บทที่ 24 ก้าวเล็กๆ เข้าไปในในโลกของเขา

ทั้งสองคนนั่งเงียบกันอยู่พักใหญ่ และเมื่ออ่านหนังสือไปได้สักพักสุพิชฌาย์ก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่มีสมาธิอีกต่อไปแล้ว เธอเงยหน้าขึ้นมองปณัยกรที่กำลังจดจ่ออยู่กับหนังสืออย่างตั้งใจเธอยิ้มและมองเขาอยู่นาน

“จะกลับแล้วเหรอ” เขาถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวลุกขึ้นยืน

“ค่ะ หนูง่วงแล้ว”

“แต่นี่ยังไม่ครบชั่ว...