บทที่ 10 บท 3.3
“อร่อยไหม?”
“รสชาติดีกว่าที่ผมคิดเยอะเลยครับ” วาให้คำตอบพี่ทีมงานพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้หนึ่งที หลังเขาได้มีโอกาสชิมรสชาติบราวนี่เต้าหู้เสียที นี่ถือเป็นการเปิดโลกของวามาก เพราะเป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้จักและชิมมัน
“จริง ๆ เขาเอามาให้ชิมบ่อยอยู่นะ มีแต่อันอร่อย ๆ ทั้งนั้น แต่ส่วนใหญ่วันที่เขาเอาเข้ามาฝากกองฯ คุณไฟไม่มีคิวถ่ายนี่สิ วาก็เลยอดกินไปตั้งหลายรอบ”
“หูย น่าเสียดายจังครับ” วาริชพึมพำ ก่อนจะถามพี่ทีมงานต่อ “แล้วเขาที่ว่านี่… พี่หมายถึงใครเหรอครับ?”
“ก็คุณไทระไง วารู้จักไหม?”
“อ๋อ…คุณไทระ” พอได้ยินชื่อเสียงเรียงนาม วาริชก็พยักหน้ารับทันที “ผมเคยได้ยินชื่อนี้อยู่ครับ”
แม้ว่าจะรู้จักชื่อและจำหน้าได้ แต่วาก็ไม่เคยได้ดูละครที่คุณไทระแสดงเลยสักครั้ง เนื่องจากพักหลังมานี้กว่าเขาจะกลับมาถึงห้องก็เหนื่อยจนแทบสลบแล้ว ไหนจะได้มีโอกาสมาคลุกคลีกับการทำละครนี่อีก นั่นจึงทำให้วารู้สึกเอียนละครไปโดยปริยาย
“แล้วคุณไทระ เขาทำขนมเองเหรอครับ” เขาถามต่ออย่างสงสัย
“เปล่าหรอก ถ้าพี่จำไม่ผิด….น่าจะเป็นพี่สาวเขาแหละมั้ง” พี่ทีมงานให้คำตอบ แต่ยังไม่ทันจะได้อธิบายอะไรต่อ เธอก็ถูกผู้กำกับเรียกตัวไปกะทันหัน นั่นจึงทำให้เราต้องแยกย้ายกัน
“สู้ ๆ นะครับ” แม้จะเสียดายอยู่ไม่น้อยที่ไม่มีใครอยู่คุยเล่นด้วยแล้ว แต่วาก็ยังส่งกำลังให้เธออยู่ดี
หลังจากที่พี่ทีมงานเดินออกไป วาก็กลับมาให้ความสนใจกับขนมตรงหน้าอีกครั้ง ครั้งแรกที่หยิบชิม เพราะเขาอยากรู้รสชาติ ส่วนครั้งที่สองและสามเป็นเพราะความอร่อยล้วน ๆ
“อยากทำขนมแบบนี้เป็นบ้าง” วาริชพึมพำกับตัวเอง
แต่ก่อนเรื่องการทำขนมประเภทพวกเบเกอรี่ ไม่เคยอยู่ในหัววามาก่อนด้วยซ้ำ แต่เดี๋ยวนี้พอเห็นร้านขนมมากมายตั้งเรียงรายชื่อไม่ซ้ำกัน วาก็เริ่มอยากลองทำบ้าง เพราะถ้าหากเขาได้วิชาทำขนมมาสักนิด บางทีวาก็อยากจะลองคิดค้นสูตรขนมปังเพื่อสุขภาพไว้ให้คุณไฟดู เผื่ออีกฝ่ายจะได้กินคู่กาแฟยามเช้า
“สนใจเรื่องทำขนมอยู่เหรอ?” เพราะไม่แน่ใจว่าเสียงนั้นพูดกับตัวเองไหม นั่นจึงทำให้วาริชหันไปตามเสียง เพื่อที่จะพบกับคุณไทระ เจ้าของบราวนี่เต้าหู้นี้ ซึ่งอีกฝ่ายนักแสดงดาวรุ่งชายผู้ที่กำลังรับบทเป็นพระรอง ในละครที่เล่นร่วมกับคุณไฟ
“อ๋อ เปล่าหรอกครับ” พอรู้ว่าคุณไทระกำลังพูดกับตัวเอง วาก็รีบตอบเขาทันที เพราะเกรงว่าจะเสียมารยาท
“แย่เลย ก็นึกว่ากำลังสนใจ” ฝั่งคุณไทระที่ได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเสียดาย
“ทำไมเหรอครับ?” วาถามอย่างสงสัย
“พอดีพี่สาวผมเขากำลังจะเปิดร้านกาแฟน่ะ ช่วงนี้อยู่ในช่วงลองทำขนมเตรียมที่จะวางขาย เขากำลังหาลูกมือช่วยพอดี ถ้าได้คุณไปช่วยงานก็คงดี แบบแฟร์ ๆ กันทั้งคู่ พี่สาวผมก็ได้ลูกมือ ส่วนคุณก็ได้วิชาทำขนม”
“อ๋อ ผมไม่มีเวลาหรอกครับ ตารางงานของคุณไฟในแต่ละวัน มันค่อนข้างไม่แน่นอน” ถึงจะมีความสนใจอยู่ไม่น้อย แต่วาริชก็ต้องปฏิเสธอย่างเสียไม่ได้ เพราะงานของคุณไฟน่ะ…สำคัญที่สุด
“อา…นั่นสินะ” คุณไทระพึมพำราวกับเพิ่งนึกได้
“น่าเสียดายจังเลยนะครับ” วาริชว่าต่อ หากเขามีตารางงานที่แน่นอน วาคงไม่มีทางปฏิเสธคำชวนนี้แน่ เพราะถ้าได้ไปเป็นลูกมือช่วยงานพี่สาวคุณไทระ นอกจากค่าวิชาจะไม่ต้องเสียสักบาทแล้ว เขายังจะได้รู้ด้วยว่าตัวเองเหมาะกับการทำขนมหรือเปล่า
“ใช่ น่าเสียดาย… เอางี้ถ้าคุณว่าง ๆ แล้วยังสนใจอยู่ก็ลองติดต่อผมมานะ เดี๋ยวผมจะบอกพี่สาวให้เอง” คุณไทระว่าอย่างใจดี ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยถามต่อ “เราก็คุยกันมาได้สักพักแล้ว ว่าแต่คุณชื่อ….?”
