนาจนดีดกระเด็นกลับไปข้างหลัง ซ้ำร้ายยังข้อเท้าพลิกกลางอากาศ..ทำเธอชวนเซก่อนจะลงไปนั่งปล่อยโฮสลับกับกรีดร้องสติแตกอยู่บนพื้น เพราะหลงเข้าใจว่าตัวเอง..คงจะหนีไม่พ้นได้เป็นเมียของไอ้ขี้ยากลิ่นตัวหมาเน่าอย่างแน่นอน!!
“ฮือๆๆๆ…ไม่เอา..ไอ้เป็นเมียไอ้ขี้ยา..ฮือๆๆ”
หมับบบ!!
“ไม่ต้องกลัวนะคะ..น้องปลอดภัยแล้ว”และในช่วงเวลาแห่งชีวิตที่เธอกำลังมีความคิดดำดิ่งอยู่นั้น..กลับมีน้ำเสียงนุ่มละมุนและสัมผัสอ่อนโยนมาฉุดเธอขึ้นไปเจอกับแสงสว่างอีกครั้ง รอยยิ้มสดใสที่ส่งมาให้..พร้อมกับดวงตาสุกสกาวราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าของเด็กชายตัวจิ๋วในอ้อมแขนของนางฟ้า สามารถหยุดการทำงานของต่อมน้ำตาของเธอได้อย่างน่ามหัศจรรย์ใจ
“ไม่ร้องนะงับ!..เดี๋ยวทิก..เก็บๆ..ให้งับ..”
“…!!!”
