บทที่ 23 บท 6.3
เพราะไม่มีธุระตั้งแต่แรก หลังออกจากร้านมาได้ วาจึงไม่รู้จะไปไหนต่อ สุดท้ายเขาก็ต้องมายืนคิดอยู่ที่ป้ายรถเมล์ตรงริมฟุตบาธหน้าร้านอาหาร ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาไล่หาเบอร์พี่ไทระ เพราะจำได้ว่าเราเคยแลกเบอร์กันไว้ ตั้งแต่ตอนที่มีโอกาสไปกินข้าวด้วยกันครั้งแรก
[ว่าไง เจ้าวา!] ทันทีที่พี่ไทระกดรับสาย อีกฝ่ายก็ทักทายวาก่อนด้วยน้ำเสียงสดใส
“ตอนนี้พี่ไทระอยู่ไหนเหรอครับ?” เขาเอ่ยถามปลายสาย
[ก็อยู่ร้านพี่สาวน่ะสิ กำลังเป็นหนูทดลองชิมขนมอยู่เลยเนี่ย ว่าแต่วามีอะไรหรือเปล่า?]
“ดีเลยครับ…จะเป็นไรไหม ถ้าผมอยากไปเป็นหนูทดลองด้วยอีกคน”
[ด้วยความยินดีเลย แต่วันนี้เราว่างเหรอ]
“ครับ วันนี้คุณไฟไม่มีตารางงาน ผมว่างมากเลย”
[โอเค งั้นก็เข้ามาได้ แล้วนี่จะให้พี่ไปรับที่หอพักเลยไหม?]
“ไม่ต้องครับ ตอนนี้วาอยู่ข้างนอก พี่ไทระช่วยส่งพิกัดมาให้ก็พอครับ”
[ได้ ๆ งั้นรอแป๊บหนึ่งนะ]
“นึกยังไงเนี่ย ทำไมจู่ ๆ ก็จะมาหากัน” นั่นเป็นประโยคแรกที่พี่ไทระเอ่ยทักทาย หลังวามาถึงร้านขนมกึ่งคาเฟ่ของพี่สาวอีกฝ่ายแล้ว ซึ่งคาเฟ่ที่ว่าก็จะเปิดในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้
“ก็ว่างไงครับ พอดีเห็นเบอร์พี่ไทระก็เลยนึกขึ้นได้” วาให้คำตอบ พร้อมส่งยิ้มให้กับคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่อย่างเป็นมิตร ซึ่งเธอก็หน้าตาละม้ายคล้ายพี่ไทระอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
“เออ พอดีเลย นี่พี่เทียน...พี่สาวพี่เอง” พอสบโอกาส พี่ไทระก็เอ่ยแนะนำให้เราสองคนได้รู้จักกัน “พี่เทียนครับ นี่น้องวาที่ผมเคยเล่าให้ฟัง”
“ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะน้องวา ตัวจริงน่ารักกว่าคิดเยอะเลย” พี่เทียนเอ่ยพร้อมยกมือรับไหว้จากเขา
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ ว่าแต่ว่า…พี่ไทระเขาแอบเมาธ์ผมเหรอ” วาถามอีกฝ่ายอย่างใคร่รู้
“อืม จะให้พี่พูดเรื่องไหนก่อนล่ะ”
“เฮ้ย! พี่เทียนไม่เอาดิ อย่าหักหลังน้องชายตัวเองสิ” พี่ไทระรีบพูดแทรกขึ้น ในเวลานี้อีกฝ่ายดูร้อนตัวยิ่งกว่าใครทั้งหมด ซึ่งพอหันไปปรามพี่เทียนเสร็จ อีกฝ่ายก็รีบหันมาแก้ตัวกับวาต่อ
“วาสบายใจได้ พี่พูดแต่เรื่องดี ๆ ทั้งนั้น”
“น้องวาเชื่อเหรอคะ” พี่เทียนพูดขึ้นอีกครั้ง
“พี่เทียน อย่าปั่น ๆ วันนี้ผมอุตส่าห์เข้ามาช่วยพี่ชิมขนมนะเนี่ย สำนึกบ้างดิ” คราวนี้พี่ไทระว่าหน้ายุ่งและนั่นก็ทำให้พี่สาวของเจ้าตัวระเบิดหัวเราะออกมา ราวกับสะใจที่กลั่นแกล้งน้องชายตัวเองได้สำเร็จ
“โอเค ๆ ฉันไม่แกล้งแกก็ได้” พี่เทียนพูดทั้งรอยยิ้ม แล้วเธอก็มาพูดกับวาต่อ “วามาก็ดีแล้ว มา ๆ ลองชิมขนมพี่ดู นี่เพิ่งทำเสร็จเมื่อกี้เลยนะ”
“พี่เทียนคิดสูตรเองเหรอครับ” เขาถามอีกฝ่ายพร้อมรับขนมปังจากมือเธอมาชิ้นหนึ่ง
“ใช่แล้วล่ะ พี่ลงทุนไปเรียนที่อังกฤษเลย เป็นไงอร่อยไหม?”