“วาครับ วาริช”
“วาริชที่แปลว่าสายน้ำใช่ไหม” อีกฝ่ายถามเพื่อให้แน่ใจ
“ใช่ครับ”
“ชื่อเพราะจัง เหมาะกับคุณดีครับ” แม้จะรู้ดีว่าคนที่ชื่อวาริชไม่ได้มีคนเดียวในประเทศ แต่พอถูกชมเช่นนั้น วาก็ยังอดตัวลอยไม่ได้อยู่ดี
“แล้วคุณวากับคุณไฟเป็น…?”
“อ๋อ เราเจ้านายลูกน้องกันครับ แค่เท่านั้น” วารีบตอบอีกคนเสียงหนักแน่น
“โทษที ผมก็ลืมไปว่าคุณไฟเขาคบกำลังคบหากับคุณพิม ณิชา”
“…..” หลังได้ยินเช่นนั้น เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง
“เป็นอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าครับ ว่าแต่ว่าคุณไทระเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นเหรอครับ” เพราะไม่อยากให้คุณไทระมาสนใจตัวเอง วาจึงเปลี่ยนเรื่อง เขาเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างใคร่รู้
“เปล่าหรอก” คุณไทระปฏิเสธ อีกฝ่ายยิ้มหวานให้วาหนึ่งหนแล้วอธิบายต่อ “ผมเป็นคนไทยแท้นี่แหละ แต่พอดีตอนเกิด … พ่อกับแม่กำลังอินกับประเทศญี่ปุ่นอยู่น่ะเลยตั้งชื่อนี้ให้”
“….”
“มันเป็นนามสกุลของซามูไรสมัยก่อน”
“ว้าว ชื่อเท่ดีนะครับ”
“วาริช ก็เพราะเหมือนกัน” ว่าจบ คุณไทระก็ขยิบตาให้หนึ่งที ทำเอาวาริชถึงกับหลุดขำออกมา
“แล้วนี่คุณวาทำงานกับคุณไฟนานหรือยังครับ”
“ก็ได้สักพักแล้วครับ น่าจะเกือบครึ่งปีได้ พอดีผมมาช่วยญาติครับ…เขาเป็นผู้จัดการส่วนตัวของคุณไฟ”
“อ๋อ แบบนี้นี่เอง”
“จริง ๆ คุณไทระจะเรียกผมว่าวาเฉย ๆ ก็ได้นะครับ ไม่ต้องถึงขั้นเรียกคุณวาหรอก คือผมไม่ค่อยชินเท่าไร” วาริชเอ่ยต่อ
“ถ้าเดาไม่ผิด คุณน่าจะอ่อนกว่าคุณไฟใช่ไหม?”
“ใช่ครับ ผมเด็กกว่าเขาสองปี”
“งั้นแปลว่าผมก็ต้องเป็นพี่คุณด้วย เพราะผมกับคุณไฟเราอายุเท่ากัน เอางี้… งั้นคุณก็เรียกผมว่าพี่ไทระ ส่วนผมก็จะเรียกว่าวาดีไหม?” คุณไทระยื่นข้อเสนอ
“ให้เรียกแบบนั้น มันจะดีเหรอครับ” วาถามเสียงลำบากใจ
“คุณไม่โอเคเหรอ?”
“ไม่ใช่ไม่โอเคครับ แต่ว่ามัน…”
“อย่าคิดเยอะเลย ผมไม่ใช่เจ้านายคุณสักหน่อย จะเรียกว่าพี่ไทระก็ไม่เห็นเสียหายอะไรนี่”
“ถ้างั้น…ก็ได้ครับ”
“มันต้องอย่างนี้” อีกฝ่ายว่าพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง “นี่เดี๋ยวพี่ต้องไปเติมหน้าแล้ว งั้นเราค่อยคุยกันใหม่นะวา”
“ครับ สู้ ๆ นะครับ…พี่ไทระ” วาริชเอ่ยปิดท้าย ก่อนที่เราจะโบกมือร่ำลาและแยกย้ายกัน
นี่เกือบเป็นครั้งแรกที่วาถูกดาราหยิบยื่นไมตรีให้ วาไม่เคยได้ดูผลงานคุณไทระเลยสักครั้ง แต่หลังจากนี้ไปเขาคิดว่าตัวเองคนได้เป็นแฟนคลับตัวยงของอีกฝ่ายแน่ เพราะตอนนนี้…วาประทับใจเขามาก
