บทที่ 22 เขาคือคนสำคัญ

“ก็ฉันจำไว้เผื่อกรณีฉุกเฉินแบบนี้ไงล่ะ เขาเป็นคนสำคัญของฉันนะ ฉันต้องจำทุกอย่างของเขาได้อยู่แล้ว” หญิงสาวพูดก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของณัฐมลขึ้นมาแล้วเดินเลี่ยงออกไป

เธอกดตัวเลขที่จำขึ้นใจจากนั้นโทรออกจากนั้นก็รอสายไม่นานปณัยกรก็กดรับสาย

“สวัสดีครับ”

“อาจารย์ไนท์คะนี่หนูเอง เปียโนนะคะ”

“มีอะไรหรือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