“อร่อยครับ… อร่อยมาก หอมกลิ่นนมมากเลยครับ” วาให้คำตอบ หลังเขาได้ลองชิมขนมปังสูตรพี่เทียนแล้ว ซึ่งสัมผัสแรกที่ได้รับก็คือความนุ่มของขนมปัง ส่วนด้านในจะมีรสนมที่หวานกำลังดีสอดแทรกอยู่ นี่ถ้าหากได้กินคู่กับกาแฟคงเข้ากันไม่น้อย
“ใช่ ๆ อันนี้เป็นรสนมสดฮอกไกโด ถ้าวาชอบจะห่อกลับไปด้วยก็ได้นะ พี่ทำเผื่อไว้จำนวนหนึ่งอยู่จ้ะ”
“ขอบคุณมากครับ”
หลังลองเป็นหนูทดลองชิมขนมสูตรของพี่เทียนไปหลายอย่าง วาก็ขันอาสาเป็นลูกมือลองช่วยอีกฝ่ายทำขนมต่อ เขารับหน้าที่ผสมแป้งต่าง ๆ ตามที่พี่เทียนตวงไว้ให้ โดยมีพี่ไทระก็คอยเอาใจช่วยอยู่ไม่ห่าง แต่วากลับคิดว่าอีกฝ่ายเป็นตัวป่วนเสียมากกว่า เพราะล่าสุดพี่ไทระก็เพิ่งหาหนังยางมาทำจุกหน้าม้าให้วาเสียแล้ว
“วาสมัครอินสตาแกรมยัง” อีกฝ่ายถาม
“ยังเลยครับ”
“งั้นให้พี่สมัครให้ปะ”
“นี่พี่ไทระจะให้วาเล่นให้ได้เลยใช่ไหมครับ” วาถามอีกฝ่ายพร้อมกลั้วหัวเราะเบา ๆ
“ก็พี่อยากเห็นเราอัปรูปบ้างอะ เปิดเถอะนะ ๆ” เพราะพี่ไทระพูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอน นั่นจึงทำให้วาเผลอหลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้และในที่สุดเขาก็เผลอใจอ่อนให้อีกฝ่ายอีกครั้ง
“…ตอนนี้มือวากำลังไม่ว่าง ถ้าพี่ไทระอยากให้วาเล่นนัก ก็ช่วยเป็นธุระให้ทีนะครับ”
“มันต้องอย่างงี้ดิ!” เมื่อวาว่าเช่นนั้น พี่ไทระก็เอ่ยอย่างดีใจ ก่อนที่อีกฝ่ายจะขออนุญาตหยิบโทรศัพท์วามาเปิดดาวน์โหลดแอปพลิเคชันดังกล่าว แล้วถามต่อ “แล้วเราจะตั้งชื่อว่าอะไรดี nong_vanarak?”
“พี่ไทระ…คือชื่อมันโบราณอะครับ” ว่าจบวาริชก็หัวเราะเพราะอีกฝ่ายอีกระลอก
“อ้าวเหรอ งั้นชื่อไรดีนะ” พี่ไทระพึมพำ อีกฝ่ายนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสนอวาอีกรอบ “งั้นเอาชื่อนี้แล้วกัน va_varich”
“ก็ได้นะครับ” หลังวาเอ่ยเช่นนั้น พี่ไทระก็เงียบไปสักพักใหญ่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินเข้ามาใกล้วาพร้อมเปิดโปรแกรมกล้องหน้าขึ้น
“พี่ไทระ จะทำอะไรครับ?” วาถามอย่างตกใจ
“ถามแปลก…ก็ถ่ายรูปไง ยิ้มดิ เร็ว!”
“พี่ไทระ ไม่เอาครับ” วาปฏิเสธพร้อมเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
“ไม่เอาน่า… เราอุตส่าห์กลับมาเล่นสักที เอ้า! ยิ้มมมมม” เพราะพี่ไทระรบเร้าอย่างไม่ย่อท้อ นั่นจึงทำให้วาส่งยิ้มให้กล้องอย่างขอไปที แต่ทว่ากลับถูกใจอีกฝ่ายนักหนา
“เรียบร้อย” พี่ไทระว่า หลังอีกฝ่ายทำการเช็กรูปเรียบร้อยแล้ว “งั้นพี่ลงให้เลยนะ”
“ตามใจเลยครับ”
“งั้นพี่เอาของวามากดฟอลไอจีพี่ด้วยนะ”
“ตามใจค้าบบบ”
“เสร็จล่ะ มา ๆ ยิ้มอีกสักครั้งหน่อย คราวนี้ขอยิ้มหวาน ๆ เลยนะ”
“ครับ? เมื่อกี้ก็ถ่ายไปแล้วนี่” วาริชท้วง
“อันนั้นเครื่องวา ส่วนอันนี้เครื่องพี่ไง พี่ก็อยากลงบ้างอะ ยิ้มหน่อยเร็ว ขอหวาน ๆ”
“เฮ้อ พี่ไทระ”
